Aangifte van oplichting door De Haas en Wiarda

In mijn vorige berichtje stelde ik u in de gelegenheid het begrip “fraude” in het kader van het strafrecht nader te definiëren.

U kon kiezen uit: valsheid in geschrifte, diefstal, verduistering, oplichting en bedrog bij jaarstukken.  Het goede antwoord in de casus De Haas/Wiarda is: oplichting.

Nu gebleken is dat het “openbaar bestuur” frauderen letterlijk actief stilzwijgend toestaat adviseerde de Nationale Ombudsman mij eerder reeds in zijn rapportage aangifte te doen. Ik heb besloten dit advies ter harte te nemen.

Nadat het openbaar bestuur het proletarisch winkelen van Jelle de Haas en Inge Wiarda ten laste van het fractiebudget van Gemeentebelangen Westerveld aan zijn normen heeft getoetst en accoord bevonden wordt dus thans het openbaar ministerie in de gelegenheid gesteld om deze kunstgrepen aan haar normen te toetsen waarbij ik mij niet kan voorstellen dat een officier van justitie een dergelijke gang van zaken conform de wet acht.

Om dit proces in gang te zetten heb ik ten overstaan van een verbalisant formeel aangifte gedaan.

Bij deze aangifte zijn een groot aantal bijlagen gevoegd om aan te geven dat het bestuurlijke traject reeds is gevolgd. Ook op grond hiervan moet worden geconcludeerd, dat integer gedrag van lokale volksvertegenwoordigers staat of valt met een politieke raadsmeerderheid.

Met deze aangifte start derhalve het strafrechtelijk opsporingsonderzoek.

Omdat ik ook dit proces met open vizier wens in te gaan stel ik u in de gelegenheid van de inhoud van het proces-verbaal van aangifte kennis te nemen.

Wordt vervolgd.

Het strafrecht

Omdat een meerderheid van de gemeenteraad onder aanvoering van zijn voorzitter de gang van zaken rond het raadslid Jelle de Haas en zijn vriendinnetje Inge Wiarda over de besteding van het fractiebudget van Gemeentebelangen Westerveld in de bestuurlijke doofpot wenste te stoppen werden tot nu toe vele procedures gevoerd. Dit toedekken van het volstrekt foute gedrag van De Haas en Wiarda mocht overigens best een paar (belasting)centen kosten. Naar ik schat tot op dit moment ongeveer € 175.000,- . En de teller loopt nog wel even.

Wanneer u "declaratiefraude" als internet-zoekargument gebruikt wordt duidelijk, dat deze vorm van fraude vooral in bestuurskringen en bij zorginstellingen mode is geworden. Voorbeelden te over.

Mijn conclusie luidt vooralsnog, dat geen enkel bestuursorgaan in dit land kennelijk bereid is tot het uitoefenen van toezicht of zelfs maar een mening heeft over hetgeen is voorgevallen. Het waarom laat ik gaarne aan uw fantasie over waarbij u dient te bedenken dat gang van zaken in de gemeente Westerveld aan de orde is en niet de gemeente Bonaire.

Nu de bestuurlijke weg letterlijk doodloopt - en frauderen bestuurlijk dus stilzwijgend wordt toegestaan - adviseerde de Nationale Ombudsman mij in zijn rapport aangifte te doen.

En dat is nog niet zo simpel want het strafrecht kent het begrip “fraude” niet.

Maar “fraude” zoals een ieder dit begrip interpreteert kan onder de volgende artikelen van het Wetboek van strafrecht vallen:

• Valsheid in geschrifte (art. 225 sr)
• Diefstal (art. 310 sr)
• Verduistering (art. 321 sr)
• Oplichting (art. 326 sr)
• Bedrog bij jaarstukken. (art. 336 sr)

Reeds in 2010 vroeg ik met deze brief het college van B&W aangifte te doen en voegde daar een geanalyseerd declaratieoverzicht en een toelichting bij.

Welk artikel /artikelen van het wetboek van strafrecht is/zijn naar uw inschatting toepasselijk?

Wordt vervolgd.

Openbaar bestuur: strikt besloten!

U zult zich ongetwijfeld herinneren dat ik op 9 januari 2015 deze brief aan onze Koning stuurde.

De brief ging inhoudelijk over de gedragingen van burgemeester Jager die alle mogelijke moeite deed en doet het proletarisch winkelen van Jelle de Haas en Inge Wiarda uit het fractiebudget van Gemeentebelangen uit de publiciteit te houden.

Vanzelfsprekend heeft de minister van BZK ruim de tijd genomen om de honneurs voor onze Koning waar te nemen en na slechts 4 maanden de brief volstrekt ondermaats te beantwoorden. Daarbij wordt een oordeel over de doofpot-actie van de burgemeester vakkundig vermeden.

Eens stelde van wijlen oud-minister van BZK Dales: “Een beetje integriteit bestaat niet” maar die tijden zijn geweest. Vandaag de dag is volgens de Vereniging Nederlandse Gemeenten “integriteit een onderwerp dat leeft en mee beweegt met onze normen en waarden.” Het kan dus alle kanten uit. Afhankelijk van de politieke waan van de dag.

Integriteitsschendingen en zelfs de schijn van belangenverstrengeling bestaan gewoonweg niet tenzij er een inhoudelijk politiek besluit wordt genomen dat er wel sprake van is. Zoals destijds bij Jan van Dalen van Progressief Westerveld waarbij de gemeenteraad zelfs een motie aannam.

Beste mensen, dat was toen en schone schijn. Kort daarna heeft men een doofpot in de raadszaal gezet. Dat was kennelijk beter want na onderzoek bleek dat Van Dalen geen blaam trof.

Voor de volledigheid: hierbij het antwoord van de minister. Hij is van oordeel, dat het niet aan hem is een oordeel te vellen. Ook de commissaris van de koning in Drenthe hield de boot al eerder af zodat de gemeenteraden zonder welke vorm van toezicht dan ook vrijelijk hun gang kunnen gaan.

Zo publiceerde Binnenlands Bestuur onlangs een intervieuw met een oud-burgemeester die stelde, dat iedere gemeente een integriteitscode dient te hebben, maar dat iedereen kan die code ongestraft schenden. Een beetje zoals in Zuid-Amerika dus. Of de gemeente Bonaire. Het mag niet, maar als je je kaken maar stijf op elkaar houdt geen haan die ervoor kraait.

