Gemeentebelangen Westerveld: volksverlakkerij............

De week ontving ik verkiezingsfolders van de kiesverenigingen in onze gemeente.

Eén daarvan had mijn bijzondere belangstelling: het “verkiezingsprogramma” van Gemeentebelangen Westerveld en ik weet het nu zeker:

Gemeentebelangen Westerveld bestaat niet meer!

Het is gewoon fractie De Haas maar onder een andere vlag. En die vlag dekt de lading niet.

De lading bestaat gewoon uit het familiebedrijf De Haas & Wiarda.

Het niveau daarvan wordt duidelijk als u de inhoud van het “programma” eens kritisch beschouwd: wollig, nietszeggend, weinig concreet en daardoor toch duidelijk.

Zie bijvoorbeeld het colofon op blz 12: "de inhoud kwam tot stand met de fractie en het Bestuur (met een hoofdletter) van Gemeentebelangen". Als u weet dat pas op 1 februari 2014 fractie De Haas zichzelf omdoopte tot Gemeentebelangen dat weet u dat de leden van Gemeentebelangen bij de totstandkoming van het program geen partij zijn geweest. Ik sluit niet uit dat het geschrift nog in de PC van De Haas en/of Wiarda aanwezig was en dat het toenmalige bestuur van Gemeentebelangen noodgedwongen een beroep op beiden heeft gedaan.

Het verkiezingsprogramma is dus letterlijk gewoon het program van De Haas en Wiarda.

En laat u niet van de wijs brengen door het nietszeggend wollig taalgebruik.

“Voor de burgers, Door de burgers en Samen met de burgers” is je reinste onzin en geeft de indruk dat bij Gemeentebelangen burgers iets te vertellen zouden kunnen hebben. Dat is niet zo: men geeft door te stemmen De Haas mandaat om zonder last te doen wat hij wil doen en dat is zijn eigen portemonnaie spekken. En als je hem een beetje boos maakt wordt de fractie Gemeentebelangen gewoon weer fractie De Haas om de centjes zeker te stellen. Vraag maar aan Wiarda. Zo eenvoudig is dat....

Uit het verslag van het presidium van 18 maart 2010 over de collegeonderhandelingen:
"Foreman stelt, dat de VVD nog steeds met verkennende gesprekken bezig is met DSSW en PW. De heer De Haas vindt het jammer dat deze mededeling nu plenair gedaan wordt zonder dat hierover bilateraal contact is gweest."

De Haas is niets meer en niets minder dan een ordinaire baantjesjager die 4 jaar geleden tijdens de collegeonderhandelingen door de VVD nagenoeg direct de deur werd gewezen.

Wordt vervolgd.

JdH Support b.v.

U gaat toch ook stemmen?

En als u dat doet dan geeft u uw vertrouwen aan één van de kandidaten op de kieslijst.

U geeft uw vertrouwen en daarmee het stuur uit handen want als u uw stem heeft uitgebracht heeft u geen enkele mogelijkheid meer om te "corrigeren".

Raadsleden op hun beurt stemmen in de gemeenteraad zonder “last”. Met andere woorden:

ze kunnen doen zoals hun dat goed toe dunkt zonder dat men verantwoording daarover behoeft af te leggen.

En als u heeft gestemd dan zijn de rollen ineens omgedraaid. Niet langer dient het bestuur van onze gemeente de mensen, maar dienen de mensen het bestuur. Soms is er zelfs sprake van complete afhankelijkheid op velerlei beleidsterreinen. Ook op het gebied van zorg en welzijn.

Stemmen is dus ook weten op wie men stemt.

Kunt u er bijvoorbeeld op vertrouwen dat de verkiezingskreten van de Haas en Wiarda / Gemeentebelangen worden waargemaakt? Wat is er van de verkiezingsbeloften van 4 jaar geleden van de Haas en Wiarda / Gemeentebelangen in de vorige raadsperiode eigenlijk terechtgekomen?

Als u het weet mag u het zeggen. Wel weet ik uit eigen ervaring dat Jelle de Haas dissidenten niet duld. Moeders wil is wet nietwaar? En dus worden in voorkomende gevallen andersdenkenden “kaltgesteld”. Dat heeft bij Gemeentebelangen voor een hoop gedoe gezorgd. Ik denk zelfs dat Wilders (PVV) mogelijk zijn werkwijze in het omgaan met meningsverschillen van De Haas heeft afgekeken.

