Nogmaals: WOB-verzoek

Hoewel naar mij oordeel het WOB-verzoek om informatie van 22 juni 2013 helder is geformuleerd ontving ik alleen een overzicht van de kosten van dienstreizen en van woon-werkverkeer.

Het voorgaande was reden tegen dit besluit bezwaar aan te tekenen en een nieuw WOB-verzoek in te dienen met een verwijzing naar de rechtspositieregelingen die op de leden van het college van toepassing zijn.

Onlangs ontving ik dit besluit van het college van burgemeester en wethouders.

In de tweede alinea van dit besluit staat, dat het verzoek van 25 juli 2013 gelijkluidend is met het eerdere verzoek. Dit nu is aantoonbaar onjuist. Het tweede verzoek werd volledigheidshalve aangevuld met een verwijzing naar de relevante rechtspositieregelingen.

Het besluit van het college van 22 augustus j.l. geeft in de eerste alinea daarvan op blz. 2 weer, dat verzocht is om afschriften van onkostendeclaraties en uitbetaalde vergoedingen aan de leden van het college conform de rechtspositieregelingen.

Het college onderschrijft vervolgens, dat onvoldoende aan mijn eerste verzoek tegemoet werd gekomen. Oppervlakkig beschouwd is dat winst.

In de derde alinea van het besluit is er sprake van “een overzicht van gedeclareerde onkosten en verstrekte vergoeding ten behoeve van het college.”

Het voorgaande is niet conform mijn WOB-verzoek van 25 juli 2013 waarin verzocht werd om “afschriften van onkostendeclaraties en uitbetaalde vergoedingen aan de leden van het college.”

Het verschil wordt reeds in dit factuur duidelijk: het college heeft als college gesprekken gevoerd.

Het college geeft wel eens een blommetje weg of deelt gebak uit. Daar is weinig mis mee.

Maar het voorgaande heeft natuurlijk niets van doen met de inhoud van de rechtspositieregelingen van de burgemeester of de individuele wethouders.

Zelfsturende teams zijn niet altijd de oplossing van een leiderschapsprobleem.

En dus zit er weinig anders op dan opnieuw bezwaar in te dienen; een onnodige en beschamende gang van zaken.

De declaratiefraude van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda zorgt in elk geval ook thans nog voor voor ambtelijke en politieke werkgelegenheid. Het kost een paar centen maar daar heb je dan ook niets voor.

Wordt vervolgd.

Het besluitvormingsproces fraudeonderzoek

Op 9 juli 2013 deed de rechtbank Noord-Nederland uitspraak in mijn beroep tegen de weigering van de gemeenteraad van Westerveld volledig openheid te geven in de resultaten van het onderzoek naar de declaratiefraude van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda.

In het vonnis stelde de rechtbank, dat de documenten over het besluitvormingsproces dat aan het rapport vooraf ging om de onderzoeksopdracht aan Deloitte te gunnen niet kunnen worden gerekend tot het WOB-verzoek mij deze rapportage onverkort te beschikking te stellen.

In een rechtsstaat dient het vonnis van een rechtbank vanzelfsprekend te worden worden gerespecteerd. 

Maar onvolkomenheden kunnen worden aangepast en wat niet is kan nog komen.

En dus ontving de gemeenteraad direct na de uitspraak van de rechtbank dit WOB-verzoek om alsnog de betreffende documenten aan de openbaarheid prijs te geven.

Kortgeleden ontving ik deze brief waarin wordt vastgesteld dat de gemeenteraad geen kans heeft gezien zich aan de wettelijke beslistermijn te houden. Als onderbouwing van het besluit wordt feitelijk gesteld de gemeenteraad bij de uitoefening van zijn taken geen rekening heeft gehouden met vakantieperioden en het aantal WOB-verzoeken dat de gemeenteraad kan bereiken. Kortom: de organisatie schiet gewoon tekort en daarvoor is de raad – omdat hij zijn eigen huishouding voert – zelf verantwoordelijk. Ik kan u geruststellen: daarvan ligt geen enkel raadslid wakker. De burger telt zoals gebruikelijk alleen in verkiezingstijd mee.

Overigens: in het verleden beklaagde de CDA-fractie zich bij monde van de heer Geertsma dat de procesgang in deze fraudekwestie te duur zou worden en de raadsvoorzitter deed tijdens de raadsvergadering de toezegging desgewenst een opsomming te zullen geven van de kosten.  

Ook dat was symboolpolitiek maar om de heer Geertsma van dienst te zijn zal ik hem desgewenst de kosten die door het kantoor van de heer Wertheim zijn gedeclareerd laten weten. De ambtelijke kosten zijn vanzelfsprekend eenvoudig bij de griffier voorhanden.

Wordt vervolgd.

Onbehoorlijk openbaar bestuur in optima forma

Op te beginnen moet ik u eerst mededeling doen omtrent de inhoud van artikel 2.3 van de Algemene Wet Bestuursrecht. Dit luidt:

Art. 2:3. [Doorzendplicht]

1. Het bestuursorgaan zendt geschriften tot behandeling waarvan kennelijk een ander bestuursorgaan bevoegd is, onverwijld door naar dat orgaan, onder gelijktijdige mededeling daarvan aan de afzender.

2. Het bestuursorgaan zendt geschriften die niet voor hem bestemd zijn en die ook niet worden doorgezonden, zo spoedig mogelijk terug aan de afzender.

Voorts heb ik Van Dale er toch nog maar eens nageslagen op het begrip “onverwijld”.  