Voor de publieke tribune worden mooie woorden gesproken, maar feitelijk is de gemeenteraad van Westerveld een strikt besloten toneelclub die als er intern fraude wordt gepleegd bij meerderheid van stemmen in de achterkamer haar eigen vlees keurt. En in dit geval dus De Haas en Wiarda in bescherming neemt. De politieke achterkamer blijkt een machtig fenomeen.

Tenslotte blijkt dus dat men met behulp van een minister van BZK, commissaris van de Koning en een doofpot in bestuurlijk opzicht straffeloos belangen kan verstrengelen en fraude kan plegen. Er blijft dus maar één ander proces over: de strafrechtelijke kant van de kwestie................

Wordt vervolgd.

De lakeien van de gemeenteraad

In Nederland is persvrijheid.

Misschien is het beter te spreken over “de vrijheid van meningsuiting”.

Noodzakelijk voor het handhaven van ons democratisch bestel wordt wel geopperd, want zonder informatie en zonder gefundeerde opinies is de democratie gelijk een vlag op een modderschuit. Journalisten spelen dus een cruciale rol in het functioneren van de democratie.

In mijn vorige berichtje maakte ik u deelgenoot van de inhoud van een rapport van de Nationale Ombudsman over de manier waarop de gemeenteraad van Westerveld in de achterkamer besluiten neemt en die vervolgens als rechtsgeldige raadsbesluiten presenteert.

Zo op het eerste gezicht zou men toch zeggen dat een transparante en controleerbare besluitvorming van een gemeenteraad in democratisch opzicht een groot goed is omdat dit direct van invloed is op de rechtszekerheid van burgers.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee maar niet in Westerveld. Daar hangt men democratische luiheid en falen beslist niet aan de grote klok!

Op blz. 12 van de rapportage spreekt de ombudsman uit, dat er sprake is van geen raadsbesluit in formele zin en dat een dergelijke gedraging als onbehoorlijk dient te worden aangemerkt.

Het rapport is naar de burgemeester, het college van B&W en de gemeenteraad van Westerveld gestuurd. Dat is al weer een maand gelden.

Kort nadat ik het rapport ontving heb ik het aan de redacties van rtvDrenthe, het Dagblad van het Noorden en de Mepper Courant doen toekomen. Kort geleden deed ik bij een aantal van de ontvangers navraag want ik zou mogelijk een persbericht over het rapport gemist kunnen hebben.

Niemand hoorde er over, want ook de pers zweeg als het graf.

De persvrijheid slijt als je hem niet gebruikt wordt wel gezegd. Ook in deze kwestie.

Een verstrengeling van belangen is ook in de journalistiek kennelijk een kwestie van integriteit.

Wordt vervolgd.

Het rapport van de Nationale Ombudsman

De overheid is soms taai en onverzettelijk. Ook in onze gemeente Westerveld.

Het duurt soms (heel) lang voordat er een niet-politiek oordeel kan worden gegeven over de handelwijze van het openbaar bestuur.

Integriteit bestaat immers ondanks alle beeldvorming daarover alleen als een politieke meerderheid eveneens vindt dat een handeling al dan niet integer is?

Een doofpotcultuur zoals die ook in Westerveld aan de orde is.

Aanleiding voor de klacht destijds was de graaimentaliteit van het raadslid Jelle de Haas en zijn vriendinnetje Inge Wiarda: ze hadden zo hun eigen opvattingen over de besteding van het fractiebudget van Gemeentebelangen Westerveld en handelden daar ook naar. Wie appelen vaart die appelen eet. Zo komt Jan Splinter door de winter nietwaar?

Omdat een meerderheid van de gemeenteraad onder aanvoering van zijn voorzitter de gang van zaken in de doofpot wenste te stoppen werden vele procedures gevoerd.

Het toedekken van het foute gedrag van De Haas en Wiarda mocht overigens best een paar centen kosten. Naar ik schat tot op dit moment ongeveer € 150.000,- Dat deze kosten feitelijk moreel en maatschappelijk verwerpelijk en onverantwoord zijn doet er volgens de raad nu even niet toe. De doofpot wordt belangrijker geacht.

Eén van de procedures die dezerzijds zijn aangespannen betreft een WOB-verzoek om een afschrift van een raadsbesluit waarbij de raad besloot mijn klacht niet in behandeling te nemen.

Het “raadsbesluit” bleek via E-mailcorrespondentie tot stand te zijn gekomen omdat de leden van de raad het te veel moeite vonden voor een door de wet gedragen besluit bijeen te komen. Dat zegt alles over de bestuurscultuur: gemakzuchtig en onverantwoordelijk.

U kunt het rapport van de Nationale Ombudsman door op deze link te klikken inzien en/of te downloaden en uw eigen mening vormen. Bij de rapportage behoort een bijlage met relevante literatuur en wet- en regelgeving.

De conclusie van de ombudsman is helder: de handelwijze van de gemeenteraad van Westerveld deugt van geen kanten.

Wordt vervolgd.

Gemeenteraad Westerveld: kleuterachtig.....

Op 3 maart a.s. komt de gemeenteraad in onze prachtige gemeente weer bij elkaar om voor zijn publiek een nieuwe voorstelling te geven. U heeft op de website van de gemeente natuurlijk al gezien dat het weerwoord van de raad op de bevindingen van het onderzoek van de Nationale ombudsman op de agenda staat.

Om uw geheugen even op te frissen: het gaat in deze om een klacht dezerzijds over de weigering van het openbaar bestuur aangifte te doen bij het Openbaar Ministerie wegens gesjoemel met de besteding van het fractiebudget door de “fractievoorzitter” van Gemeentebelangen Jelle de Haas en zijn vriendinnetje Inge Wiarda. Dat sjoemelen met belastinggeld is de laatste tijd overigens echt in de mode geraakt.

Tussen twee haakjes: Inge Wiarda en haar dochter zijn op dit moment bestuursleden van de Stichting Kleding en speelgoedbank Westerveld met een prachtige website waaruit passie spreekt. Maar het spreekwoord zegt: 

Als de vos de passie preekt........................... maar dit terzijde.

Ook staat het verweerschrift van de raad op de agenda met betrekking tot het beroep dat ik indiende tegen het besluit van de raad waarin men niet besloot de wederhoorrapportage bij het Deloitte-rapport over de fraude met het fractiebudget van Gemeentebelangen (ook De Haas en Wiarda) openbaar te maken. De Haas en Wiarda hebben overigens tot nu toe nooit hun mening over de gang van zaken openbaar gemaakt en hun verdediging aan de gemeenteraad overgelaten op kosten van de belastingbetaler. Een boel beetjes laf …....

