Merkwaardig.................

De hoorzitting gisteravond waarover ik u eerder berichtte bleek grotendeels een herhaling van zetten. Nieuw was, dat de gemeenteraad mij in het verweerschrift enigszins tegemoet kwam en vervolgens uitsprak dat mijn bezwaar volgens haar ongegrond was.

Een merkwaardige gang van zaken. Een bestuursorgaan weigert aan een WOB-verzoek te voldoen waartegen een burger vervolgens bezwaar maakt. Het bestuursorgaan komt vervolgens de burger een heel klein beetje tegemoet en zegt daarna tegen diezelfde burger dat zijn bezwaar nergens op slaat. En dat het primaire besluit dus gewoon in stand blijft.

Een zware defensieve strategie om toch maar vooral de raadsleden De Haas en Wiarda uit de wind te houden. Eigenbelang eerst nietwaar? En vervolgens gaan dezelfde raadsleden tijdens de komende verkiezingsstrijd de boer op om de afstand tussen burger en bestuur te slechten. Gelooft u dat nog? Ik wacht het besluit op bezwaar maar weer af en zie dan wel verder. 

Edoch, maar daarom werd er niet getreurd het hemd werd flink hoog opgebeurd en duchtig rond gesprongen. En dus nog het volgende:

Op 10 september 2013 richtte ik een verzoek op basis van de Wet openbaarheid van bestuur tot de gemeenteraad van de gemeente Westerveld. De raad nam op die avond opnieuw een besluit over de openbaarmaking van het Deloitterapport met betrekking tot de graaierij van de raadsleden De Haas en Wiarda uit de fractiepot. Alleen: het raadsvoorstel was niet openbaar. Tijdens de raadsvergadering deelde voorzitter mee dat het terinzage had gelegen. Dat wist overigens bijna niemand want deze omstandigheid was niet publiekelijk gecommuniceerd. De website vermeldde destijds dat het voorstel zou worden nagezonden.

En dus lag het voor de hand een WOB-verzoek in te dienen om het raadsvoorstel/- besluit wel openbaar te maken. Aldus geschiedde. Ik ontving van mijn verzoek keurig een ontvangstbewijs.

Toen zelfs na geruime tijd op het verzoek geen beslissing was genomen stelde ik de gemeenteraad raad op 28 oktober 2013 in gebreke. Maar ook nadien bleef een reactie van de raad uit.

Op 20 december 2013 heb ik de gemeenteraad volledigheidshalve in kennis gesteld van de ingebrekestelling en de raad verzocht alsnog een besluit te nemen en mij de inmiddels wettelijk toekomende dwangsom te doen toekomen. Ook nu nog is hierop geen enkele reactie ontvangen.

Ik sluit inmiddels niet meer uit dat er een besluit is genomen over een niet-bestaand raadsvoorstel. De wonderen zijn in bestuurlijk Westerveld echt de wereld nog niet uit.

En vandaag was de maat vol.

Ik heb zojuist de bestuursrechter gevraagd zich over de zaak te buigen. Kennelijk is dat de enige manier om over een raadsvoorstel dat op 10 september vorig jaar tot raadsbesluit werd bevorderd in het daglicht te brengen.

Wordt vervolgd.

Budgetfraude raadsleden Westerveld

Op dinsdagavond 21 januari 2014 om 19.30 uur houdt de commissie van advies voor bezwaarschriften van de gemeente Westerveld een hoorzitting. Nu gebeurt dat wel vaker maar deze hoorzitting betreft een langlopende kwestie: de declaratiefraude door de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda die in het verleden aan het licht werd gebracht.

De hoorzitting betreft het voor zover ik kan zien opnieuw niet voldoen door de gemeenteraad aan de regels van de Wet Openbaarheid van Bestuur en betreft mijn verzoek om afschriften van:

• alle documenten over het besluitvormingsproces inzake de fractieuitgaven van Gemeentebelangen in 2009 met inbegrip van de administratieve gegevens en de factuur;
• de factuur van Benthem Gratama Advocaten voor het optreden van de gemachtigde van de gemeenteraad mr. drs. R.S. Wertheim;
• alle agenda's en verslagen met inbegrip van alle daarbij behorende (digitale) documenten van het presidium van de gemeenteraad van Westerveld over het jaar 2012.

De procedure opent de mogelijkheid wanneer opnieuw geen openheid over de gang van zaken wordt gegeven het geschil aan de bestuursrechter voor te leggen.

Doordat de manipulatie van de raadsleden De Haas en Wiarda die kosten van de kiesvereniging Gemeentebelangen en “eigen onkosten” ten laste brachten van het fractiebudget door hun raadscollega's met de mantel der liefde werden bedekt is het correct de aanleiding van deze berichtenreeks nog eens voor het voetlicht te halen.

Temeer, omdat de aandacht in de loop der tijd enigszins van handelwijze van de raadsleden De Haas en Wiarda lijkt te zijn verschoven naar hun beschermers: de gemeenteraad.

Ik deed zulks eerder. Op 2 juli 2013 en als u het archief van deze berichtenreeks in duikt komt u het als vanzelf tegen. Met alle achterliggende documentatie.

Gemakshalve doe ik u hierbij nog even de samenvatting en de toelichting daarbij toekomen.

Wordt vervolgd.

Het gelijk...............

In mijn vorige bijdrage gaf ik u een doorkijkje in de achterkamer van de gemeenteraad van Westerveld: een bestuurscultuur die op sektevorming gelijkt.
Dit berichtje is daarop een vervolg. Voor een volledig beeld dus nog even naar mijn vorige bijdrage.

Naast het uit zicht houden van de graaierij van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda die het fractiebudget van Gemeentebelangen destijds benutten om het eigen budget naar een hoger plan te tillen is de gang van zaken ten aanzien van raadsbesluiten uiterst betreurenswaardig.

Dat bleek tijdens de hoorzitting van de commissie van advies voor bezwaarschriften die zich deze week over mijn bezwaarschrift en het verweer daartegen van onze gemeenteraad heeft gebogen.

De Raad werd tijdens de zitting vertegenwoordigd door haar voorzitter en de griffier.
De zitting kwam overigens kort nadat zij werd geopend al snel weer tot een einde.