Dat ging allemaal goed totdat het toenmalige bestuur van Gemeentebelangen de dominantie van De Haas en Wiarda niet langer duldde. Zij vond: niet de Haas de Baas maar het bestuur van de vereniging. Voor De Haas restte toen slechts het hazenpad.... 

Een volgend bestuur zag zonder antecedenten- en integriteitsonderzoek in De Haas & Wiarda de Verlosser.  Dat zegt ook iets over de integriteit van het huidige bestuur van Gemeentebelangen.

En dus luidt de conclusie, dat Jelle de Haas de afgelopen 4 jaar slechts zijn eigen belang heeft gediend. De graaierij uit het fractiebudget van Gemeentebelangen door De Haas (en Wiarda) is daarvan een sprekend voorbeeld. Een vos verliest wel zijn haren en een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Geniet Jelle de Haas uw vertrouwen? Dan is een stem op hem vanzelfsprekend.

Let wel: u krijgt garantie tot aan de drempel! Daarna rest alleen geleuter.

Maar weet wel waarop u stemt: u stemt feitelijk op JdH Support B.V. en daarmee bent u meteen sponsor van De Haas & Wiarda.

Wordt vervolgd

Westerveld kiest …................

In deze verkiezingsstrijd is het ter linkerzijde van het politieke spectrum nu echt dringen geblazen.Van de 7 partijen die naar de gunst van de kiezers dingen zijn er maar liefst 5 die het predicaat “links” proberen te dragen. Allereerst als vanouds natuurlijk de PvdA. Daar is niks mis mee. Daarnaast ontstond DSSW uit een groep PvdA-stemmers die na een interne machtsstrijd “voor zichzelf” begon. Dan zijn er nog Progressief Westerveld met een GroenLinks-lijsttrekker en de nieuwkomer Sterk Westerveld met een aantal (voormalige) SP-leden op de kieslijst.

En tot slot: Gemeentebelangen Westerveld van het familiebedrijf De Haas/Wiarda die zoals inmiddels bekend mag worden verondersteld bijzonder proletarisch creatief met (fractie)budgetten zijn en vooral vindingrijk als het de eigen portemonnaie betreft. De schoorsteen moet roken nietwaar? Hierbij nogmaals een overzicht.

Ik las in de lokale media iets over de beleidsvoornemens van Haas en Wiarda c.s. aangaande de decentralisatie van zorg en welzijn zoals:

“Gemeentebelangen Westerveld zal er op toezien dat het recht op passende hulp op de juiste wijze wordt ingevuld en uitgevoerd.” Een soort van politieke welzijnspolitie dus.

De toekomstige raadsfractie van Gemeentebelangen wordt toezichthouder “waarbij de burger uiteindelijk zelf bepaalt of zijn hulp voor zijn situatie passend is”. In dit land bepaalt ook op dit beleidsterrein “de burger” zelf uiteindelijk niets. De rijksregelgeving is onverkort van toepassing. Als “de burger” het in dit land ergens niet mee eens is kan hij/zij bezwaar maken bij de uitvoeringsinstantie en desgewenst vervolgens de weg naar de bestuursrechter kiezen. Hetgeen door Gemeentebelangen wordt gesteld is dus pure volksverlakkerij alleen bedoeld om uw stem te winnen.

Voorts: “Gemeentebelangen zal niet toestaan dat..... “ .

Beste mensen, ook dit is pure onzin! Gemeentebelangen bepaalt helemaal niets tenzij men in Den Haag en de nieuwe raad de absolute meerderheid krijgt en dat zie ik niet gebeuren!  Zoals ik eerder uitlegde zijn deze kwesties een zaak voor de uitvoeringsinstantie, de burger, een bezwarencommissie en de bestuursrechter. En hoe denkt Gemeentebelangen de gevolgen van het “niet toestaan” gestalte te geven? Veel beloven, weinig geven doet een dwaas in vreugde leven.........