Het verweer van de gemeenteraad is simpel: u heeft bij herhaling natuurlijk wel gevraagd om het complete Deloitte-rapport met de bijlagen openbaar te maken maar u heeft niet specifiek naar bladzijde 22/22 (de wederhoorrapportage) gevraagd en de rechtbank en de Raad van State hebben ons niet opgedragen die bladzijde te verstrekken. En dus is die bladzijde niet openbaar!

Een domme redenering omdat de Raad van State geen opdrachtgever is maar beoordeelt of de raad aan de wettelijke bepalingen heeft voldaan! De Raad van State heeft de raad opgedragen een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen en daarbij de raad een overweging meegegeven. Het was aan de raadsleden een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen en daarbij hun eigen afwegingen te maken.

Het verweerschrift stelt, dat de raad zou hebben besloten blz. 22/22 niet te verstrekken.

Een feitelijk besluit met weigeringsgrond waartegen bezwaar kan worden aangetekend ontbreekt echter. Conclusie vooralsnog: kennelijk weer een raadsbesluit dat niet in een document is vastgelegd. Een WOB-verzoekje is overigens op deze manier een fluitje van een cent.

Eén van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur is het principe, dat het bestuur al datgene nalaat wat de burger zou kunnen verhinderen zijn standpunt tot gelding te brengen. De overheid mag de burger niet de mogelijkheid ontnemen om voor zijn belangen en rechten op te komen.

Dit proces vergroot slechts het vermogen van de advocaat van de gemeente: 4 bladzijden verweer en een zitting van de Raad van State in het vooruitzicht. Kennelijk Is er niemand in de raad die zijn gezonde verstand gebruikt en voorstelt: maak bladzijde 22/22 ook openbaar en vooruit het de geit en de Sebregt krielkippen?

Vooralsnog blijft het verweer van Jelle de Haas en Inge Wiarda geheim. Het zal wel niet deugen. Een andere reden kan ik niet bedenken.

Wordt vervolgd.

Burgemeester Jager – een gebed zonder eind

Op 20 december 2014 gaf ik u in deze berichtenreeks mijn visie op de integriteit van de burgemeester van Westerveld. In de dagen die volgden kwam ik tot de slotsom, dat de Koning i.c. de minister van BZK een grote verantwoordelijkheid draagt ten aanzien van burgemeestersbenoemingen. 
En zo geschiedde het, dat ik de Koning deze brief deed toekomen.

Doende met een bezwaarschrift tegen een besluit van burgemeester Jager op een WOB-verzoek dezerzijds bleek, dat de beschermengelen van Jelle de Haas en Inge Wiarda nog steeds boven hun hoofden zweven. Nog steeds wordt door alle betrokkenen al het mogelijke gedaan om de fraude met fractiegeld i.c. belastinggeld uit de openbaarheid te houden. Arrogant, dom en vooral hardleers.

Zelfs door de gemeenteraad vastgestelde verordeningen worden met voeten getreden om toch maar vooral het volledige Deloitte-rapport uit de openbaarheid te houden. Dit blijkt uit het volgende.

In de raadsvergadering van 16 december 2014 besloot de gemeenteraad van Westerveld conform dit voorstel. Ik wijs u hierbij speciaal op punt 8. van het raadsvoorstel waarbij de concept-beschikking en de bijlagen alleen voor raadsleden ter inzage zijn gelegd.

Conform artikel 2 lid c is de voorzitter i.c. burgemeester Jager belast met de naleving van het reglement van orde. Artikel 13 lid 1 schrijft voor, dat raadsstukken voor een ieder ter inzage dienen te worden gelegd.

Door de ter inzage legging te beperken tot raadsleden is aan dit voorschrift van de raad niet voldaan. Daarnaast schrijft artikel 14 lid 3 voor, dat de voorlopige agenda en de bijbehorende stukken op de website van de gemeente dienen te worden geplaatst. Ook aan dit voorschrift is niet voldaan. Burgers en de media zijn derhalve tot op de dag in het ongewisse gebleven over hetgeen feitelijk is besloten. Kennelijk was dat ook de bedoeling.

De verantwoordelijkheid daarvoor ligt ook hiervoor bij de burgemeester, die al het mogelijke heeft gedaan en nog steeds doet het foute gedrag van de raadsleden en de ambtelijke staf uit de openbaarheid te houden.

Voorts is geenszins aannemelijk dat de burgemeester, de raadsgriffier, het presidium en de overige raadsleden niet hebben geweten van de overtreding van voornoemde regels van een reglement dat zij nog geen jaar geleden op 16 juli 2014 vaststelden.

Ik acht ook – gelet op artikel 2 lid 2c van het Reglement van orde – de burgemeester hiervoor primair verantwoordelijk . Kennelijk is het fenomeen “damagecontrol” nog steeds aan de orde.

De burgemeester heeft opnieuw en recentelijk aangetoond dat hij door meerdere belangen te dienen slechts als beschermer van foute raadsleden optreedt in plaats van een door de Kroon benoemde ambtsdrager te handelen en daarbij de nodige afstand tot de lokale politiek te bewaren.

Wordt vervolgd.

De Nationale ombudsman

Twee jaar geleden diende ik een klacht in bij de gemeenteraad over de manier waarop met mijn verzoek tot het doen van aangifte tegen Jelle de Haas en Inge Wiarda wegens fraude met gemeenschapsgeld was omgegaan.

Aan de weigering tot het doen van aangifte werd toegevoegd: als u het hiermee niet eens bent kunt u een verzoek indienen bij de Nationale ombudsman.

Om toch de deksel van de raadsdoofpot te kunnen halen (u weet wel, het virtuele kunstwerk dat in de hoek van de raadszaal staat) richtte ik een verzoek met bijlagen tot dit instituut.

Onlangs ontving ik het concept-resultaat van het ingestelde onderzoek: de bevindingen.

Desgevraagd heb ik zojuist mijn kanttekeningen en aanvullingen aan de ombudsman doen toekomen.

Het eindrapport is openbaar en komt op de website: www.nationaleombudsman.nl te staan.

Wordt vervolgd.

Uitzending gemist?

Kort geleden trof ik deze ingezonden brief aan op de agenda van de raadscommissie Fysiek domein en middelen van onze gemeente Westerveld. 