Het betekent: zonder uitstel. De synoniemen voor onverwijld zijn: accuut, dadelijk, direct, meteen, ogenblikkelijk, onmiddellijk, subiet, terstond, zonder uitstel.

De wet is dus helder: als B&W niet tot behandelen bevoegd zijn dient het verzoek direct doorgestuurd te worden naar het bestuursorgaan dat wel bevoegd is.

Vandaag ontving ik deze mededeling namens het college van B&W.

Het college heeft er dus op een week na twee maanden over gedaan om te beslissen of men een rechtsgeldig raadsbesluit openbaar wenst te maken. Normaal te doen gebruikelijk neemt de Raad besluiten en het college voert deze uit met het raadsbesluit als opdracht.

In dit geval stuurt het college het WOB-verzoek uiteindelijk door naar de Raad. Kennelijk is er geen rechtsgeldig raadsbesluit en werd ik eerder met een kluitje het riet ingestuurd.

Ten overvloede: het college wijst het verzoek niet af met als motivatie: we hebben geen besluit maar stuurt het verzoek door naar de Raad.
Maar: de Raad nam toch al een besluit het klaagschrift niet in behandeling te nemen? Voor uw informatie: ik heb per kerende post de Nationale Ombudsman ingeschakeld.

Op het WOB-verzoek van 22 juni 2013 ontving ik dit verdagingsbesluit waarin namens de gemeenteraad wordt meegedeeld dat de beslistermijn over het verzoek is verlengd tot 17 augustus 2013.

Dit is merkwaardig omdat uit deze mededeling blijkt dat het verzoek nog naar de gemeenteraad moet worden doorgezonden. Maar kennelijk heeft de Raad het verzoek al want anders kon het besluit tot verdaging toch niet worden genomen?

De vraag is ook of er nu sprake is van manipulatie of gewoon dommigheid?

Ook het vonnis van de rechtbank wacht een maand na dato nog steeds op volledige uitvoering.

Conclusie: de gang van zaken is een treffend voorbeeld van onbehoorlijk bestuur in optima forma.

Wordt vervolgd.

Klacht tegen burgemeester Jager

Kort gelden ontving ik dit verdagingsbesluit.

Dat is op zich een wonder. Ook de gemeenteraad is met vakantie en dus zou er voldoende tijd beschikbaar moeten zijn mijn correspondentie met de gemeenteraad inclusief de uitspraak van de bestuursrechter voortvarend af te doen. Het is inmiddels al weer 14 dagen geleden dat dit vonnis werd uitgesproken. Maar niets van dit alles.

Merkwaardig is wel de motivatie die aan het verdagingsbesluit ten grondslag ligt:

• het aantal WOB-verzoeken dezerzijds en
• er is een klacht tegen burgemeester Jager ingediend.

Bij het argument dat het aantal WOB-verzoeken betreft kan ik me – omdat dit een kwestie is van adequate bedrijfsvoering – niets voorstellen.

Ook bij het argument betreffende de klacht tegen de burgemeester niet.

Als gemeentelijk bestuursorgaan heeft een burgemeester normaal te doen gebruikelijk een eigen staf die de zaken die hem of haar betreffen adviseert in de afdoening daarvan: een kabinetsambtenaar.

Uit de gekozen formulering moet ik opmaken, dat de griffie naast zijn werkzaamheden ten behoeve van de gemeenteraad ook de kabinetsaangelegenheden behandelt. Als dit inderdaad het geval is heeft de gemeenteraad daarvoor bewust gekozen en draagt zij daarvoor ook de verantwoordelijkheid. De afhandeling van klachten die een burgemeester betreffen is kennelijk ook aan een termijn gebonden.  

Tenslotte: hoewel ik bij het optreden van burgemeester Jager in het verleden kanttekeningen heb geplaatst is dezerzijds daarover geen klacht ingediend. De Kroon benoemt in dit land een burgemeester op voordracht van de gemeenteraad. Het is dus aan de raad het functioneren van een burgemeester te beoordelen en daaraan conclusies te verbinden.  

Recentelijk nog besloot de gemeenteraad in Assen de huidige burgemeester niet voor herbenoeming voor te dragen. Kennelijk was men daar over diens optreden niet echt tevreden.

Vooralsnog blijft de klacht tegen burgemeester Jager inhoudelijk in nevelen gehuld. 

Maar ook dit is niet verwonderlijk maar een kwestie van bestuurscultuur.

Wordt vervolgd.

De uitspraak van de rechtbank

Vanaf het moment dat de gemeenteraad van Westerveld weigerde volledig openheid van zaken te geven in de resultaten van het onderzoek van Deloitte naar de declaratiefraude van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda zijn inmiddels anderhalf jaar verstreken.

Een overheid heeft altijd tijd en (belasting)geld genoeg om te trachten zaken naar zijn hand te zetten.

In dit geval werd voor zover ik kan zien beide raadsleden voornoemd een collegiale beschermende hand boven het hoofd gehouden.

Een overzicht van de juridische gang van zaken vindt u op de eerste bladzijde van de uitspraak.

Belangrijker echter is de laatste bladzijde.

Hier kunt u lezen, dat de gemeenteraad op alle relevante punten in het ongelijk is gesteld.

Het wachten is nu op een nieuw raadsbesluit dat overigens genomen kan worden zonder dat de raad daar kennis van draagt. Volgens het vonnis is eerst ongezien en onbesproken besluiten en achteraf ter inzage leggen ook goed want een gemeenteraad gaat over haar eigen huishouding. Dit blijkt uit bladzijde 4 van het vonnis.

Ik durf thans de stelling aan dat “ De gemeenteraad geenszins het hoogste bestuursorgaan van de gemeente Westerveld is”.