Ook orakelt Gemeentebelangen, dat het rijksbeleid de gemeente extra geld gaat kosten maar dat mag dan niet ten koste gaan van het gemeentelijk minimabeleid. Westerveld werd in het verleden juist op dit beleidsterrein door het Rijk pijnlijk op de vingers getikt. Mijn voorstel: laat De Haas dat sommetje eens op papier te zetten. U zult schrikken........ 

Overigens: De Haas is alleen goed met getallen omdat u zelf nauwelijks in staat zult zijn deze te verifiëren. Vertrouwen is goed maar controle is beter!

De openbaarheid van het Deloitte-rapport van bevindingen met betrekking tot de fractie-uitgaven van Gemeentebelangen moet ook nu nog via de Raad van State worden afgedwongen. Dat zegt iets over de betrouwbaarheid van lijsttrekker De Haas in het openbaar bestuur. Zijn beloften zijn slechts gebakken lucht.

Wordt vervolgd.

Lokale politieke partijen.......

Lokale politieke verenigingen doen zich graag voor als politieke partijen zonder banden of bindingen met de nationale politiek.

Het voordeel zou zijn dat ze vrijelijk hun gang kunnen gaan zonder door een nationaal partijbestuur op de vingers te worden gekeken. Men doet het voorkomen dat dit een voordeel is ten opzichte van de nationaal verankerde politiek. Men vergeet daarbij gemakshalve een aantal zaken die ik toch nog even wil noemen.

Om een lokaal belang te kunnen dienen dient men in Den Haag of Brussel te zijn. Daar worden de spelregels gemaakt waarmee we allemaal te maken hebben. Lokale partijen kunnen – tenzij ze onder vreemde vlag varen – zoals Progressief Westerveld (= D66 + Groen Links) – in nationaal of Europees opzicht slechts lege briefjes inleveren. De politieke mogelijkheden voor lokale partijen zijn dus uiterst beperkt en worden steeds begrenst door de nationale regelgeving. En daarop heeft men geen directe invloed.

Lokale politieke partijen zoals Gemeentebelangen Westerveld hebben ook een groot nadeel.

Wanneer integriteitskwesties aan het licht komen is er geen onafhankelijk nationaal of provinciaal kader dat er voor zorgt dat er helderheid komt in de gedragingen van de betrokkenen in kwestie. In plaats daarvan vecht men elkaar “gewoon” de tent uit. Het recht van de sterkste zorgt niet voor een objectief oordeel, integendeel. Men steekt collectief de kop in het zand en gaat ervan uit dat kiezers geen geheugen hebben. Uit dit briefje dat ik onlangs in mijn brievenbus vond blijkt het tegendeel.

De fracties van lokale politieke partijen maken deel uit van het openbaar bestuur.

Ook de bestuurs- en fractieleden van Gemeentebelangen Westerveld maken daarvan deel uit.

Maar wie is eigenlijk lijsttrekker Jelle de Haas?

Als u de moeite neemt de namen van alle lijsttrekkers in onze gemeente als zoekargument op het internet in te voeren zult u ze allemaal met naam en toenaam vinden. Ook via de sociale media.

Behalve Jelle de Haas. Zijn achtergrond blijkt heel moeilijk vindbaar. Wat heeft hij tot nu toe met zijn leven gedaan? Wie is dat eigenlijk? Hoe ziet zijn c.v. er uit?

Jelle de Haas heeft voor zover ik kan nagaan de sporen naar zijn verleden effectief uitgewist. Dus toch een angsthaas. Dat bleek ook al uit het briefje dat ik in mijn brievenbus vond.

Gaat u stemmen op een lijsttrekker die kennelijk iets te verbergen heeft?

Ik niet.

Wordt vervolgd.

Gemeentebelangen Westerveld NU.....

Een ezel stoot zich in het gemeen niet tweemaal aan dezelfde steen. 

De kiesvereniging Gemeentebelangen Westerveld doet dat wel.

Belangenverstrengeling zorgde er in het verleden voor, dat Gemeentebelangen een failliete boedel werd. Een onoplosbaar meningsverschil tussen het verenigingsbestuur en fractievoorzitter De Haas deed de laatste het hazenpad kiezen. Hij kon overigens wel zelf kiezen: de kogel of de strop. Eigenbelang deed daarna de rest. Maar zoals Bredero al zei: het kan verkeren.