Omdat het betreffende agendapunt inmiddels van de agenda is verdwenen heb ik het genoegen u alsnog deelgenoot te maken van de inhoud.

Voorts kan ik geruststellen. Zelfs een vonnis van de Raad van State  maakt op de gemeenteraad geen enkele indruk. En ze namen een glas ........................

Wordt vervolgd.

De integriteit van Jelle de Haas en Inge Wiarda

Onlangs kwam de gemeenteraad uit de kast. Gedwongen door een uitspraak van de Raad van State werden de bevindingen van het onderzoeksbureau Deloitte naar de handelwijze van de graairaadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda aan de openbaarheid prijs gegeven.

U kunt er hier kennis van nemen.

Daarbij past in de eerste plaats de volgende kanttekening.

In mijn WOB-verzoek van 10 december 2011 staat helder, dat ik graag een afschrift zou ontvangen van de rapportage van het onderzoek met inbegrip van alle bijbehorende documenten.

Uit de voetnoot op blz. 12/22 blijkt, dat bij deze rapportage de volledige wederhoorreactie als bijlage was gevoegd. En die is niet ontvangen. Maar ook niet geweigerd. En dus zal de Raad van State moeten worden gevraagd de gemeenteraad op te dragen ook dit document en mogelijk andere bijlagen alsnog openbaar te maken.

In mijn vorige bijdrage heb ik u deelgenoot gemaakt van mijn visie op de integriteit van burgemeester Jager van Westerveld. Of liever gezegd: het nagenoeg ontbreken daarvan.

Blz. 13/22 geeft aan het einde en blz. 14/22 aan het begin een doorkijkje in mentaliteit en het karakter van de fractieleider van Gemeentebelangen in zijn houding naar de onderzoekers van Deloitte: hij wijst alle verantwoordelijkheid voor het graaien uit de fractiekas af en geeft de verantwoordelijkheid en de schuld aan een ambtenaar. Alsof de ambtenaar uit fractie-suikerpot heeft gesnoept!  Dus iets van:

een verkeersdeelnemer rijdt door een rood verkeerslicht, veroorzaakt een ongeval en zegt tegen de dienstdoende diender: maar je hebt niet gezien dat ik door rood reed en dus heb ik geen schuld aan het ongeval. Doei!! 

Over de bestuurlijke integriteit van De Haas gesproken............ Gewoon afwezig.

Onder 6.2. blijkt dat ook uit het antwoord op de vraag aan De Haas en Wiarda welke kosten zij ten laste van het fractiebudget brengen. Dat antwoord is natuurlijk volstrekt fout! Wanneer een gemeenteraad een verordening heeft vastgesteld die dit soort zaken regelt is het goede antwoord natuurlijk heel simpel: conform de verordening. Desalniettemin gingen De Haas en Wiarda op voorspraak van burgemeester Jager door naar de volgende ronde........

Blz. 16 geeft helder aan dat onkosten van de kiesvereniging Gemeentebelangen (Strategische visie 2030!!) voor rekening van het fractiebudget zijn gekomen. De belangenverstrengeling, fraude en hoogmoedswaanzin van Inge Wiarda raadslid/secretaris kiesvereniging is hiermee bewezen.

Uit blz. 17 blijkt, dat het toenmalige raadslid Inge Wiarda naast de secretarisfunctie van de kiesvereniging ook nog een bijbaantjes als vrijwilligster en fractiemedewerkster bij de fractie en/of kiesvereniging had en zich daarvoor liet betalen. Diverse vlaggen om toch maar vooral de lading te dekken en verborgen te houden. Maar dat was toch echt geen belangenverstrengeling! Dat is heel iets anders! Het heeft er zelfs niet de schijn van!

Je zal maar op Gemeentebelangen Westerveld en zijn zakkenvullers Jelle de Haas/Inge Wiarda hebben gestemd........

Wordt vervolgd.

De integriteit van burgemeester Jager

Na veel gedoe is uiteindelijk de rapportage van Deloitte over het graaigedrag van de fractievoorzitter van Gemeentebelangen en zijn vriendinnetje Inge Wiarda boven water gekomen.

De inhoud van het hoofdstuk met de bevindingen van de onderzoekers geeft een onthutsend beeld van de manier waarop met de werkelijkheid is omgegaan.

De verantwoordelijkheid daarvoor lag vanaf het begin bij burgemeester Jager, die al het mogelijke heeft gedaan het foute gedrag van de raadsleden Jelle de Haas, (destijds) Inge Wiarda en de ambtelijke staf uit de openbaarheid te houden. Ik acht hem daarvoor – en niemand anders – als regisseur van de gang van zaken verantwoordelijk.

Dat burgemeester Jager de regisseur van het onderzoek is geweest staat gelet op de inhoud van de gewisselde E-mailberichten buiten kijf. Hij gaf de opdracht en accordeerde de inhoud van het onderzoek. Hij trachtte direct na de levering van de rapportage de inhoud zoveel als mogelijk geheim te houden.

Hij gaf er de voorkeur aan de “schade” zoveel mogelijk te beperken door de weg via de bezwarencommissie en de rechtbank naar de Raad van State te kiezen.

Onder zijn verantwoordelijkheid werden tot aan de Raad van State drogredenen aangevoerd om de rapportage toch maar zoveel mogelijk aan de openbaarheid te onttrekken. Onterecht zoals de Raad van State onlangs oordeelde.

Daarbij komt, dat Deloitte op basis van de ingediende declaraties slechts vraaggesprekken met betrokkenen voerde en een analyse leverde. Deloitte gaf geen inhoudelijk oordeel over de rechtmatigheid van de uitgaven. Vervolgens presenteerde burgemeester slechts een selectief gedeelte van de analyse en gaf daarmee de indruk dat er eigenlijk niets aan de hand was geweest en liet het oordeel over het al dan niet terugbetalen van het onjuist gedeclareerde aan de gemeenteraad zelf over. Die deed er vervolgens niets mee. Aldus werd getracht de deksel op de doofpot te houden. 
En dat mocht meer dan een ton kosten......................

Wat burgemeester Jager niet in de openbaarheid bracht is het gegeven, dat Jelle de Haas en Inge Wiarda op grote schaal aan belangenverstrengeling hadden gedaan.