Zoals ook in deze kwestie wordt onze gemeenteraad in kennelijk achteraf over haar eigen besluiten geinformeerd zonder overigens de inhoud daarvan te kennen.

Wordt vervolgd.

Waar gaat het ook weer over?

Sinds dit verzoek aan B&W van Westerveld is inmiddels bijna 3 jaar jaar verstreken en het uithoudingsvermogen van alle betrokkenen wordt nog steeds danig op de proef gesteld. En daaraan komt voorlopig ook nog geen einde.
Om nu weer helder in beeld te krijgen waarover het ook weer gaat heb ik het web-log opnieuw ge-update.

Ik voeg daarbij ter completering van het beeld de afschriften van de declaraties zoals die door de raadsleden Wiarda en De Haas werden ingediend zodat u een eigen beeld kunt vormen van het integriteitsbeleid van de gemeente Westerveld.

U kunt deze via de volgende links inzien:
Declaraties GB 1e kwartaal 2009
Declaraties GB 2e kwartaal 2009
Declaraties GB 3e kwartaal 2009
Declaraties GB 4e kwartaal 2009
Declaraties GB nov.+ dec.   2009
Declaraties GB okt.              2009
Declaraties GB overig         2009

De samenvatting en de toelichting zijn vanzelfsprekend ook nog steeds beschikbaar.

Het is al weer bijna twee jaar geleden dat de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda door het bestuur van de kiesvereniging Gemeentebelangen werden geschorst wegens machtsmisbruik.

Sindsdien vullen De Haas en Wiarda ongegeneerd hun zakken: ze verschijnen  op raadsvergaderingen als het hen past maar nemen nauwelijks deel aan het politieke debat.
De Haas etaleert zijn bestuurlijke kwaliteiten door vooral procedurele oprispingen voort te brengen en zijn collega-raadsleden en de leden van het college van B&W op docerende toon met zijn kennis te verblijden.  Niet dat dit effect heeft maar toch. De eerste politieke uitspraak van Inge Wiarda in de afgelopen twee jaar moet nog worden genoteerd. Ze beperkt zich tot gemaakt glimlachen. En laten we wel zijn: ze heeft er alle reden toe.

Eerst haar zakken vullen via de fractiekas van Gemeentebelangen en vervolgens standvastig haar visie daarop blijven uitdragen. Toen de huisaccountantant van de gemeente het met deze visie niet eens bleek en haar de mogelijkheid tot graaien door het presidium werd ontnomen lag de oplossing voor de hand: niks meer doen en alleen de raadswedde incasseren.

Overigens: de bestuursrechter heeft gemeld getuige deze brief nog niet aan een uitspraak in het geding over het WOZ-verzoek inzake het onderzoeksrapport van Deloitte toe te zijn.
Alle goede dingen komen langzaam.

Wordt vervolgd

Komt tijd, komt raad ............

Op 28 januari 2013 deed ik deze brief aan de leden van de gemeenteraad van Westerveld toekomen. Een reactie van de raad bleef vanzelfsprekend uit.

Als gevolg daarvan diende ik een klacht in bij de Nationale Ombudsman.

Zijn antwoord kunt u hier lezen.

Hieruit blijkt, dat ook de ombudsman twee procedures niet uit elkaar kan houden. De bestuursrechter moet nog beslissen over mijn WOB-verzoek en dat heeft inhoudelijk niets van doen met mijn klacht die ik u in de eerste alinea heb aangereikt. Ik moet dus na de uitspraak van de rechter op herhaling bij de ombudsman. Is niet erg: tied zat.

Heel interessant is het beleid van de gemeenteraad met betrekking tot brieven die burgers naar gemeenteraad sturen. Dit blijkt uit de laatste alinea van de brief van de ombudsman.

Als u er niet voor zorgt dat uw brief aan de raad centraal wordt ingeboekt wordt deze niet behandeld. En ten overvloede: uw brief moet voldoende gefrankeerd in een enveloppe via de post worden aangeboden. Als u uw brief bij de balie af geeft: ontvangstbewijs vragen.

Een minpuntje is, dat dit beleid via een brief van de Nationale Ombudsman wereldkundig wordt gemaakt. Das Mooi had meer voor de hand gelegen.

De Algemene Wet Bestuursrecht schrijft voor, dat een bericht elektronisch naar een bestuursorgaan kan worden verzonden voor zover het bestuursorgaan kenbaar heeft gemaakt dat deze weg is geopend. Dit laatste nu is in onze gemeente (nog) niet gebeurd. Wilt u dus niet het risico lopen dat uw brief in de gemeentelijke prullenbak verdwijnt: alles op de ouderwetse manier insturen met de post of met de hand.  

De tweede bladzijde geeft trouwens wel een inkijkje in de gemeentelijke organisatie.

Een burger stuurt via E-mail een brief naar de (leden van de) gemeenteraad die niet in behandeling wordt genomen zonder de afzender daarvan op de hoogte te stellen. Vervolgens stuurt het college van B&W deze brief -   die overigens niet aan hen was gericht - met een reactie door naar de raadsleden. Ziehier het functioneren van de gemeenteraad in Westerveld als zelfstandig bestuursorgaan.......

Vanzelfsprekend heb ik direct na ontvangst van het antwoord van de Nationale Ombudsman de centrale inboekingsomissie hersteld. Op electronische en op niet-elektronische wijze. Zeker is zeker nietwaar? Dat leverde deze ontvangstbevestiging op. Als u naar de datum daarvan kijkt moet ook u tot de slotsom komen dat de ambtelijke molens nog steeds op authentieke wijze draaien: heel langzaam. Geduld is een schone zaak.