De kiesvereniging is weer helemaal terug alsof er niets is gebeurd. Dat is natuurlijk niet de werkelijkheid, maar dat is iets waaraan men liever niet wordt herinnerd. Een beetje struisvogelig dus. Fractie De Haas wordt simpelweg fractie Gemeentebelangen.  Lijsttrekker De Haas doet al heel lang alsof zijn neus bloedt. Een angsthaas dus. Onder diens verantwoordelijkheid vond in het verleden de graaierij uit het fractiekas van Gemeentebelangen plaats. Maar voor publieke verantwoording daarover is tot nu toe geen plaats geweest. Het Deloitte-rapport komt op 10 april a.s. bij de Raad van State aan de orde. We zullen zien.........

En vanzelfsprekend pronken er als vanouds familieleden en kennissen op de kandidatenlijst. Moeder overste Inge Wiarda heeft het volgens de media wel gehad met de politiek. Dat is geen verlies want ze deed gedurende de afgelopen raadsperiode nauwelijks haar mond open. Ze wordt (ook weer betaald?) fractiemedewerkster en gaat de website van de kiesvereniging onderhouden. Ik ben benieuwd of ze ook nu nog het lef nog heeft "administratiekosten" ten laste van de fractiekas van Gemeentebelangen te declareren. Ik denk het niet.

Maar Wiarda ( op 9) staat met haar dochter (op 19) en schoonzoon (op 13) staan natuurlijk wel op de kandidatenlijst. En zo is het familiebedrijfje Gemeentebelangen weer bijna compleet. Op oud-voorzitter Tini Sanders na. Merkwaardig toch dat deze potentaat niet is gevraagd opnieuw voorzitter te worden. Terwijl in het verleden De Haas en Sanders toch vier handen op één buik waren.

Als fractievoorzitter en lijsttrekker met vele jaren ervaring kan De Haas het natuurlijk bij lange na niet alleen af. En dus (voor de beeldvorming): een steunfractie van meer dan 10 personen compleet met “secretaresse” Inge Wiarda. Want het zal wel een grote fractie worden.....

Ik zag ook dat de "dynamische strategische visie" 2010 (!) - 2030 van Gemeentebelangen, die een aantal jaren geleden ook al werd gepresenteerd,  is afgestoft en opnieuw als oude wijn in een nieuwe zak in de roulatie is gebracht. Want daar gaat het om nietwaar: er moet een visie zijn. De uitvoering is minder belangrijk want eenmaal in de raad kan men aan de kiezer natuurlijk gewoon lak hebben. Een raadslid stemt steeds zonder de last van verkiezingsbeloften. Een steunfractie is dus feitelijk gewoon volksverlakkerij. Het geeft de deelnemers het gevoel dat ze iets te vertellen hebben. Dat is ook zo maar daarna houdt het bij Gemeentebelangen gewoon op. De Haas is de baas.

De moraal: als je haar maar goed zit komt alles in orde. Niets aan de hand mensen, doorlopen.

Ik heb nog een verzoek: zorg dat De Haas geen wethouder wordt want een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken. Vossen en hazen liggen elkaar niet. Om over een wolf in schaapskleren maar te zwijgen.

Een advies: als u toch Gemeentebelangen stemt kies dan nummer 2 van de lijst: Jannie Mones uit Havelte wiens integriteit niet ter discussie staat!

Wordt vervolgd.

Het mag wat kosten .......................

Zoals u weet ben ik nog steeds doende de feiten met betrekking tot de graaierij van de raadsleden Jelle de Haas en Ingrid Wiarda uit het fractiebudget van Gemeentebelangen boven tafel te krijgen. En daar behoren ook de activiteiten bij die door de gemeenteraad en de voorzitter daarvan zijn ontplooid om de feiten onder de tafel te houden.

Deze week ontstond er in de media een discussie over de kosten van de afdoening van WOB-verzoeken. Hierbij werd prominent naar ondergetekende gewezen want – althans volgens de fractievoorzitter van de VVD – “hij doet niets dat niet strookt met de wettelijke voorschriften maar het mag natuurlijk niet te duur worden.” De raadsvoorzitter zei iets onduidelijks over "algemeen belang". En wie maakt uit wat "het algemeen belang" is? Volgens de website van de PvdA de gemeenteraad.