Zo verklaarden beiden, dat Gemeentebelangen in 2009 een Strategische visie 2030 (!) het licht deed zien, dat deze boekjes in eigen beheer zijn vervaardigd en dat een groot deel van de fractiekosten 2009 ( totaal € 5914) hieraan zijn besteed. Ook bracht Gemeentebelangen een periodiek uit. Eveneens op kosten van het fractiebudget. Wiarda declareerde kilometers voor “dienstreizen” terwijl deze alleen declarabel waren als deze “in verband met reizen buiten het grondgebied van de gemeente ter uitvoering van een beslissing van het gemeentebestuur“ waren gemaakt. Uit de declaraties blijkt helder dat dit niet het geval was. De maandelijkse toelage van Wiarda voor het onderhouden van de website was een “vergissing” van een ambtenaar die dacht dat Inge Wiarda een fractiemedewerker was terwijl ze al jaren een raadszetel bezette.

De benoeming van een burgemeester door de Kroon wordt in het algemeen als waarborg gezien voor onafhankelijkheid, onpartijdigheid en afstandelijkheid. Een burgemeester zou “boven de partijen” moeten staan. Burgemeester Jager heeft de gedragscode integriteit voor bestuurders van de gemeente Westerveld naar mijn oordeel met voeten getreden. Integer handelen is een hoofdvoorwaarde voor het op een geloofwaardige en vertrouwenwekkende wijze functioneren als burgemeester van een gemeente.

Burgemeester Jager heeft aangetoond dat er ook hij belangen verstrengelde door slechts als beschermer van foute raadsleden op te treden in plaats van als burgemeester te handelen. 

Wordt vervolgd. 

Openbaar bestuur in Westerveld

Na het vonnis van de Raad van State van 1 oktober j.l. zag de gemeenteraad van Westerveld na 10 weken bedenktijd uiteindelijk toch nog kans een nieuw besluit op bezwaar te nemen. De manier waarop dit gebeurde is een lichtend voorbeeld voor het openbaar bestuur in ons land.

Het raadsvoorstel kunt u hier lezen.

Daaruit blijkt, dat het voorstel niet de reguliere voorbereiding ten deel is gevallen.

Het is een voorstel van het presidium dat niet zoals bij andere raadsvoorstellen te doen gebruikelijk in een openbare raadscommissie is besproken.

Het is dus in de beslotenheid van het beraad van fractievoorzitters (het presidium) tot stand gekomen. Ouwe jongens (inclusief Jelle de Haas) onder elkaar want ons kent ons nietwaar?

Daarbij komt, dat het raadsbesluit tot nu toe ook niet openbaar is:

“De raad besluit conform de ter inzage gelegde concept-beschikking, inclusief de daarbij behorende bijlagen.......”

Het hoe en waarom om het besluit voor gewone stervelingen niet leesbaar te maken is te lezen onder 5. Kanttekeningen van het raadsvoorstel:

“De concept-beschikking en de daarbij behorende bijlage worden alleen voor raadsleden ter inzage
gelegd. Dit om te voorkomen dat informatie die de gemeenteraad – in afwijking van het voorstel – toch geheim zou willen houden, toch openbaar wordt.”

Dat de gemeenteraad ondanks een vonnis van de Raad van State toch nog steeds geen boodschap heeft aan artikel 25 van de Gemeentewet past naadloos in het integere besloten karakter van het presidium.

En als ik dan het beslispunt nader beschouw kan ik tot geen andere slotsom komen dat de raad heeft besloten tot vaststelling van een beschikking die inhoudelijk niet openbaar is.

De Raad van State overwoog in zijn vonnis bij 8.3. en 9. het volgende:

8.3. Na met toepassing van artikel 8:29 van de Awb kennis te hebben genomen van de niet openbaar gemaakte passages van het rapport, stelt de Afdeling vast dat de desbetreffende passages geen opvattingen, voorstellen, aanbevelingen of conclusies bevatten als bedoeld in artikel 1, aanhef en onder f, van de Wob. Ze bevatten feitelijke beschrijvingen waarin geen persoonlijke beleidsopvattingen zijn opgenomen. In weerwil van het standpunt van de raad, bestaat geen grond voor het oordeel dat deze feitelijke beschrijvingen zodanig met de eveneens in het rapport opgenomen persoonlijke beleidsopvattingen zijn verweven dat deze niet van elkaar zijn te scheiden. Artikel 11, eerste lid, van de Wob staat dan ook niet aan openbaarmaking van deze

passages in de weg. De raad heeft dit niet onderkend.

9. Voor zover de raad zich op het standpunt heeft gesteld dat artikel 10, tweede lid, aanhef en onder g, van de Wob, aan openbaarmaking van de desbetreffende passages in de weg staat, overweegt de Afdeling dat er een aanknopingspunten zijn voor het oordeel dat in die passages feiten staan waarvoor geldt dat, indien ze openbaar zouden worden gemaakt, bij de betreffende aangelegenheid betrokken natuurlijke personen onevenredig zouden worden benadeeld.

In gewoon Nederlands: in het rapport staan dus alleen feiten en er wordt niemand door het rapport benadeeld. Waarom dan die geheimzinnigheid? Zou er dan toch................................

Conclusie: er is dezerzijds opnieuw een WOB-verzoek noodzakelijk om het concept-besluit en de bijlagen in de openbaarheid te brengen. Het zij zo.

Wordt vervolgd.

Jelle de Haas, een schijn heilige demagoog

Zoals ik u eerder aangaf heeft de Raad van State op 1 oktober j.l. het besluit van de gemeenteraad  om de resultaten van het Deloitte-rapport over de wijze waarop de fractie van Gemeentebelangen Westerveld onder de verantwoordelijkheid van Jelle de Haas op een frauduleuze manier gebruik maakte van de fractiekas niet aan de openbaarheid prijs te geven door de gehaktmolen gehaald.

In de dagen voorafgaand aan de raadsvergadering ontbraken de documenten die zicht gaven op de inhoud van het voorstel tot het nemen van een nieuw besluit op bezwaar als gevolg van de uitspraak van de Raad van State. De documenten werden alsnog in de loop van de dag van de vergadering op het internet gezet zodat ook gewone stervelingen uiteindelijk kennis konden nemen van de inhoud.

Kennelijk is er in de achterkamer onderhandeld over de inhoud van het voorstel omdat, zoals ook in het verleden, geen van de raadsfracties er voor voelde in het openbaar de hand in eigen boezem te steken. Het resultaat leest u hier: een ongemotiveerd verdagingsbesluit. Een helder signaal dat aangeeft, dat de raad ondanks het debiteren van onwaarheden ook nog een slecht verliezer is. Maar het gaat dan ook over integriteit. Altijd lastig.