Over de kloof tussen de politiek en de burgers zal ik het een andere keer maar hebben.

Wordt vervolgt.

Nader bericht

Hierbij doe ik u een bericht van de rechtbank toekomen waarvan de inhoud voor zich spreekt.

Eventjes geduld nog het busje komt zo.....................

Wordt vervolgt.

En mijn naam is Inge Wiarda..................

Eerder maakte ik gewag van gedrag van de raadsleden Inge Wiarda en Jelle de Haas dat bijkans onaantastbaar was en als vanzelfsprekend boven elke verdenking verheven.

Hierbij nogmaals de bijlage van het rapport dat Deloitte DFS naar aanleiding van dat gedrag opstelde.

Wellicht kunt u zich herinneren dat het rapport met de bevindingen van Deloitte DFS conform een brief van de raadsvoorzitter “geheim” waren en dus niet aan de gemeenteraad kon worden verstrekt.

Dat was de eerste doofpot-actie die overigens niet houdbaar bleek.

Wel werden niet alleen Jelle de Haas en Inge Wiarda maar ook de overige raadsleden daarmee uit de wind gehouden.

Toen de stelling ter tafel werd gebracht dat ik van de gemeenteraad geen rapport zou hebben kunnen ontvangen dat niet in hun bezit was werd daartegen verweer gevoerd zoals dat onder 6. van het verweer is verwoord: de raadsvoorzitter heeft de raadsleden aangegeven dat het rapport ter inzage lag.

Daarbij krijgen de raadsleden onder 16. nog een veeg uit de pan: ze lezen kennelijk niet allemaal hun stukken en zitten dan dus in de raad als Joker en voor de raadsvergoeding.

Het zal je als raadslid maar gezegd worden.

Ook het gestelde onder 10. is leuk bedacht: het was de schuld van de verordening fractieondersteuning dat Inge Wiarda geen verschil wist te maken tussen de uitoefening van het raadslidmaatschap en de kiesvereniging Gemeentebelangen Westerveld!

En wie had die verordening vastgesteld? Juist: de gemeenteraad van Westerveld en dus was het allemaal gewoon eigen schuld en Inge Wiarda treft geen blaam. Die wist niet beter.  Beetje dom wellicht. Maar eigen belang eerst nietwaar?

Wordt vervolgd.

Mijn naam is Haas....................

In mijn voorgaand blogje vermeldde ik het beroep dat ik op de rechtbank deed om het onderzoeksrapport van Deloitte DFS naar de frauduleuze handelingen van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda in zijn geheel openbaar te maken.

Hierbij kwam uiteindelijk de bijlage bij het Deloitte-rapport in beeld die ons gemeentebestuur graag opzettelijk uit de openbaarheid wilden houden. Als men een dergelijk rapport kopieert “vergeet” men toch de bijlage niet?

Hierbij de inhoud van de bijlage.

Algemene strekking: de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda hebben wel degelijk de kluit belazerd. Waarom anders de aanbevelingen genoemd zoals thans openbaar zijn geworden?

Door de belangenverstrengeling was mevrouw Wiarda in staat de bijdrage fractieondersteuning ook aan te wenden als bijdrage aan verkiezingscampagnes. Gemeentebelangen destijds was na jaren in de gemeenteraad de enige politieke groepering die geen duidelijk onderscheid kom maken tussen de uitoefening van het raadslidmaatschap en het functioneren als politieke partij. Een onvoorstelbare prestatie! Maar: wie appelen vaart …....................

Dan nog artikel 99 van deGemeentewet. Mevrouw Wiarda bracht maandelijks haar “administratiekosten” voor de website ten laste van het fractiebudget.

Het derde punt van de bijlage gaat in op de controle van de bijdrage fractieondersteuning.

Maar als een accountant eerst voorgaande aanbevelingen op papier zet is de conclusie gerechtvaardigd dat deze controle op voorgaande aspecten kennelijk intern nooit aanleiding heeft gegeven tot opmerkingen. En dat is ook te begrijpen: welke ambtenaar gaat in de slag met een raadslid over een door hem of haar ingediende declaratie?

Overigens: wat is er in concreto van de aanbevelingen terechtgekomen?

Sterker nog: welke ambtenaar gaat met de burgemeester of een wethouder in de slag over een door hen ingediende en door hen goedgekeurde declaratie? De slager keurt in dat opzicht ook thans nog zijn eigen vlees.......

Wordt vervolgd.

De rechtszitting

Vandaag diende in Assen het beroep dat ik op de rechtbank deed om het onderzoeksrapport van Deloitte DFS naar de frauduleuze handelingen van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda in zijn geheel openbaar te maken.

De gemeente Westerveld was met maar liefst 3 personen vertegenwoordigd: de heer Jager, mevrouw Middelkamp en de advocaat van de gemeenteraad de heer mr. drs. Wertheim uit Zwolle. Hieruit blijkt, dat de kwestie kennelijk belangrijk wordt geacht.  

Ik zal u de totale kosten voor onze gemeente en de rechtbank van deze middag besparen.

Nadat ik door de rechter in de gelegenheid was gesteld mijn kant van de zaak nogmaals mondeling te belichten werd vanzelfsprekend de raadsman van de gemeenteraad in de gelegenheid gesteld. Zijn betoog besloeg twee-en-een-halve bladzijden het voorblad niet meegerekend.