De reden daartoe vormde de verklaring van de voorzitter van de raad, dat “het gevraagde document er niet is en dus niet kan worden verstrekt”.

Een voor de gemeenteraad uiterst pijnlijke constatering: er is – ondanks deze brief – geen enkel rechtsgeldig raadsbesluit dat de inhoud daarvan dekt. De oorzaak is mogelijk het Nationale Park van Drenthe. Men kan soms door de vele bomen het bos niet meer zien en maar desondanks kennelijk toch het bos in gestuurd worden!

Voor alle duidelijkheid: nogmaals het klaagschrift dat begin dit jaar (dus nu bijna een jaar geleden) werd verzonden.

Over volksvertegenwoordigers die controle zouden moeten uitoefenen op het dagelijks bestuur van onze gemeente wil ik het nu maar niet meer hebben.

"Eerlijk duurt het langst". Ook ten aanzien van het asociale declaratiegedrag van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda. Geduld is een schone zaak.......................

U bent overigens in maart volgend jaar in de gelegenheid uw mening kenbaar te maken.
Maar dat wist u al.

Wordt vervolgd.

Een kijkje in de achterkamer van de gemeenteraad

Omdat de gang van zaken mij destijds niet kon bekoren stuurde ik op 28 januari 2013 dit klaagschrift naar de gemeenteraad.

Na enig geduld te hebben betracht ontving ik begin juni 2013 het bericht, dat de raad had besloten mijn klacht niet in behandeling te nemen. U kunt er hier kennis van nemen.

Omdat voor zover ik kon zien mijn klacht op geen enkele raadsagenda was terechtgenomen besloot ik de gemeenteraad dit WOB-verzoek te doen toekomen.

Bij brief van 29 augustus 2013 ontving ik het besluit op het WOB-verzoek.

Het geeft een onthutsend beeld van de politieke besluitvorming in onze gemeente:

de raadsgriffier schrijft een concept-brief en vraagt de raadsleden hierop te reageren want “anders moet de voorzitter een (spoed)vergadering uitschrijven”.

Kortom: het “raadsbesluit” werd niet via het reguliere protocol in het openbaar gekomen maar gewoon in de niet-openbare achterkamer via briefjes.

En toen ik de procedure onder de loupe nam dacht ik onwillekeurig: hoeveel raadsbesluiten zijn er op deze manier nog meer tot stand gekomen? Buiten medeweten van betrokkenen en de burgerij om? Eén ding is zeker: van openbaar bestuur is in Westerveld slechts ten dele sprake.

En dus was het indienen van een bezwaarschrift een voor de hand liggend besluit.

Hierbij doe ik u het verweerschrift van de raad toekomen.

Vooral de tweede alinea op de tweede bladzijde zegt alles: het is een beschrijving en niet meer dan dat. Het raadsbesluit is niet. De achterliggende correspondentie is er wel en geeft een verrassend doorkijkje in de achterkamer van de raad. Aardig is ook, dat in het verweerschrift meermalen wordt gesproken van een “beschikbaar” document. Het gevraagde raadsbesluit behoort daartoe kennelijk niet.

Tenslotte deed de heer Donner de raadsvoorzitter deze brief toekomen.

De stelling van de voorzitter van de gemeenteraad, dat de mandaatverlening door de raad tot het afdoening van WOB-verzoeken met zich meebrengt dat de Gemeentewet – ondanks een aanwijzing van de minister van BZK – niet behoeft te worden gevolgd is het waard aan de bestuursrechter te worden voorgelegd.

Wordt vervolgd.

Bestuurlijke kwaliteit

Ik kom nog even terug op mijn bericht op dit blog van 4 oktober j.l. dat als titel droeg:

“Een brevet van onvermogen...” 

Dat de toekenning van het brevet terecht was blijkt uit het volgende:

Uit een bericht van de Raad van State  en de gronden voor het hoger beroep bleek duidelijk, dat het de gemeenteraad van Westerveld was die hoger beroep aantekende tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Nederland teneinde de inhoud van het onderzoeksrapport van Deloitte inzake de zakkenvullerij van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda niet geheel openbaar behoeven te maken.  

Omdat ik geen (openbaar en dus rechtsgeldig) besluit op de agenda van de raad had aangetroffen dat tot het instellen van hoger beroep had besloten deed ik de raad dit WOB-verzoek toekomen.

Toen de wettelijke besluitvormingstermijn was verstreken stelde ik de raad in gebreke om althans enig zicht op een spoedig antwoord te krijgen en desnoods de kwestie rechtstreeks bij de bestuursrechter te kunnen aankaarten.

Onlangs bereikte mij dit antwoord: het betreffende raadsbesluit bestaat domweg niet!

En dat zegt iets over  de bestuurlijke kwaliteit in Westerveld...........................

Het hoger beroep werd door de advocaat namens de raad op de dag vóór het verlopen van de beroepstermijn ingediend.

De besluitenlijst van het college van B&W van 17 september 2013 laat zien dat de raad feitelijk onbevoegd was hoger beroep in te stellen. Deze brief bevestigt dat.

Door het niet geheel openbaar maken van het onderzoeksrapport naar de handel en wandel van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda in relatie tot het fractiebudget en de handel en wandel van de daarbij bestuurlijk verantwoordelijke wekt in ieder geval de schijn van belangenverstrengeling.

Het wordt tijd dat ook daarnaar onafhankelijk onderzoek plaatsvindt.

In "zelfreinigend vermogen" heb ik het vertrouwen al lang geleden verloren.

Wordt vervolgd.

De reiskosten van burgemeester Jager

Soms zijn er kwesties die te klein zijn als tafellaken te dienen maar die anderszins te groot zijn om als servet door het leven te gaan. Het gaat om het volgende:

Onlangs ontving ik op mijn (WOB)-verzoek onder meer de reiskostendeclaraties van de leden van het college van burgemeester en wethouders van onze gemeente Westerveld.

Nu zijn reiskostendeclaraties wel meer onderwerp van discussie geweest en dus kan er nog wel één casus bij.