Want wat opvalt is, dat de uitspraak van de Raad van State nog dezelfde dag aan de raadsleden bekend is gemaakt. Wat nog meer opvalt is, dat de raad geen kans heeft gezien in de drie weken tussen de uitspraak en de raadsvergadering tot een eensluidend besluit te komen. Let wel, niemand voelt er voor om in het openbaar over te praten over de instructie van de Raad van State het onderzoeksrapport openbaar te maken zij het, dat persoonsnamen vanzelfsprekend onleesbaar dienen te worden gemaakt. Waar in het verleden overvloedig met de zwarte lakstift werd omgesprongen ziet men nu geen kans om in een periode van drie weken zelfs maar een paar namen weg te lakken!

Voor zover ik kan zien kwam gisteravond tijdens de raadsvergadering de werkelijke reden voor de vertraging aan het licht: een discussie in de achterkamer van de raad over “bestuurlijke integriteit”.

Na een zeer korte schorsing voor overleg tussen twee fracties over het al dan niet handhaven van een motie gaf de “heer” De Haas aan, dat hij vond, dat niet alles aan de openbaarheid zou moeten worden toevertrouwd. Hij vond voorts de setting waarop nu de schorsing plaatsvindt niet correct. Voorts vond hij, dat beide fracties zich moesten afvragen in hoeverre hun eigen bestuurlijke integriteit geweld werd aangedaan. Kennelijk is op enig moment de bestuurlijke integriteit van Jelle de Haas in twijfel getrokken. Zijn verleden laat zien dat dit volkomen terecht is overigens.

Een dergelijke opmerking is vanuit de mond van Jelle de Haas ronduit schijnheilig en komt niet als vanzelf uit de lucht vallen. In een voetbalwereld wordt dit natrappen genoemd.

Opmerkelijk, omdat dit fenomeen kennelijk wel in een openbare raadsvergadering kan geschieden en door De Haas wel als “bestuurlijk integer” wordt beschouwd. Kennelijk ziet hij zichzelf als hoeder van een overigens verwerpelijke bestuurlijke cultuur.

De raadsvoorzitter liet alles maar begaan.

De slotopmerking van de korte discussie “Daar hebben we het straks nog wel even over” was niet van de voorzitter, maar van een raadslid afkomstig.

De deur van de achterkamer stond weer wagenwijd open...........................

Wordt vervolgd.

Woensdag....... gehaktdag!

Vanmorgen wees de Raad van State vonnis in de rechtszaak inzake het WOB-verzoek de rapportage van Deloitte Bijzonder Onderzoek en Integriteitsadvies over de declaratiefraude van het raadslid Jelle de Haas en zijn partner: het voormalige raadslid Inge Wiarda openbaar te maken.

Het openbaar bestuur in Westerveld – met de burgemeester als vaandeldrager – heeft vanaf het moment dat om openbaarmaking van het onderzoeksrapport is verzocht al het mogelijke gedaan om  de informatie over de gang van zaken onder de bestuurlijke niet-openbare pet te houden. En het mocht wat kosten: meer dan €66.000,- aan externe kosten verdween er door het vonnis van de Raad van State in de wijde zak der bestuurskosten. De interne kosten in de vorm van ambtelijke uren laat ik maar even buiten beschouwing want: waarom zou je een kaartje moeten kopen als de bus toch rijdt nietwaar?

Het vonnis heeft alle besluitvorming van de gemeenteraad over het WOB-verzoek vernietigd. Als gevolg daarvan moet de gemeenteraad een nieuw besluit op het intiële WOB-verzoek nemen waartegen dezerzijds zo nodig beroep bij de Raad van State kan worden aangetekend. Van dit recht zal ik vanzelfsprekend gebruik maken. Verder vraag ik mij af of de raad deze keer de besluitvorming in het openbaar zelf aandurft of dat men wederom de voorkeur geeft aan de achterkamer.

De Raad van State geeft de gemeenteraad overigens wel een boodschap mee: hoofdstuk 5 en 6 van de rapportage kunnen openbaar worden gemaakt zij het, dat namen dienen te worden weg gelakt.

Ik verwijs nu naar 8.3. en 9. van de overwegingen.

Het argument van de burgemeester dat de raadsleden De Haas en Wiarda in een kwaad daglicht zouden kunnen worden gesteld slaat dus gewoon nergens op. Wel maakt de opmerking duidelijk, dat de De Haas en Wiarda door hun medebestuurders in bescherming zijn genomen. De ene dienst is kennelijk de andere waard. De Raad van State heeft vanmorgen de deksel van de doofpot, die al jaren deel uitmaakt van het gereedschap van ons openbaar bestuur, gehaald.

De integriteit van de burgemeester, het college van burgemeester en wethouders en de leden van de gemeenteraad zal in deze kwestie de doorslag geven.

In het verleden nam de gemeenteraad een motie daarover aan. In de motie spreekt de raad uit, dat integer handelen een hoofdvoorwaarde is voor geloofwaardig en vertrouwenwekkend functioneren en voorts dat “onafhankelijkheid” en “openheid” de kernbegrippen van integriteit vormen.

Begrippen die door alle betrokkenen de afgelopen jaren met voeten zijn getreden.

Het vonnis van de Raad van State  van vandaag biedt een herkansing..........

Wordt vervolgd.

Openbaar bestuur: dichte mist en rookgordijnen................

Zoals ik u enige tijd gelden heb gemeld heb ik mij in het verleden tot de Nationale Ombudsman gewend met een klacht over de manier waarop de gemeenteraad van Westerveld heeft getracht de declaratiefraude van Jelle de Haas en Inge Wiarda (Gemeentebelangen) in de doofpot te stoppen. Ook onlangs nog gaf De Haas blijk nog steeds lak te hebben aan regels die met openbaar bestuur en belangenverstrengeling van doen hebben.

De raadscommissie Fysiek domein en middelen behandelde onder voorzitterschap van deze “heer” bij agendapunt 6 het antwoord van de gemeenteraad op een brief van de ombudsman over de manier waarop de raad met de klacht van ondergetekende over de declaratiefraude van Jelle de Haas en Inge Wiarda is omgegaan.

De Haas en Wiarda zijn in het verleden nooit – ook niet op vragen van de raadsvoorzitter – op de kwestie ingegaan. De achterkamer van de raad is daar naar mijn vaste overtuiging debet aan geweest.