In de eerste twee daarvan werden mijn politieke activiteiten vanaf de VVD-fractie uitgemeten. Ik las dat ik in 2008 uit die fractie ben gestapt. Ook de fractie van Gemeentebelangen en de fractie De Haas en de fractie Henri Das werden in het betoog betrokken. De raadsman noemde hetgeen achter de schermen bij Gemeentebelangen in de loop der tijd allemaal wel of niet gebeurde voor mij WOB-verzoek vervolgens niet relevant.  Gelukkig maar.............

Wel noemde hij nog de vele WOB-verzoeken die ik in de loop der jaren aan de gemeente heb gericht. Alsof ik van dit wettelijk recht geen gebruik zou mogen maken! Ook dit weblog over de gang van zaken ten aanzien van Jelle de Haas en Inge Wiarda werd aangehaald. Kennelijk wordt ons gemeentebestuur daar niet echt vrolijk van..........

Om kort te gaan: zijn betoog ging aanvankelijk helemaal niet over mijn verzoek op basis van de wet Openbaarheid van Bestuur. Het had een beetje weg van een poging tot een karaktermoord.

In mijn weerwoord op voorgaande beeldvorming heb ik ter tafel gebracht, dat ik het optreden van de heer mr. drs. Wertheim ronduit onprofessioneel vond en dat niet van een gerenommeerd advocaat had verwacht.

Hij speelde op de man en niet op de bal. In plaats van het beroepschrift zakelijk te benaderen trachtte hij op de emotie van de rechter in te spelen. Het leek op een Amerikaanse TV-serie!

Mijn achting voor het openbaar bestuur van de gemeente Westerveld is sinds vanmiddag een flink stuk geringer geworden. Immers: het betoog van hun raadsman is onder hun verantwoording tot stand gekomen. De heer Jager zat er bij en had ook desgevraagd geen inbreng.

Aan het einde van de zitting gaf de rechter aan dat ze mij niets meer te vragen had.

Ze vroeg de heer Jager, mevrouw Middelkamp en en de heer mr.drs. Wertheim “na te blijven” om het hen over de inhoud van het mij geweigerde hoofdstuk 6 van het Deloitte-rapport te spreken.

Wordt vanzelfsprekend vervolgd.

Shakespeare in Diever

De rechtszitting over de weigering van de bestuursorganen van onze gemeente het fraude-rapport van Deloitte DFS geheel openbaar te maken staat voor de deur.

Om het geheugen even op te frissen: de raadsleden van de partnerfractie/familiebedrijf J. de Haas en I. Wiarda gebruikten de fractiekas niet alleen voor uitgaven van fractiekosten maar ook om de kosten van de kiesvereniging Gemeentebelangen te drukken en niet te vergeten: ten eigen bate. Hier nog even het overzicht daarvan en de toelichting daarop.

Kort geleden ontving ik het verweer van de gemeenteraad op mijn stelling, dat de raad mij (ten dele) het rapport van bevindingen heeft gestuurd waarvan de voorzitter van de raad hen had meegedeeld dat het rapport niet-openbaar is. Wat blijkt uit het laatste verweer: het rapport is wel degelijk door burgemeester Jager aan de raadsleden ter inzage aangeboden.

Dus: in het openbaar is het rapport niet-openbaar maar intussen knijpt men de kat in het donker. De fraudezaak De Haas en Wiarda wordt dus in de achterkamer van de raad wel geopenbaard maar is voor u niet-openbaar. Tot zover ons openbaar bestuur........

Op deze manier wordt fraude met gemeenschapsgeld met de mantel der liefde bedekt: een zeer bedenkelijke bestuurscultuur met een hoog artistiek gehalte.

Ik herinner u bij deze nog even aan de inhoud van de Verordening gedragscode bestuurders in Westerveld.

“Openheid

Het handelen van bestuurders is transparant, zodat een optimale verantwoording mogelijk is en de controlerende organen en de burgers volledig zicht hebben in het handelen van bestuurders en hun beweegredenen daarbij. Bestuurders vinden het normaal dilemma’s vooraf bespreekbaar te maken bij hun medebestuurders en daarover te worden bevraagd en achteraf verantwoording af te leggen.”

In deze kwestie lijkt het optreden van de gemeenteraad op een Shakespeare-drama met de burgemeester van Westerveld als regisseur.

Voor een geluidsfragment: hier klikken.

Je speelt toneel of je doet het niet.

Wordt vervolgd.

De rechter

Als burgers ondanks ettelijke pogingen geen overeenstemming met de overheid kunnen bereiken is er altijd nog de bestuursrechter die in dergelijke kwesties een onafhankelijk oordeel kan en moet vellen. Zo ook in dit geval: er blijft een verschil van mening over de toepassing van de wettelijke voorschriften inzake het openbaar maken van een aantal bestuursdocumenten en dus heb ik de rechtbank gevraagd zich over deze kwestie te buigen.

Begin dit jaar kon ik u melden dat ons gemeentelijke bestuur bij de rechtbank in Assen een verweerschrift had ingediend tegen het beroep dat ik aantekende tegen het besluit van onze bestuurderen het rapport van bevindingen van Deloitte FDS terzake het onderzoek naar de declaratie van de fractiekosten van Gemeentebelangen over 2009 niet volledig openbaar te maken.

Het voorgaande houdt verband met de omstandigheid dat het nog in 2006 koninklijk gedecoreerde raadslid J.IJ.P. de Haas ondanks zijn langjarige verdiensten niet wist of kon weten ( vragen was gelet op de langjarige ervaring in het openbaar bestuur immers overbodig) dat hij de declaratieregels met voeten trad en als fractievoorzitter zijn partner het raadslid I.Wiarda in de gelegenheid stelde ter beider voordeel hetzelfde te doen.
Iedere kruik gaat evenwel net zo lang te water tot zij barst.