De uitspraak van Moes is geen uitspraak van een politicus maar een uitspraak van een boekhouder. De VVD is de grootste fractie in de Westerveldse raad en heeft dus de meeste invloed.

En wat die kosten betreft: de VVD-er zei er natuurlijk niet bij, dat hij zelf mede de oorzaak van de kostenpost is. Het is dus niet alleen een kwestie van boekhouden maar ook van manipulatie.

Ik doe u hierbij een besluit op een WOB-verzoek toekomen waaruit nogmaals blijkt, dat de inwoners van deze gemeente gewoon dom worden gehouden onder het motto: alles weten maakt u niet gelukkig en brengt ons als raadsleden in de problemen.

Moes stelde in een interview, dat er sprake is geweest van ongeveer 50 uur externe inhuur (lees juridisch advies). Op de tweede bladzijde van het besluit wordt duidelijk, dat de raad van Westerveld besluiten nam op basis van een handgeschreven briefje “dat zoek raakt”.

Hij is lijsttrekker voor de VVD bij de komende raadsverkiezingen. Dat weet u wat u kunt verwachten. In ieder geval geen duidelijkheid.

Het mag wat kosten, ook de volgende raadsperiode met dank aan de raadsleden De Haas en Wiarda.

Wordt vervolgt.

Raadsbrede krokodillentranen..................

Vanavond besloot de gemeenteraad van Westerveld mijn bezwaar tegen het niet openbaar maken van een raadsbesluit ongegrond te verklaren. Juridisch bezien kon de raad ook niet anders. Ik zal u uitleggen waarom.

Op 28 januari 2013 diende ik deze klacht in bij de gemeenteraad.

Na geruime tijd werd begin juni 2013 bericht ontvangen dat de raad het besluit had genomen mijn klacht niet te behandelen.

Raadsbesluiten worden steeds zorgvuldig bewaard om in voorkomende gevallen als bewijs te kunnen dienen. Om een compleet beeld van het besluitvormingsproces te krijgen diende ik een verzoek op basis van de Wet openbaarheid van bestuur in en vroeg om een rechtsgeldig afschrift van het betreffende raadsbesluit. Dat document blijkt niet beschikbaar en om die reden werd mijn bezwaar ongegrond verklaard. Als het gevraagde document er niet is, dan is het er niet, kan het dus ook niet worden verstrekt en is mijn bezwaar ongegrond. Dat is logisch.

Blijft de vraag hoe het zover heeft kunnen komen. Het antwoord daarop is heel eenvoudig: gemakzucht. Het “raadsbesluit” werd onder het motto: “wie zwijgt stelt toe” niet in het openbaar genomen maar in een digitaal achterkamertje. Ik beschreef de gang van zaken reeds in mijn bijdrage van 11 december 2013.

Vanzelfsprekend is de hierboven geschetste gang van zaken geenszins acceptabel. Openbaar bestuur behoort zich in het openbaar af te spelen. Maar de bestuurscultuur in Westerveld vertoont sterke overeenkomsten met drie bekende aapjes. Hun namen?
Horen, Zien en Zwijgen................

Per saldo heeft de gemeenteraad van Westerveld het klaagschrift dus nog steeds portefeuille omdat daarover, anders dan de raad mij wil doen geloven, geen rechtsgeldig raadsbesluit is genomen. Ik geef toe dat in dit proces wat men in schaaktermen “tempoverlies” noemt is opgetreden. Op zich is er echter geen reden tot staking van “het proces tot bevordering van openbaar bestuur in Westerveld”.

Het onder de pet houden van de graaierij van de raadsleden De Haas en Wiarda kost een paar centen maar mede daarom heeft de raad dan ook stiekumpjes afspraken gemaakt.
En dan mag het.
Berouw komt na de zonde. Niet zeuren over de centen dus..................

Wordt vervolgt.

Merkwaardig.................

De hoorzitting gisteravond waarover ik u eerder berichtte bleek grotendeels een herhaling van zetten. Nieuw was, dat de gemeenteraad mij in het verweerschrift enigszins tegemoet kwam en vervolgens uitsprak dat mijn bezwaar volgens haar ongegrond was.