Het gaat onder meer om deze declaratie.

U kunt zien dat er op 15 december woon-werkverkeer werd gedeclareerd. Daar is niets mis mee ware het niet dat aan de achterkant van het formulier de reis Appingedam – Diever zij het via Emden nogmaals werd opgenomen om voor vergoeding in aanmerking te komen. Als men deze gang van zaken voor het eerst opmerkt is de eerste gedachte: “foutje”. Het betreft immers 'maar' ca. 80 km.

Maar als men dan deze declaratie beziet wordt het toch bedenkelijker. Ook op deze opgave is er op de dag van het VNG-jubileum congres sprake van reiskosten woon-werkverkeer. Wellicht is goed verklaarbaar waarom de burgemeester eerst Appingedam - Vledder visa versa is gereist om vervolgens van Appingedam via Diever naar Den Haag te gaan. Het verschil in kilometers bedraagt nu echter 172.  

Bij deze declaratie geloof ik niet langer in toeval.

In de controle op de declaraties van het college overigens ook niet. Voorgaande drie opgaven zijn goedgekeurd door een ondergeschikte t.w. de gemeentesecretaris. Ook hij kan daardoor verantwoordelijk worden gehouden.

De declaraties van de raadsfracties ten laste van de fractiebudgetten worden thans door een accountantsbureau op rechtmatigheid gecontroleerd.

Uit de rapportage daarvan blijkt dat een dergelijke controle misverstanden bespreekbaar maakt en misverstanden uit de weg ruimt. 

Eerder sprak ik in deze berichtenreeks van een gemiste kans en hield een pleidooi om ook de declaraties van de leden van het college van B&W aan een dergelijke onafhankelijke controle te onderwerpen.

Dat doe ik nu nog eens. De praktijk bewijst dat de noodzaak daartoe.

Wordt vervolgd.

Het onderzoek van Deloitte DFS

Vorige week ontving ik een besluit op mijn WOB-verzoek mij alle documenten te doen toekomen over het besluitvormingsproces dat resulteerde in het rapport van bevindingen over de graaierij van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda. Want dat het in deze casus om pure graaierij en fraude gaat werd uit het bijgesloten e-mailverkeer wel duidelijk.

Ook werd duidelijk, dat burgemeester Jager de finale beleidsverantwoordelijkheid draagt.

Hij en niemand anders was steeds de laatste schakel in de keten van de besluitvorming. Aan hem is te wijten, dat de "volksvertegenwoordigers" De Haas en Wiarda nog steeds vrijuit gaan.

Uit een analyse van het e-mailverkeer blijkt onder meer, dat Deloitte begin januari 2011 alle relevante verordeningen en deze fractieverantwoording van Gemeentebelangen opvroeg.

Nader beschouwd is het document een samenvatting van hetgeen ik eerder bekend maakte. Vergelijkt u de verantwoording met dit document. Wat opvalt is, dat op de fractieverantwoording de datum en de ondertekening ontbreken. Ook is niet aangegeven wie deze lijst heeft ingevuld. Uit dit document blijkt, dat de fractieverantwoording is aangeleverd door het team Belastingen en Financiën.

Op grond hiervan kan de conclusie worden getrokken dat dit team de fractiedeclaraties bundelde in een gemeentelijk format.

Op 2 februari 2011 vroeg Deloitte zich af op grond waarvan in weerwil van artikel 99 van de Gemeentewet er toch vergoedingen (aan Inge Wiarda) waren uitbetaald. Een week later kwam het antwoord: we dachten dat …............ Kennelijk was dat een foutje. Zie ook mijn eerdere toelichting bij de declaraties en detail.

Nog even later vraagt Deloitte hoe de controle op de declaraties is uitgevoerd.

Op 13 februari 2011 wordt het antwoord op deze vraag na overleg met burgemeester Jager vastgesteld. Kennelijk was er sprake van een gevoelige kwestie.

Op 21 februari 2011 vindt wederhoor plaats met ambtenaren van de gemeente Westerveld. Omdat de afdeling Belastingen en Financiën kennelijk de controle deed ligt het voor de hand dat dit team zich moest verantwoorden. Daarna is het rapport voor een weerwoord naar de fractie van Gemeentebelangen gestuurd. Maar liefst drie weken later werd het concept-rapport vastgesteld.

Terzijde wordt opgemerkt dat – als alles volgens de regels was verlopen – een fractie er geen drie weken over hoeft te doen om een dergelijk gevoelige zaak af te doen.

Mijn conclusie luidt dan ook dat de gelegenheid de dief maakt en dat de gang van zaken stilzwijgend door het bestuur van de gemeente Westerveld werd en nog steeds wordt goedgekeurd.

Wordt vervolgd

Nogmaals: de commissie Stiekem.............

Nu het weerwoord van de gemeenteraad van Westerveld op mijn commentaar in het hoger beroep bij de Raad van State in de kwestie van de zelfverrijking van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda waarover Deloitte een rapport uitbracht vooralsnog uitblijft ontving ik namens de raad een beschikking met betrekking tot de presidiumdocumenten over 2012.  

Vergeleken met de presidiumstukken over 2011 is er enige vooruitgang geboekt: de personen die al dan niet bij het beraad aanwezig waren worden nu wèl in het verslag genoemd.

Voor wat betreft het overige is er niets veranderd.  

Het verslag van de bijeenkomst van 5 september 2012 gaat hier bij. Zwart overheerst.

Toch kunt u aan de hand hiervan vaststellen dat er in deze achterkamer van het gemeentehuis politieke besluiten worden genomen.

Zie agendapunt 4: het presidium gaat accoord met de non-bespreking in de raad van de benoeming van een lid in het algemeen bestuur van de Eems-Dollard Regio en loopt op deze manier een openbare vergadering van een raadscommissie gewoon voor de voeten.

Bij agendapunt 8 komt de verantwoording fractievergoeding over 2012 aan de orde.

Wat opvalt is dat de graaiende “fractievoorzitter” De Haas niet aanwezig is. Toeval?