Onlangs ontving ik deze uitnodiging van de rechtbank.
Ook u bent van harte uitgenodigd.

Wordt vervolgd.

List en bedrog .......

Trouwe volgers weten dat ik het college van B&W van Westerveld opnieuw heb gevraagd aangifte van fraude tegen de “volksvertegenwoordigers” en partner-fractie Jelle de Haas en Inge Wiarda te doen. Zoals verwacht wees het college mijn verzoek af. De inhoud van het besluit kunt u hier lezen.

Het leest een beetje als:

“U begrijpt het niet. U weet toch dat we geen aangifte wegens fraude gaan doen? De burgemeester heeft zelf het naar zijn oordeel nodige onderzoek gedaan en al op 1 maart 2011 in de raadsvergadering gezegd dat hij geen aangifte van een ambtsmisdrijf zou doen. En de raad stribbelde niet tegen en dus is uw verzoek door de raad behandeld. De Haas en Wiarda liepen weliswaar op eigen initiatief al dan niet schuldbewust de raadszaal uit maar dat was echt een demonstratie van een integer momentje.”

Vergeten wordt gemakshalve, dat de raad destijds in meerderheid vaststelde op dat moment geen behoefte te hebben aan een nader onderzoek en te kennen gaf de rapportage van Deloitte af te wachten. En dat rapport kreeg zoals u weet het stempel “geheim”. En dus kon de raad geen besluit nemen. We zijn inmiddels 2 jaar verder. Een doofpotconstructie in optima forma! Is het een wonder dat "de politieke elite" wordt gewantrouwd? 

Er wordt dus een voorstelling van zaken gegeven die bezijden de waarheid is.

Dommigheid of opzet?

Omdat in bestuurlijk opzicht in Westerveld de struisvogelmethode nog steeds opgeld doet zit er niets anders op dan over de gang van zaken een klaagschrift samen te stellen en externe toezichthouders van de gang van zaken op de hoogte te stellen.

Wordt vervolgd.

Politieke zakkenvullers

Deze berichtenreeks gaat over integer politiek gedrag of liever: het gebrek daaraan.

Op 19 december j.l. heb ik mij tot de gemeenteraad gewend met het verzoek op basis van de Wet openbaarheid van bestuur alle declaraties die ten laste van het fractiebudget van Gemeentebelangen over het jaar 2011 zijn gebracht openbaar te maken.

Gisteren werd ik verrast door een besluit van de raad dat werd vergezeld van een tsunami aan documenten.

Uit deze stukken blijkt, dat de vertraging in besluitvorming van de gemeenteraad over het fractiebudget 2011 van Gemeentebelangen uiteindelijk te danken is geweest aan de manier waarop Jelle de Haas en Inge Wiarda de kiesvereniging Gemeentebelangen achterlieten: als een volstrekte administratieve puinhoop. Mogelijk zijn wraakgevoelens daaraan niet vreemd.

Toen 3 jaar geleden het wethouderschap aan de neus van Jelle de Haas voorbij ging en er een einde werd gemaakt aan het familiebedrijf Gemeentebelangen waren de druiven kennelijk bijzonder zuur. De belangenverstrengeling die in de loop der jaren was ontstaan werd door een nieuw bestuur ontvlochten. Dit moet de toch al zure druiven een nieuwe dimensie hebben gegeven.

Doordat de toenmalige penningmeester van de kiesvereniging Gemeentebelangen via de bankrekeningen van de vereniging ook de fractiekas bijhield liepen ook de kasstromen van de vereniging en de fractie door elkaar. En zo geschiedde het, dat – teneinde de gemeenteraad in staat te stellen de uitgaven ten laste van het fractiebudget te fiatteren – de kiesvereniging Gemeentebelangen zich genoodzaakt zag onder meer via de verenigingsadministratie en vele bankafschriften de uitgaven ten laste van het fractiebudget te verantwoorden. Hierbij moet worden opgemerkt, dat de griffie van de raad hierbij een helpende hand heeft geboden.

Naar uit de documenten blijkt werd begin 2011 de declaratie van Inge Wiarda “administratiekosten website/fractiesecretariaat jan 12” van € 125,- door de toenmalige penningmeester van Gemeentebelangen teruggedraaid: dat bedrag is teruggestort. Wiarda zat tot dat moment kennelijk nog steeds met de vingers in de fractiesuikerpot. Sindsdien is de bijdrage van Wiarda aan het raadsdebat ongeveer gelijk aan nul.

Ik deed u in de voorgaande berichtjes mededeling van de greep die De Haas en Wiarda deden in de fractiekas van Gemeentebelangen en die tot de dag van vandaag met de mantel der liefde worden toegedekt.

Daaraan komt mogelijk in april 2013 een einde wanneer de rechtbank in Assen mijn beroepschift tegen het slechts ten dele verstrekken van het Deloitte-rapport zal behandelen.

Wordt vervolgd.

Een nieuw verzoek tot aangifte van fraude

Onlangs ontving ik een kopie van een artikel waarvan ik van oordeel ben dat de journalist op voortreffelijke wijze de reden heeft weergegeven waarom ik het college van B&W van onze gemeente opnieuw in een brief heb gevraagd aangifte te doen van fraude tegen de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda.

Ook de leden van de gemeenteraad zijn geïnformeerd door deze brief.

Het betreffende artikel kunt u hier lezen.

Wordt vervolgd.

Fraude is een vorm van bedrog

Procedures zijn belangrijk, ook in de politiek.