Een merkwaardige gang van zaken. Een bestuursorgaan weigert aan een WOB-verzoek te voldoen waartegen een burger vervolgens bezwaar maakt. Het bestuursorgaan komt vervolgens de burger een heel klein beetje tegemoet en zegt daarna tegen diezelfde burger dat zijn bezwaar nergens op slaat. En dat het primaire besluit dus gewoon in stand blijft.

Een zware defensieve strategie om toch maar vooral de raadsleden De Haas en Wiarda uit de wind te houden. Eigenbelang eerst nietwaar? En vervolgens gaan dezelfde raadsleden tijdens de komende verkiezingsstrijd de boer op om de afstand tussen burger en bestuur te slechten. Gelooft u dat nog? Ik wacht het besluit op bezwaar maar weer af en zie dan wel verder. 

Edoch, maar daarom werd er niet getreurd het hemd werd flink hoog opgebeurd en duchtig rond gesprongen. En dus nog het volgende:

Op 10 september 2013 richtte ik een verzoek op basis van de Wet openbaarheid van bestuur tot de gemeenteraad van de gemeente Westerveld. De raad nam op die avond opnieuw een besluit over de openbaarmaking van het Deloitterapport met betrekking tot de graaierij van de raadsleden De Haas en Wiarda uit de fractiepot. Alleen: het raadsvoorstel was niet openbaar. Tijdens de raadsvergadering deelde voorzitter mee dat het terinzage had gelegen. Dat wist overigens bijna niemand want deze omstandigheid was niet publiekelijk gecommuniceerd. De website vermeldde destijds dat het voorstel zou worden nagezonden.

En dus lag het voor de hand een WOB-verzoek in te dienen om het raadsvoorstel/- besluit wel openbaar te maken. Aldus geschiedde. Ik ontving van mijn verzoek keurig een ontvangstbewijs.

Toen zelfs na geruime tijd op het verzoek geen beslissing was genomen stelde ik de gemeenteraad raad op 28 oktober 2013 in gebreke. Maar ook nadien bleef een reactie van de raad uit.

Op 20 december 2013 heb ik de gemeenteraad volledigheidshalve in kennis gesteld van de ingebrekestelling en de raad verzocht alsnog een besluit te nemen en mij de inmiddels wettelijk toekomende dwangsom te doen toekomen. Ook nu nog is hierop geen enkele reactie ontvangen.

Ik sluit inmiddels niet meer uit dat er een besluit is genomen over een niet-bestaand raadsvoorstel. De wonderen zijn in bestuurlijk Westerveld echt de wereld nog niet uit.

En vandaag was de maat vol.

Ik heb zojuist de bestuursrechter gevraagd zich over de zaak te buigen. Kennelijk is dat de enige manier om over een raadsvoorstel dat op 10 september vorig jaar tot raadsbesluit werd bevorderd in het daglicht te brengen.

Wordt vervolgd.

Budgetfraude raadsleden Westerveld

Op dinsdagavond 21 januari 2014 om 19.30 uur houdt de commissie van advies voor bezwaarschriften van de gemeente Westerveld een hoorzitting. Nu gebeurt dat wel vaker maar deze hoorzitting betreft een langlopende kwestie: de declaratiefraude door de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda die in het verleden aan het licht werd gebracht.

De hoorzitting betreft het voor zover ik kan zien opnieuw niet voldoen door de gemeenteraad aan de regels van de Wet Openbaarheid van Bestuur en betreft mijn verzoek om afschriften van:

• alle documenten over het besluitvormingsproces inzake de fractieuitgaven van Gemeentebelangen in 2009 met inbegrip van de administratieve gegevens en de factuur;
• de factuur van Benthem Gratama Advocaten voor het optreden van de gemachtigde van de gemeenteraad mr. drs. R.S. Wertheim;
• alle agenda's en verslagen met inbegrip van alle daarbij behorende (digitale) documenten van het presidium van de gemeenteraad van Westerveld over het jaar 2012.

De procedure opent de mogelijkheid wanneer opnieuw geen openheid over de gang van zaken wordt gegeven het geschil aan de bestuursrechter voor te leggen.