Ook nu nog wordt hem stilzwijgend toegestaan voorzitter te zijn van een raadscommissie die partij is in een klachtenbehandelingsprocedure waarin de handelwijze van De Haas en niet te vergeten Wiarda mede onderwerp van onderzoek is.
Over belangenverstrengeling gesproken ….......

En de volksvertegenwoordigende commissieleden zaten erbij, keken er naar, zwegen en gaven op deze manier blijk van hun instemming met de gang van zaken. Wellicht als voorschot op de toekomst wanneer er een voor hen vergelijkbare situatie optreed. De geest van Jan van Dalen zweeft nog door de raadszaal.......

Ik ben van oordeel dat de inhoud van de brief van de Ombudsman helder en in begrijpelijke termen is gesteld.

De gemeenteraad begint (overigens klassiek) met argumenten die met de klacht sec niets van doen hebben en begint vervolgens (typisch Wertheim overigens) met moddergooien en karaktermoord om toch vooral de beeldvorming te beinvloeden.

Bij de argumentatie onder punt 7 gaat het misten en even later wordt er een rookgordijn van onbegrip opgetrokken. Dat is gemakkelijk want dan behoeft men geen kanttekening plaatsen. Bij punt 12 over het inboeken: bij een procedure bij de rechtbank in Assen bleek mij, dat alle documenten die niet via de griffier binnenkwamen domweg werden genegeerd. Over mijn argument, dat het raadsbesluit dat “de raad heeft besloten mijn klacht niet in behandeling te nemen” en na een WOB-procedure niet kon worden getoond wordt angstvallig gezwegen.

Beste volgers: hierbij de stukken. Oordeelt u zelf.

Wordt vervolgd.

Raadsbesluit via E-mail, gewoon omdat het kan.......

Op 23 april 2014 praatte ik u via dit blog bij over de manier waarop de gemeenteraad van Westerveld ook besluiten neemt: via E-mailcorrespondentie. U kunt het allemaal nog even op die plaats nalezen.

Omdat ik van mening ben, dat een op die manier genomen besluit niet rechtsgeldig is was ik van oordeel dat er geen rechtsgeldig besluit was genomen en stelde beroep in.

Op 27 mei 2014 verklaarde de rechter van dienst mr. F. Sijens mijn beroep niet ontvankelijk.
In de overwegingen bij de uitspraak kunt u onder 5 lezen dat de mededeling van 30 mei 2013 - “de raad heeft besloten uw klacht niet in behandeling te nemen” – volgens de rechtbank wel degelijk een rechtsgeldig raadsbesluit was.

Deze uitspraak biedt een geheel nieuw perspectief op raadsbesluiten. Deze kunnen volledig onttrokken aan het zicht van burgers gewoon via E-mailcorrespondentie worden genomen. Raadsvergaderingen zijn dus feitelijk overbodig. En inspraak door burgers en een raadsbrede openbare stemming over een voorstel of een klacht dus ook.

Uit een begeleidend schrijven bleek dat tegen deze uitspraak verzet kon worden aangetekend. Het verzet tegen deze uitspraak kunt u hier lezen.

Vorige week werd ik uitgenodigd de bestuursrechter met een bezoek te vereren.

De toelichting die hij op de ongegrond verklaring gaf was in ieder geval voor mij lastig te volgen.

Naar ik begrijp is blijkt een beroep tegen deze gang van zaken ongegrond omdat “het besluit” c.q. de mededeling van 30 mei 2013 geen publiekrechtelijk rechtsgevolgen heeft.

De besluitvormingsprocedure van de raad via E-mail bleef overigens bij deze rechter verder buiten beschouwing.

Aan het einde van de toelichting vroeg de rechter of ik na zijn uitleg wellicht mijn verzet zou willen intrekken......... Na afweging, dat deze hele casus dan in het cilindrisch archief zou verdwijnen heb ik de rechter gevraagd de uitspraak toch maar gewoon aan het papier toe te vertrouwen om publicatie daarvan mogelijk te maken. Uitspraak binnen 6 weken.

Vandaag ontving ik overigens weer een berichtje van de Raad van State: hoewel de zitting reeds op 10 april j.l. plaatsvond ziet de raad geen kans tijdig een uitspraak te doen en dus weer 6 weken termijnverlenging. De uitkomsten van het fraudeonderzoek van Deloitte naar de handel en wandel van fractievoorzitter Jelle de Haas van Gemeentebelangen Westerveld laten derhalve nog even op zich wachten.

Wordt vervolgd.

Onderzoek Nationale ombudsman

Eerder gaf ik aan dat de zaken rond de belangenverstrengeling en fraude door het raadslid van Gemeentebelangen Jelle de Haas en zijn huisgenoot Inge Wiarda bij lange na niet zijn afgerond. Noch De Haas noch Wiarda hebben ooit publiekelijk op deze affaire gereageerd. Verantwoording afleggen is een onderwerp dat hen vreemd is.

Steeds is dezerzijds gesteld dat er sprake is van een politieke doofpot waarbij tussen de bestuursorganen van de gemeente Westerveld afspraken moeten zijn gemaakt over afdoening van deze kwestie in de sfeer van: we zetten geconstateerde fouten recht, spreken af dat we de regels rond de fractiedeclaraties zullen aanscherpen en tegen De Haas en Wiarda zullen geen sancties worden getroffen want "ze wisten niet dat belangenverstrengeling in het openbaar bestuur een doodzonde is".

Dat deze afspraken nauwelijks effect sorteren blijkt uit mijn vorige bijdrage: raadsleden blijven "gewoon" aanspraken maken op vergoedingen waarvan zij hebben afgesproken dat deze niet declarabel zijn. Een cultuurkwestie of dom opportunistisch gedrag?

Kort gelden ontving ik een afschrift van een brief die de Nationale ombudsman naar de gemeente Westerveld heeft verzonden.  Ik beveel de inhoud gaarne in uw aandacht aan.

Wordt vervolgd.

Update: Verantwoording fractieuitgaven Westerveld 2013.

In mijn vorige berichtje gaf ik u een overzichtje van een aantal processen die nog niet konden worden afgerond. Hierbij ontvangt u de eerste bijdrage.

Ten aanzien hiervan breng ik u allereerst dit verslag van een presidium vergadering in herinnering. Daarin staat een strophe over de fractieverantwoording 2013. Die verantwoording zou raadsbreed met een hamerklap op 6 juni 2013 worden vastgesteld.