Hetgeen verder te noteren valt is, dat de fractie Gemeentebelangen per aangetekende brief de gelegenheid wordt geboden om alsnog hun verantwoording voor de fractie uitgaven op tafel te brengen. Kennelijk was dat tot dan in onvoldoende mate geschied hetgeen overigens niet vreemd is als er iets te verbergen valt en men de raadsleden De Haas en Wiarda persoonlijk kent.

Voorts is de laatste zin van het verslag opvallend die in ieder verslag van de bijeenkomsten van het presidium voorkomt:

“ Na afloop van de vergadering praat de burgemeester de fractievoorzitters bij over vertrouwelijke onderwerpen.”

Aldus rijst het beeld op van volksvertegenwoordigers die hun opvattingen niet in het openbaar kenbaar wensen te maken en een burgemeester die ook zijn kant van de medaille niet in alle openheid wenst te uiten er daarmee feitelijk de volksvertegenwoordigers indirect onder druk zet door per saldo begrip te vragen voor onderwerpen die in de toekomst (politieke) problemen zouden kunnen veroorzaken. Een soort van politieke achterkamermassage  op voorhand zonder verslaglegging.

En alles dus stiekem........

Wordt vervolgd.

Brevet van onvermogen............

Oplettende volgers weten, dat ik begin september dit bericht gedateerd 9 september 2013 van de Raad van State ontving: de gemeenteraad van Westerveld heeft hoger beroep aangetekend tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland teneinde de inhoud van het onderzoeksrapport van Deloitte inzake de zakkenvullerij van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda niet geheel openbaar behoeven te maken.

Een oplettende volger uit het Westen des lands maakte mij attent op punt 15 van de besluitenlijst van het college van B&W van 17 september 2013.

Het ziet er dus naar uit, dat er voordat er een bestuursbesluit ter tafel lag op voorhand reeds hoger beroep werd aangetekend.

Het is voorts spijtig, dat het volledige artikel 160/1 lid f van de Gemeentewet niet in het besluit is opgenomen. Dit luidt namelijk:

f. te besluiten namens de gemeente, het college of de raad rechtsgedingen, bezwaarprocedures of administratief beroepsprocedures te voeren of handelingen ter voorbereiding daarop te verrichten, tenzij de raad, voor zover het de raad aangaat, in voorkomende gevallen anders beslist;

Het venijn zit zoals altijd in de staart: tenzij de raad anders beslist. En dat is niet gebeurd.

Het college is dus het bevoegde bestuursorgaan om hoger beroep in te stellen. Maar ook daarvan is geen sprake. Als u nog even naar het bericht van de Raad van State kijkt dan blijkt daaruit, dat het de gemeenteraad is die hoger beroep heeft ingesteld.
Volgens voorvermeld artikel van de Gemeentewet had de raad eerst een rechtsgeldig besluit moeten nemen om het college het recht te ontzeggen hoger beroep aan te tekenen. En dat is voor zover ik vermag te zien niet gebeurd.

Daarbij komt nog dat de gronden voor het hoger beroep volgens de eerste alinea daarvan door de advocaat-gemachtigde van de raad van de gemeente Westerveld zijn ingediend.

Kortom: in deze procedure spelen onze volksvertegenwoordigers de merkwaardige rol van de vlag die de lading moet dekken..........
Alles voor de raad maar – in strijd met de wet – niets door raad. De raadsleden lopen slechts achter de feiten aan en worden kennelijk eveneens voor voldongen feiten gesteld.

Daarmee is de gevolgtrekking gerechtvaardigd, dat de gemeenteraad in Westerveld uiteindelijk zonodig slechts bij het kruisje mag tekenen.


Wordt vervolgd.

Bezwaarschrift tegen raadsbesluit

Ik zal het deze keer kort houden. 

De ingesloten documenten kunnen naar mijn inschatting tot meer dan voldoende tot gespreksstof dienen.

In mijn vorige berichtje heb ik u al laten weten dat de gemeenteraad het vonnis van de onafhankelijke rechter deels naast zich heeft neergeld. Het vuur kwam kennelijk te dicht aan de schenen. De raad nam dus dit besluit.

En omdat de Algemene Wet Bestuursrecht ook op dit overheidsbesluit van toepassing is staat daartegen bezwaar en beroep open.

Vanzelfsprekend heb ik inmiddels bezwaar tegen het raadsbesluit aangetekend.

Als u deze link “bezwaarschift” volgt kunt u kennis nemen van de inhoud die wat mij betreft voor zich spreekt.

Wordt vervolgd.

Hoger beroep

In mijn vorige berichtje heb ik u het raadsbesluit aangereikt na het vonnis van de bestuursrechter waarbij voor de zoveelste keer slechts een tipje van de sluier werd opgelicht. Maar kennelijk staan er nog zaken in het rapport die de fraudekwestie van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda in een voor hen en anderen ongunstig daglicht stellen. Vanzelfsprekend zal ik opnieuw bezwaar tegen dit besluit aantekenen.

Hierbij kunt u kennis nemen van de argumenten die de gemeenteraad heeft gemeend te moeten gebruiken om De Haas en Wiarda verder uit de wind te houden ondanks dat de inhoud van het raadsbesluit een beeld verschaft waaruit belangenverstrengeling en fraude helder naar voren komen.

Ik zal nu niet volledig ingaan op de argumenten van de raad in hoger beroep simpelweg omdat het nu eenmaal tijd kost met de materie zorgvuldig om te gaan.

Maar duidelijk is wel, dat er nu kennelijk nog twee hoofdzaken aan de orde zijn: het oordeel van het team Financiën en Belastingen is kennelijk te belastend om aan de openbaarheid prijs te geven. Dat dit oordeel rijkelijk laat komt lijkt mij nu ook duidelijk.

In de tweede plaats is de raad van mening dat de rechter haar werk niet goed heeft gedaan: zie het argument bij 23. De raad beoordeelt dus het functioneren van de onafhankelijke rechter en keurt dat af.

Volgens de rechter zouden een aantal passages openbaar kunnen worden gemaakt en moeten dat ook. Weigering zou evenwel nog kunnen op andere dan in de Wet Openbaarheid van Bestuur genoemde gronden.