Een voormalig CDA-politicus verklaarde eens met grote stelligheid, dat alleen de juiste procedure tot een gewenst resultaat leidt. Zo ook in onze mooie gemeente Westerveld.

Onlangs ontving ik bijgaand besluit van de voorzitter van de gemeenteraad.

Ook CDA overigens.

Deze bestuurder vroeg en kreeg mandaat van de raad om WOB-verzoeken namens de raad af te doen. Dat zou, zo luidde de motivering, gezien de korte en stringente beslistermijnen efficiënter zijn. Uit de twee alinea van dit verdagingsbesluit blijkt dat “gezien de te volgen procedure” de termijn van 4 weken voor de raadsvoorzitter te kort is om te beslissen. Enerzijds is om redenen van doelmatigheid dus een besluit tot mandaat genomen waaraan anderszijds kennelijk weer een procedure is gekoppeld.
Hoezo minder regels?

Van de rechtbank kreeg ik de mededeling dat de rechtbank één of meer stukken aan het dossier heeft toegevoegd. Dit is het gevolg van een opmerking in het verweerschrift tegen de openbaarmaking van de resultaten van het fraudeonderzoek naar de gedragingen van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda die zoals eerder gemeld op proletarische wijze gebruik maakten van het fractiebudget van Gemeentebelangen.

Het gaat om deze brief.

Hierin stuurt de burgemeester namens het college van B&W “Met vriendelijke groet “ een brief aan zichzelf als raadsvoorzitter.

Uit de vermelding van het onderwerp blijkt, dat mijn verzoek “tot het doen van aangifte wegens fraude” werd veranderd in “aangifte van een ambtsmisdrijf”.

Uit de brief blijkt voorts, dat mijn verzoek tot het doen van aangifte niet op grond van artikel 2.3. Algemene wet bestuursrecht aan de gemeenteraad is gestuurd. Het schrijven is gericht aan de voorzitter gemeenteraad. Volgens het bestuursrecht is deze persoon geen gemeentelijk bestuursorgaan. Dat zijn: de burgemeester, het college van B&W en de gemeenteraad. De raad heeft het verzoek dus nooit ontvangen omdat het verzoek simpelweg niet tot haar was gericht.

En het wordt nog erger:

de afwijzing van mijn verzoek tot het doen van aangifte wegens fraude tegen de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda is ondertekend door de voorzitter van de gemeenteraad. De handtekening van de griffier ontbreekt en dus is deze brief niet van de gemeenteraad uitgegaan maar van de heer Jager uit Appingedam.

Kortom: het is niet de gemeenteraad van Westerveld maar de heer Jager die mijn verzoek tot het doen van aangifte heeft afgewezen. Over de gedragscode voor bestuurders zal ik het nu maar even niet hebben.

In het openbaar bestuur eist het vertrouwensbeginsel, het bij de burger gewekte vertrouwen, dat volgens de wet zal worden gehandeld, niet schendt.

Ik kan me niet voorstellen dat de gemeenteraad informeel van deze gang van zaken niet op de hoogte is geweest.

Op 10 juli j.l. gaf de voorzitter van de gemeenteraad in de raadsvergadering aan, dat naar zijn oordeel “de lijn die we met elkaar gekozen hebben tot dusver de juiste is, ….. denk ik.” Wat zou  daarmee zijn bedoeld?

Wordt vervolgd.

Rechtbank Assen

Onlangs ontving ik deze mededeling van de bestuursrechter in Assen.

De gemeenteraad van onze gemeente heeft maar liefst 17 pagina's nodig gehad om uit te leggen dat naar zijn oordeel de gang van zaken correct is verlopen en dat de conclusies van de onderzoekers van Deloitte DFS gewoon geheim moeten blijven.

Het voert te ver om het gehele verweerschrift – het is ingescand toch nog een omvangrijk bestand geworden – op internet te zetten.

De liefhebbers onder u die toch de inhoud van het verweerschrift tot zich willen nemen kunnen zich bij mij melden: vogelzang@pronivo.com. Ik zal hen het verweerschrift desgevraagd via de electronische snelweg doen toekomen.

Het verweerschrift bevat een aantal “verschrijvingen” die nu eerst maar weer rechtgezet moeten worden en dus heb ik inmiddels een weerwoord op hetgeen in het verweerschrift van de gemeenteraad wordt beweerd aan de rechtbank doen toekomen. 

Ook de procesvoering bij de rechtbank vindt dus onverkort voortgang.

Wordt vervolgd.

Declaraties burgemeester Jager

Burgemeesters maken bij de uitoefening van hun baan kosten. Nagenoeg identiek aan de regeling voor wethouders ontvangen ook zij vanaf de dag van ingang van aanvaarding van het ambt ongevraagd een vergoeding voor deze kosten, waardoor geen afzonderlijke declaraties meer hoeven te worden ingediend. Ook een burgemeester kan niet afzien van de onkostenvergoeding. De gemeente is verplicht deze te verstrekken. Voorts ontvangen ook burgemeesters een tegemoetkoming voor de kosten woon-werkverkeer en reis- en verblijfkosten bij dienstreizen. Voor een doorkijkje naar de hoogten van de ambtstoelage en onkostenvergoedingen over 2011: zie dit document.

De heer Jager is met ingang van 1 december 2010 burgemeester van onze gemeente.

Op 16 december 2011 december 2010 had ik met hem een gesprek. Reden daartoe vormde het feit dan de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda ondanks dat beide een onkostenvergoeding ontvingen ook kosten die in de vergoeding reeds begrepen waren alsnog declareerden en ook uitbetaald kregen. Daarom had ik het college van B&W verzocht aangifte te doen van fraude.