Een doorgewinterde lezer ziet echter ook dat er aan het accountantsrapport nog “tekstuele onvolkomenheden” zouden kleven.

We zijn inmiddels een jaar verder en ik ontving onlangs dit WOB-besluit.

Bij het lezen daarvan bekroop mij een gedachte die het vertrouwen in ons gemeentebestuur zeker niet groter heeft gemaakt. Als het overleg over enkele “tekstuele aanpassingen” met een accountant bijna een jaar in beslag neemt wat dan te denken over andere processen?

Ik zal te zijner tijd mijn WOB-verzoek moeten herhalen want wat er niet is kan je niet krijgen.

Het document dat ik u wel kan laten zien is het controlerapport van Blue Line Accountants inzake de verantwoording fractievergoedingen 2013. Het rapport is gedateerd 8 mei 2014 en gericht aan “het presidium van de gemeenteraad”. Dit is weliswaar geen bestuursorgaan maar een kniesoor die daarop let.

Opmerkelijk is hetgeen onder 3. is opgenomen. Ik sluit niet uit, dat brede verschillen van mening er de oorzaak van zijn dat de accountant er bijna anderhalf jaar over moet doen om 4 pagina's tekst te vervaardigen. Ook de integriteit van accountants staat wel eens ter discussie.......

Ik beveel de bevindingen van de accountant van harte in uw aandacht aan.

Hieruit blijkt helder dat de handleiding Declareren voor gemeenteraadsleden ondanks alle moeite toch nog niet tussen de oren van ieder raadslid is beland. De reden is wellicht dat uiteindelijk de slager in de vorm van het presidium uiteindelijk zijn eigen vlees keurt.

Aardig is de constatering, dat de PvdA-fractie-administratie nog ietsje te wensen overlaat.

Ook de laatste zin onder punt 4. is kenmerkend voor de bestuurscultuur in Westerveld:

“Het staat het presidium echter vrij ook deze kosten.............alsnog goed te keuren.”

Kort samengevat:

• Jelle de Haas en Inge Wiarda van Gemeentebelangen winkelden op proletarische wijze ten laste van het fractiebudget;
• na gedoe wordt besloten met een accountant scherper op de uitgaven toe te zien;
• er worden een verordening en een handreiking declareren opgetuigd;
• de accountant komt op grond hiervan tot de conclusie dat er zaken niet conform zijn maar zegt er bij: is geen punt. U kunt ook gewoon uitbetalen hoor.......

De vraag is: welk bestuursorgaan verantwoordelijk is voor de uitvoering van de Verordening fractieondersteuning en ambtelijke bijstand 2011. Dat is zeker niet het presidium omdat dat geen bestuursorgaan is. Als het goede antwoord luidt: de gemeenteraad zelf dan blijft de slager gewoon aan zijn werk en is een accountantsrapport een overbodige en kostbare schijnvertoning.

Wordt vervolgd.

Eventjes geduld nog ..............

Ambtelijke molens draaien langzaam en dus lijkt mij een verduidelijking wel het minste dat ik nu kan doen.

Vanmorgen ontving ik bericht van de Raad van State dat - hoewel de zitting over de openbaarmaking van de bevindingen van Deloitte over de gang van zaken rond de budgetfraude van Jelle de Haas c.s. van Gemeentebelangen Westerveld reeds op 10 april j.l. heeft plaatsgevonden - deze raad opnieuw geen kans ziet binnen de wettelijke termijnen een uitspraak te doen. Eventjes geduld dus nog.....


Afgezien van het voorgaande lopen er inmiddels ook procedures bij

• de rechtbank Noord-Nederland
• Gedeputeerde Staten van Drenthe
• de Commissaris van de Koning in Drenthe en
• de Nationale Ombudsman

Voorts zijn er WOB-verzoeken verstuurd aan de Provincie Drenthe en de gemeente Westerveld.

Er wordt dus voortvarend gewerkt aan de broodnodige duidelijkheid omtrent de gang van zaken rond hetgeen inmiddels best wel de Westerveldse doofpot rond de fractiekas van Gemeentebelangen is gaan heten.....

Wordt vervolgd.

Coalitieakkoord......................

Ook u heeft vanzelfsprekend het onlangs gesloten bestuursakkoord tussen CDA, PvdA en VVD van het begin tot het einde ademloos uitgelezen. Mijn conclusie?

Verschil moet er zijn.

Dat blijkt uit de titel van het akkoord: U en wij              samen …........

En even verder wordt in de inleiding de vraag gesteld: "wat nou als we de democratie omkeren?"

Een geheel nieuw perspectief.

Als democraten kiezen burgers hun vertegenwoordigers in het bestuur van hun gemeente.

Begrijp ik het nu goed dat de volksvertegenwoordigers.................... Dat kan toch niet.

Als het gemeentebestuur reeds bij de inleiding van een bestuursovereenkomst begint met het verkondigen van onzin dan kan men wat daarna komt toch moeilijk meer serieus nemen.

Alle schrijverij te spijt, het blijft: wij zijn de gemeente; u bent er ook en wij vinden dat we samen Westerveld zijn. Een krampachtige en overigens wat mij betreft volstrekt mislukte poging de afstand burger en bestuur te verkleinen. De bestuurscultuur in Westerveld is daar overigens echt niet op gebouwd.

Deze week had ik een gesprek met een onderzoeker van de Nationale Ombudsman over zaken die de integriteit van het openbaar bestuur in onze gemeente raken. Integriteit is in het bestuursakkoord overigens geen onderwerp van belang. Ware dit wel het geval dan was het tenminste genoemd.

Het was een voor beide partijen prettig en verhelderend gesprek.

Naar het zich laat aanzien zal de Nationale Ombudsman binnen afzienbare tijd de gemeente(raad) aanspreken over de manier waarop het verzoek tot het doen vaan aangifte wegens fraude door Jelle de Haas en Inge Wiarda is afgehandeld. U weet wel: belangenverstrengeling, nepotisme, dubbelfuncties en via het fractiebudget zichzelf en de kiesvereniging Gemeentebelangen bevoordelen.

Ook zal de ombudsman de weigering van de gemeenteraad mijn klacht daarover te behandelen naar alle waarschijnlijkheid in de rapportage – die in tegenstelling tot het Deloitte-rapport vanzelfsprekend openbaar is – zijn opvatting daarover tot uitdrukking brengen.

Ik houd u op de hoogte.

Wordt vervolgd.