Als u nog even de moeite neemt naar de inhoud van het raadsbesluit te kijken worden er op bladzijde 5/5 juist twee argumenten genoemd die direct op twee artikelen van de WOB gebaseerd zijn. Dit is dus niet conform het vonnis van de rechtbank.

Het argument dat De Haas en Wiarda door het openbaar maken van het Deloitte-rapport onevenredig zouden worden benadeeld wordt (nog) niet als beroepsgrond bij de Raad van State aangevoerd terwijl de gemeenteraad dat argument wel gebruikt.

De bescherming van De Haas en Wiarda lijkt langzaam maar zeker minder te worden.

Wordt vervolgd.

Raadsbesluit na rechtbankvonnis

Helaas moet ik u nogmaals berichten dat de gemeenteraad van Westerveld in weerwil van het vonnis van de rechtbank in Assen blijft weigeren volledig openheid van zaken te geven in de resultaten van het onderzoek van Deloitte naar de declaratiefraude van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda. Dit moge blijken uit dit bericht dat ik onlangs ontving.

Volgens de bladzijden 3 en 4 daarvan blijkt uit het Deloitte-rapport helder, dat het familiebedrijf De Haas en Wiarda wel degelijk een greep heeft gedaan in de fractiekas van Gemeentebelangen.

Uit de opsomming blijkt overduidelijk dat er door de dubbelfunctie van Inge Wiarda (raadslid en secretaris van de kiesvereniging Gemeentebelangen) sprake was van belangenverstrengeling.

Welke andere fractie in de raad declareerde in 2009 bijna € 1800,- voor cartridges, papier en postzegels? Een snelle rekensom leert, dat men voor € 400,- ongeveer 80.000 vellen papier krijgt! Dat zijn er gemiddeld meer dan 1500 afdrukken per week! Gaat er dan bij niemand een lampje branden?
Voorts: welke fractie declareerde meer dan € 1200,- voor de website van hun kiesvereniging? Hiervan werd overigens € 900,- als “administratiekosten” gedeclareerd door Wiarda persoonlijk. Nog afgezien van de kilometerdeclaratie van Wiarda (die zij maakte in haar functie van secretaris van de kiesvereniging) waren de declaraties voor representatie en lidmaatschappen reeds verdisconteerd in haar onkostenvergoeding als raadslid.  

Ik geef u in overweging dit overzicht nog eens naast de opgave in het Deloitte-rapport te leggen. Het is onbegrijpelijk dat er op 28 maart 2011 geen consequenties uit het Deloitte-rapport zijn getrokken.

In het bericht is voorts vermeld:

“Openbaarmaking van de passages zou tot een onevenredige benadeling van de leden van de voormalige fractie van Gemeentebelangen leiden, die niet opweegt tegen openbaarmaking van die passages.”

zonder overigens inhoudelijk aan te geven waaruit dit nadeel bestaat.

Daarmee geeft de raad onomwonden aan, de raadsleden J.Y.P. de Haas en I.Wiarda te beschermen.

Door het niet aan de openbaarheid prijsgeven van de volledige rapportage de schijn wordt gewekt dat de beide raadsleden – mogelijk ingegeven door politieke opportuniteit – door hun politieke collega's worden beschermd.

Immers: als er geen fraude is gepleegd is er geen enkele reden het rapport niet openbaar te  maken tenzij in het rapport de bedrijfsvoering van de gemeente wordt mede aangewezen als reden waarom beide raadsleden ondanks een wettelijke onkostenvergoeding ook het fractiebudget gebruikten om de onkosten van de kiesvereniging te drukken en hun eigen onkosten ten tweede male soms zelfs zonder bewijsmiddelen te declareren en uitbetaald te krijgen.  

Overigens: niemand is gehouden te stelen ondanks het feit dat daartoe gelegenheid is.

De stellingname van de gemeenteraad op blz. 5 leidt tot de slotsom, dat openbaarmaking van de thans niet-openbare gedeelten van hoofdstuk 6 onvermijdelijk leidt tot een strafrechtelijke vervolging van De Haas en Wiarda. Dat is overigens niets nieuws.

Daarbij komt, dat de stellingname als zou er sprake zijn van onevenredige benadeling van collega raadsleden op zich reeds de schijn van belangenverstrengeling en nepotisme wekt waarmee naar mijn opvatting het belang van een individu boven het algemeen belang van een onkreukbare overheid wordt gesteld.

Het voorgaande is flagrant in strijd met het integriteitsbeginsel van het openbaar bestuur waarmee de gemeenteraad een integriteitsmotie

“ overwegende dat voor elk gemeenteraadslid, en daarmee ook voor de leden van de gemeenteraad van Westerveld, integer handelen een hoofdvoorwaarde is voor het op een geloofwaardige en vertrouwenwekkende wijze functioneren als volksvertegenwoordiger”

die in het verleden raadsbreed werd ondersteund tot een wassen neus heeft gemaakt.

Wordt vervolgd.

Hoger beroep

Helaas moet ik u berichten dat de gemeenteraad van Westerveld in weerwil van het vonnis van de rechtbank in Assen blijft weigeren volledig openheid van zaken te geven in de resultaten van het onderzoek van Deloitte naar de declaratiefraude van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda. Ook thans nog wordt voor zover ik kan zien beide raadsleden in de sfeer van "we vergeven hen want ze wisten niet wat ze deden" een collegiale beschermende hand boven het hoofd gehouden. 

Het voorgaande blijkt ook uit de gang van zaken tijdens de laatste vergadering van de gemeenteraad. Daar kwam een voorstel aan de orde om uitvoering te geven aan het vonnis van de rechtbank. Het raadsvoorstel werd echter niet openbaar gemaakt maar was ter inzage bij de griffier gelegd zonder dat deze gang van zaken overigens in strijd met artikel 19 van de Gemeentewet in een openbare publicatie bekend was gemaakt. Pure manipulatie dus. Over behoorlijk openbaar bestuur zal ik het nu niet hebben.

Onlangs ontving ik deze mededeling van de Raad van State.