Op 16 december 2010 gaf ik op diens verzoek de burgemeester een toelichting op de documenten die ik ter onderbouwing van mijn verzoek tot aangifte had aangereikt.

Uit dit document blijkt, dat deze burgemeester reeds de volgende dag een bezoek bracht aan het openbaar ministerie in Assen. Het resultaat kent u inmiddels: De Haas en Wiarda wisten niet dat dubbel declareren niet mag en de zaak verdween vooralsnog in de doofpot.

Reeds deze allereerste declaratie van de heer Jager is curieus. Naast de specificatie van de dienstreis naar Assen op 17 december 2010 is een tweetal overnachtingen gedeclareerd waarbij de hotelier “Loyaliteits Punten” uitreikte. Een cadeautje in de vorm van een korting. Waarom kreeg de heer Jager uit Appingedam überhaupt korting? Ik heb geen idee. U wel?

De tweede declaratie laat een dienstreis van de burgemeester van Westerveld naar Groningen Seaports in de Eemshaven zien. Welke bestuurlijke band heeft de gemeente Westerveld eigenlijk met de havenbeheerder van Delfzijl en de Eemshaven? Overigens: Ook het woonwerkverkeer op 13 januari werd gedeclareerd.

Ook de declaratie van februari 2011 laat op 17 februari woon-werkverkeer en op dezelfde dag een dienstreis over hetzelfde traject zien.

De declaratie van maart 2011 laat op 2 en 3 maart zien dat er aan woon-werkverkeer slechts 86 km. werd gespendeerd. Het factuur verblijfkosten werd – zoals ook wethouder Kleine Deters deed – bij de afd. financiën ingeleverd. De overige declaraties laat ik voor nu even voor wat ze zijn. Uiteindelijk is het de gemeenteraad die verantwoordelijk is voor de controle op het handelen van het college van B&W. De burgemeester ontving in 2011 een onkostenvergoeding in de vorm van een ambtstoelage van € 8.403,84. Kennelijk wordt ook deze onkostenvergoeding zoals ook bij wethouder Kleine Deters en bij de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda het geval was gewoon tot het salaris/inkomen gerekend.

Rest mij voor nu u te melden dat ik meer begrip heb voor het feit dat de leden van het college van Westerveld tijdens een affaire waarbij de fractiedeclaraties van de raadsleden De Haas en Wiarda ter discussie kwamen gesteld afzagen van externe controle op hun eigen handelen. Ze tekenen nu voor zover ik kan zien elkaars declaraties voor akkoord en dus is er niets aan de hand. Doorlopen mensen.  

Wordt vervolgd.

Declaraties wethouder Kleine Deters

Op 5 februari 2011 werd met deze beschrijving van de gang van zaken in bestuurlijk Westerveld een begin gemaakt. Reden daartoe vormde het feit dan de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda ondanks dat beiden een onkostenvergoeding ontvingen ook kosten die in de vergoeding reeds begrepen waren alsnog declareerden en ook uitbetaald kregen. Gewoonweg fraude dus. Maar ze wisten niet dat dit niet mag en dan mag het.

Wethouders maken kosten voor de uitoefening van het ambt. Vanaf de dag van ingang van aanvaarding van de benoeming ontvangt de wethouder ongevraagd een vergoeding voor deze kosten, waardoor voor deze kostenposten geen afzonderlijke declaraties meer hoeven te worden ingediend. De wethouder kan niet afzien van de onkostenvergoeding. De gemeente is verplicht deze te verstrekken. Voorts ontvangen wethouders een tegemoetkoming voor de kosten woon-werkverkeer en reis- en verblijfkosten bij dienstreizen. Voor een doorkijkje naar de hoogten van de ambtstoelage en onkostenvergoedingen over 2011: zie dit document.

Mevrouw Kleine Deters ontvangst in haar functie van onder meer portefeuillehouder Sociale Zaken naast de reiskosten woon-werkverkeer en de reiskosten voor dienstreizen dus een vergoeding voor onkosten van ca € 625,- per maand hetgeen overigens dus niet verwijtbaar is.

Er is sprake van een dienstreis wanneer (met goedkeuring) werkzaamheden worden verricht buiten de plaats waar de bestuurder gewoonlijk zijn of haar werkzaamheden verricht. De kosten daarvan zijn declarabel.

Maar de declaratie van lunches en theaterkaartjes als “verblijfskosten tijdens dienstreizen” lijkt mij met een onkostenvergoeding van € 7.491,36 per jaar toch wat overtrokken. Je kunt je afvragen welke kosten dan wel in die onkostenvergoeding worden begrepen. Kennelijk wordt de onkostenvergoeding zoals ook bij de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda het geval was gewoon tot het salaris/inkomen gerekend. Maar de laatsten “hadden daarvan geen idee” maar mevrouw Kleine Deters had toch echt wel kunnen weten dat ze een naar de maat van de gemeente Westerveld een ruime vergoeding voor haar onkosten in haar wethoudersfunctie in ontvangst neemt.  

Overigens lijkt het indienen van voorgaande declaraties een foutje.

Uit deze bijlage blijkt, dat door de bestuurders van onze gemeente kennelijk ook kosten kunnen worden gedeclareerd “via financiën.” Wanneer bestuurders deze weg kiezen blijkt dit niet uit deze declaraties van betrokkenen. Misschien moet ik daar ook maar eens naar vragen.

Weet u trouwens overigens wat wordt verstaan onder: “Loyaliteitspunten”?

Ik zal het u bij de declaraties van de burgemeester toelichten.

Wordt vervolgd.