Als in ogenschouw wordt genomen dat een hoger beroep binnen een termijn van 6 weken na de de uitspraak van de rechtbank moet zijn ingediend zou de gemeenteraad dus voor 20 augustus j.l. tot het indienen daarvan moeten hebben besloten. Alleen: de raad is na 2 juli 2013 niet meer in een openbare vergadering bijeen geweest.…........  

Omdat het zeker van belang is te weten hoe dergelijke raadsbesluiten tot stand komen heb ik de raad via een WOB-procedure alsnog om een terzake rechtsgeldig raadsbesluit gevraagd.

Tot nu toe heb ik gemeend u de volledige uitspraak van de rechtbank in Assen te kunnen onthouden omdat ik van oordeel was dat de fraudekwestie van De Haas en Wiarda na de uitspraak van de rechtbank waarbij de gemeenteraad in het ongelijk werd gesteld een einde zou krijgen.

Nu dit door het instellen van een hoger beroep niet het geval blijkt doe ik u allen hierbij het volledige vonnis van de rechtbank toekomen zodat u daarvan persoonlijk kennis kunt nemen.

Wordt vervolgd

Nogmaals: burgemeester Jager........

Op 28 januari 2013 deed ik de gemeenteraad dit klaagschrift toekomen.

De afdoening heeft zoals u ziet geruime tijd gevergd. Zo moest ik uit een brief van de Nationale Ombudsman vernemen dat mijn klaagschrift niet was ingeboekt en dus niet door de raad was behandeld.  Inmiddels heeft de bestuursrechter echter uitspraak gedaan en de gemeenteraad in het ongelijk gesteld.

Bij brief van 30 mei 2013 ontving ik uiteindelijk dit besluit van de gemeenteraad van Westerveld. Omdat voor zover mij bekend het klaagschrift niet op een raadsagenda was gezet en verder ook niet in het openbaar of in een besloten zitting was behandeld verzocht ik de gemeenteraad mij een rechtsgeldig afschrift van dit besluit te doen toekomen.  

Vorige week ontving ik deze brief namens de gemeenteraad.

Hoewel ik heb verzocht om een rechtsgeldig afschrift van het raadsbesluit waarin werd geweigerd mijn klacht in behandeling te nemen is mij thans voor zover ik kan zien slechts een beschrijving van de procedure verstrekt.  

De conclusie moet dus feitelijk luiden dat er geen rechtsgeldig raadsbesluit bestaat.

De brief geeft evenwel een doorkijkje hoe er met de rechten van burgers wordt omgegaan en de Gemeentewet als “niet relevant” terzijde wordt gelegd.

De wetgever heeft de keuze een raadsvergadering om bijeen te roepen gelegd bij òf de burgemeester òf bij een gezelschap ter grootte van éénvijfde van het aantal raadsleden.
De burgemeester echter liet aan de raad over “als u zich niet in het concept kunt vinden” al dan geen raadsvergadering bijeen te roepen en onttrok zich daarmee aan de eigen verantwoordelijkheid conform art. 17:2 van de Gemeentewet.

Het was derhalve de burgemeester zelf die verantwoordelijk is voor het besluit de leden van de raad niet (schriftelijk) bijeen te roepen. De raadsleden zijn dus niet bij elkaar geweest om in het openbaar te vergaderen zoals de wet voorschrijft. Van een besloten vergadering was ook geen sprake want daartoe moet een raadsmeerderheid eerst besluiten. En dus is kennelijk “de digitale achterkamerprocedure” opgetuigd.  

Van een (openbare) stemming conform deze wet is derhalve geen sprake geweest; van openbaar bestuur is in het geheel geen sprake. Als er geen WOB-verzoek zou zijn ingediend was het "besluit" geruisloos in het niet verdwenen. In casu is er dus geenzins sprake van een rechtsgeldig raadsbesluit sterker nog: er is sprake van een kluitje in het riet. 

Tenslotte schrijft de Gemeentewet voor, dat stukken die van de raad uitgaan door de burgemeester worden ondertekend en door de griffier mede worden ondertekend. Dit “besluit” is alleen door de voorzitter van de raad ondertekend. De burgemeester van Westerveld is getuige de inhoud van deze brief hierop al eens eerder gewezen. Het besluit van 29 augustus 2013 kenmerk 13/12446 is dus mogelijk niet meer dan een berichtje over de procedure die is gevolgd. Desondanks geeft de voorzitter van de raad aan dat het berichtje open staat voor bezwaar en beroep. We zullen het zien.

Wordt vervolgt.

Nogmaals: WOB-verzoek

Hoewel naar mij oordeel het WOB-verzoek om informatie van 22 juni 2013 helder is geformuleerd ontving ik alleen een overzicht van de kosten van dienstreizen en van woon-werkverkeer.

Het voorgaande was reden tegen dit besluit bezwaar aan te tekenen en een nieuw WOB-verzoek in te dienen met een verwijzing naar de rechtspositieregelingen die op de leden van het college van toepassing zijn.

Onlangs ontving ik dit besluit van het college van burgemeester en wethouders.

In de tweede alinea van dit besluit staat, dat het verzoek van 25 juli 2013 gelijkluidend is met het eerdere verzoek. Dit nu is aantoonbaar onjuist. Het tweede verzoek werd volledigheidshalve aangevuld met een verwijzing naar de relevante rechtspositieregelingen.

Het besluit van het college van 22 augustus j.l. geeft in de eerste alinea daarvan op blz. 2 weer, dat verzocht is om afschriften van onkostendeclaraties en uitbetaalde vergoedingen aan de leden van het college conform de rechtspositieregelingen.

Het college onderschrijft vervolgens, dat onvoldoende aan mijn eerste verzoek tegemoet werd gekomen. Oppervlakkig beschouwd is dat winst.

In de derde alinea van het besluit is er sprake van “een overzicht van gedeclareerde onkosten en verstrekte vergoeding ten behoeve van het college.”

Het voorgaande is niet conform mijn WOB-verzoek van 25 juli 2013 waarin verzocht werd om “afschriften van onkostendeclaraties en uitbetaalde vergoedingen aan de leden van het college.”

Het verschil wordt reeds in dit factuur duidelijk: het college heeft als college gesprekken gevoerd.

Het college geeft wel eens een blommetje weg of deelt gebak uit. Daar is weinig mis mee.

Maar het voorgaande heeft natuurlijk niets van doen met de inhoud van de rechtspositieregelingen van de burgemeester of de individuele wethouders.

Zelfsturende teams zijn niet altijd de oplossing van een leiderschapsprobleem.

En dus zit er weinig anders op dan opnieuw bezwaar in te dienen; een onnodige en beschamende gang van zaken.

De declaratiefraude van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda zorgt in elk geval ook thans nog voor voor ambtelijke en politieke werkgelegenheid. Het kost een paar centen maar daar heb je dan ook niets voor.

Wordt vervolgd.

Het besluitvormingsproces fraudeonderzoek

Op 9 juli 2013 deed de rechtbank Noord-Nederland uitspraak in mijn beroep tegen de weigering van de gemeenteraad van Westerveld volledig openheid te geven in de resultaten van het onderzoek naar de declaratiefraude van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda.

In het vonnis stelde de rechtbank, dat de documenten over het besluitvormingsproces dat aan het rapport vooraf ging om de onderzoeksopdracht aan Deloitte te gunnen niet kunnen worden gerekend tot het WOB-verzoek mij deze rapportage onverkort te beschikking te stellen.

In een rechtsstaat dient het vonnis van een rechtbank vanzelfsprekend te worden worden gerespecteerd. 

Maar onvolkomenheden kunnen worden aangepast en wat niet is kan nog komen.

En dus ontving de gemeenteraad direct na de uitspraak van de rechtbank dit WOB-verzoek om alsnog de betreffende documenten aan de openbaarheid prijs te geven.

Kortgeleden ontving ik deze brief waarin wordt vastgesteld dat de gemeenteraad geen kans heeft gezien zich aan de wettelijke beslistermijn te houden. Als onderbouwing van het besluit wordt feitelijk gesteld de gemeenteraad bij de uitoefening van zijn taken geen rekening heeft gehouden met vakantieperioden en het aantal WOB-verzoeken dat de gemeenteraad kan bereiken. Kortom: de organisatie schiet gewoon tekort en daarvoor is de raad – omdat hij zijn eigen huishouding voert – zelf verantwoordelijk. Ik kan u geruststellen: daarvan ligt geen enkel raadslid wakker. De burger telt zoals gebruikelijk alleen in verkiezingstijd mee.

Overigens: in het verleden beklaagde de CDA-fractie zich bij monde van de heer Geertsma dat de procesgang in deze fraudekwestie te duur zou worden en de raadsvoorzitter deed tijdens de raadsvergadering de toezegging desgewenst een opsomming te zullen geven van de kosten.  

Ook dat was symboolpolitiek maar om de heer Geertsma van dienst te zijn zal ik hem desgewenst de kosten die door het kantoor van de heer Wertheim zijn gedeclareerd laten weten. De ambtelijke kosten zijn vanzelfsprekend eenvoudig bij de griffier voorhanden.

Wordt vervolgd.

Onbehoorlijk openbaar bestuur in optima forma

Op te beginnen moet ik u eerst mededeling doen omtrent de inhoud van artikel 2.3 van de Algemene Wet Bestuursrecht. Dit luidt:

Art. 2:3. [Doorzendplicht]

1. Het bestuursorgaan zendt geschriften tot behandeling waarvan kennelijk een ander bestuursorgaan bevoegd is, onverwijld door naar dat orgaan, onder gelijktijdige mededeling daarvan aan de afzender.

2. Het bestuursorgaan zendt geschriften die niet voor hem bestemd zijn en die ook niet worden doorgezonden, zo spoedig mogelijk terug aan de afzender.

Voorts heb ik Van Dale er toch nog maar eens nageslagen op het begrip “onverwijld”.  

Het betekent: zonder uitstel. De synoniemen voor onverwijld zijn: accuut, dadelijk, direct, meteen, ogenblikkelijk, onmiddellijk, subiet, terstond, zonder uitstel.

De wet is dus helder: als B&W niet tot behandelen bevoegd zijn dient het verzoek direct doorgestuurd te worden naar het bestuursorgaan dat wel bevoegd is.

Vandaag ontving ik deze mededeling namens het college van B&W.

Het college heeft er dus op een week na twee maanden over gedaan om te beslissen of men een rechtsgeldig raadsbesluit openbaar wenst te maken. Normaal te doen gebruikelijk neemt de Raad besluiten en het college voert deze uit met het raadsbesluit als opdracht.

In dit geval stuurt het college het WOB-verzoek uiteindelijk door naar de Raad. Kennelijk is er geen rechtsgeldig raadsbesluit en werd ik eerder met een kluitje het riet ingestuurd.

Ten overvloede: het college wijst het verzoek niet af met als motivatie: we hebben geen besluit maar stuurt het verzoek door naar de Raad.
Maar: de Raad nam toch al een besluit het klaagschrift niet in behandeling te nemen? Voor uw informatie: ik heb per kerende post de Nationale Ombudsman ingeschakeld.

Op het WOB-verzoek van 22 juni 2013 ontving ik dit verdagingsbesluit waarin namens de gemeenteraad wordt meegedeeld dat de beslistermijn over het verzoek is verlengd tot 17 augustus 2013.

Dit is merkwaardig omdat uit deze mededeling blijkt dat het verzoek nog naar de gemeenteraad moet worden doorgezonden. Maar kennelijk heeft de Raad het verzoek al want anders kon het besluit tot verdaging toch niet worden genomen?

De vraag is ook of er nu sprake is van manipulatie of gewoon dommigheid?

Ook het vonnis van de rechtbank wacht een maand na dato nog steeds op volledige uitvoering.

Conclusie: de gang van zaken is een treffend voorbeeld van onbehoorlijk bestuur in optima forma.

Wordt vervolgd.

Klacht tegen burgemeester Jager

Kort gelden ontving ik dit verdagingsbesluit.

Dat is op zich een wonder. Ook de gemeenteraad is met vakantie en dus zou er voldoende tijd beschikbaar moeten zijn mijn correspondentie met de gemeenteraad inclusief de uitspraak van de bestuursrechter voortvarend af te doen. Het is inmiddels al weer 14 dagen geleden dat dit vonnis werd uitgesproken. Maar niets van dit alles.

Merkwaardig is wel de motivatie die aan het verdagingsbesluit ten grondslag ligt:

• het aantal WOB-verzoeken dezerzijds en
• er is een klacht tegen burgemeester Jager ingediend.

Bij het argument dat het aantal WOB-verzoeken betreft kan ik me – omdat dit een kwestie is van adequate bedrijfsvoering – niets voorstellen.

Ook bij het argument betreffende de klacht tegen de burgemeester niet.

Als gemeentelijk bestuursorgaan heeft een burgemeester normaal te doen gebruikelijk een eigen staf die de zaken die hem of haar betreffen adviseert in de afdoening daarvan: een kabinetsambtenaar.

Uit de gekozen formulering moet ik opmaken, dat de griffie naast zijn werkzaamheden ten behoeve van de gemeenteraad ook de kabinetsaangelegenheden behandelt. Als dit inderdaad het geval is heeft de gemeenteraad daarvoor bewust gekozen en draagt zij daarvoor ook de verantwoordelijkheid. De afhandeling van klachten die een burgemeester betreffen is kennelijk ook aan een termijn gebonden.  

Tenslotte: hoewel ik bij het optreden van burgemeester Jager in het verleden kanttekeningen heb geplaatst is dezerzijds daarover geen klacht ingediend. De Kroon benoemt in dit land een burgemeester op voordracht van de gemeenteraad. Het is dus aan de raad het functioneren van een burgemeester te beoordelen en daaraan conclusies te verbinden.  

Recentelijk nog besloot de gemeenteraad in Assen de huidige burgemeester niet voor herbenoeming voor te dragen. Kennelijk was men daar over diens optreden niet echt tevreden.

Vooralsnog blijft de klacht tegen burgemeester Jager inhoudelijk in nevelen gehuld. 

Maar ook dit is niet verwonderlijk maar een kwestie van bestuurscultuur.

Wordt vervolgd.

De uitspraak van de rechtbank

Vanaf het moment dat de gemeenteraad van Westerveld weigerde volledig openheid van zaken te geven in de resultaten van het onderzoek van Deloitte naar de declaratiefraude van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda zijn inmiddels anderhalf jaar verstreken.

Een overheid heeft altijd tijd en (belasting)geld genoeg om te trachten zaken naar zijn hand te zetten.

In dit geval werd voor zover ik kan zien beide raadsleden voornoemd een collegiale beschermende hand boven het hoofd gehouden.

Een overzicht van de juridische gang van zaken vindt u op de eerste bladzijde van de uitspraak.

Belangrijker echter is de laatste bladzijde.

Hier kunt u lezen, dat de gemeenteraad op alle relevante punten in het ongelijk is gesteld.

Het wachten is nu op een nieuw raadsbesluit dat overigens genomen kan worden zonder dat de raad daar kennis van draagt. Volgens het vonnis is eerst ongezien en onbesproken besluiten en achteraf ter inzage leggen ook goed want een gemeenteraad gaat over haar eigen huishouding. Dit blijkt uit bladzijde 4 van het vonnis.

Ik durf thans de stelling aan dat “ De gemeenteraad geenszins het hoogste bestuursorgaan van de gemeente Westerveld is”.

Zoals ook in deze kwestie wordt onze gemeenteraad in kennelijk achteraf over haar eigen besluiten geinformeerd zonder overigens de inhoud daarvan te kennen.

Wordt vervolgd.

Waar gaat het ook weer over?

Sinds dit verzoek aan B&W van Westerveld is inmiddels bijna 3 jaar jaar verstreken en het uithoudingsvermogen van alle betrokkenen wordt nog steeds danig op de proef gesteld. En daaraan komt voorlopig ook nog geen einde.
Om nu weer helder in beeld te krijgen waarover het ook weer gaat heb ik het web-log opnieuw ge-update.

Ik voeg daarbij ter completering van het beeld de afschriften van de declaraties zoals die door de raadsleden Wiarda en De Haas werden ingediend zodat u een eigen beeld kunt vormen van het integriteitsbeleid van de gemeente Westerveld.

U kunt deze via de volgende links inzien:
Declaraties GB 1e kwartaal 2009
Declaraties GB 2e kwartaal 2009
Declaraties GB 3e kwartaal 2009
Declaraties GB 4e kwartaal 2009
Declaraties GB nov.+ dec.   2009
Declaraties GB okt.              2009
Declaraties GB overig         2009

De samenvatting en de toelichting zijn vanzelfsprekend ook nog steeds beschikbaar.

Het is al weer bijna twee jaar geleden dat de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda door het bestuur van de kiesvereniging Gemeentebelangen werden geschorst wegens machtsmisbruik.

Sindsdien vullen De Haas en Wiarda ongegeneerd hun zakken: ze verschijnen  op raadsvergaderingen als het hen past maar nemen nauwelijks deel aan het politieke debat.
De Haas etaleert zijn bestuurlijke kwaliteiten door vooral procedurele oprispingen voort te brengen en zijn collega-raadsleden en de leden van het college van B&W op docerende toon met zijn kennis te verblijden.  Niet dat dit effect heeft maar toch. De eerste politieke uitspraak van Inge Wiarda in de afgelopen twee jaar moet nog worden genoteerd. Ze beperkt zich tot gemaakt glimlachen. En laten we wel zijn: ze heeft er alle reden toe.

Eerst haar zakken vullen via de fractiekas van Gemeentebelangen en vervolgens standvastig haar visie daarop blijven uitdragen. Toen de huisaccountantant van de gemeente het met deze visie niet eens bleek en haar de mogelijkheid tot graaien door het presidium werd ontnomen lag de oplossing voor de hand: niks meer doen en alleen de raadswedde incasseren.

Overigens: de bestuursrechter heeft gemeld getuige deze brief nog niet aan een uitspraak in het geding over het WOZ-verzoek inzake het onderzoeksrapport van Deloitte toe te zijn.
Alle goede dingen komen langzaam.

Wordt vervolgd