Doordat de manipulatie van de raadsleden De Haas en Wiarda die kosten van de kiesvereniging Gemeentebelangen en “eigen onkosten” ten laste brachten van het fractiebudget door hun raadscollega's met de mantel der liefde werden bedekt is het correct de aanleiding van deze berichtenreeks nog eens voor het voetlicht te halen.

Temeer, omdat de aandacht in de loop der tijd enigszins van handelwijze van de raadsleden De Haas en Wiarda lijkt te zijn verschoven naar hun beschermers: de gemeenteraad.

Ik deed zulks eerder. Op 2 juli 2013 en als u het archief van deze berichtenreeks in duikt komt u het als vanzelf tegen. Met alle achterliggende documentatie.

Gemakshalve doe ik u hierbij nog even de samenvatting en de toelichting daarbij toekomen.

Wordt vervolgd.

Het gelijk...............

In mijn vorige bijdrage gaf ik u een doorkijkje in de achterkamer van de gemeenteraad van Westerveld: een bestuurscultuur die op sektevorming gelijkt.
Dit berichtje is daarop een vervolg. Voor een volledig beeld dus nog even naar mijn vorige bijdrage.

Naast het uit zicht houden van de graaierij van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda die het fractiebudget van Gemeentebelangen destijds benutten om het eigen budget naar een hoger plan te tillen is de gang van zaken ten aanzien van raadsbesluiten uiterst betreurenswaardig.

Dat bleek tijdens de hoorzitting van de commissie van advies voor bezwaarschriften die zich deze week over mijn bezwaarschrift en het verweer daartegen van onze gemeenteraad heeft gebogen.

De Raad werd tijdens de zitting vertegenwoordigd door haar voorzitter en de griffier.
De zitting kwam overigens kort nadat zij werd geopend al snel weer tot een einde.

De reden daartoe vormde de verklaring van de voorzitter van de raad, dat “het gevraagde document er niet is en dus niet kan worden verstrekt”.

Een voor de gemeenteraad uiterst pijnlijke constatering: er is – ondanks deze brief – geen enkel rechtsgeldig raadsbesluit dat de inhoud daarvan dekt. De oorzaak is mogelijk het Nationale Park van Drenthe. Men kan soms door de vele bomen het bos niet meer zien en maar desondanks kennelijk toch het bos in gestuurd worden!

Voor alle duidelijkheid: nogmaals het klaagschrift dat begin dit jaar (dus nu bijna een jaar geleden) werd verzonden.

Over volksvertegenwoordigers die controle zouden moeten uitoefenen op het dagelijks bestuur van onze gemeente wil ik het nu maar niet meer hebben.

"Eerlijk duurt het langst". Ook ten aanzien van het asociale declaratiegedrag van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda. Geduld is een schone zaak.......................

U bent overigens in maart volgend jaar in de gelegenheid uw mening kenbaar te maken.
Maar dat wist u al.

Wordt vervolgd.

Een kijkje in de achterkamer van de gemeenteraad

Omdat de gang van zaken mij destijds niet kon bekoren stuurde ik op 28 januari 2013 dit klaagschrift naar de gemeenteraad.

Na enig geduld te hebben betracht ontving ik begin juni 2013 het bericht, dat de raad had besloten mijn klacht niet in behandeling te nemen. U kunt er hier kennis van nemen.

Omdat voor zover ik kon zien mijn klacht op geen enkele raadsagenda was terechtgenomen besloot ik de gemeenteraad dit WOB-verzoek te doen toekomen.

Bij brief van 29 augustus 2013 ontving ik het besluit op het WOB-verzoek.

Het geeft een onthutsend beeld van de politieke besluitvorming in onze gemeente:

de raadsgriffier schrijft een concept-brief en vraagt de raadsleden hierop te reageren want “anders moet de voorzitter een (spoed)vergadering uitschrijven”.

Kortom: het “raadsbesluit” werd niet via het reguliere protocol in het openbaar gekomen maar gewoon in de niet-openbare achterkamer via briefjes.

En toen ik de procedure onder de loupe nam dacht ik onwillekeurig: hoeveel raadsbesluiten zijn er op deze manier nog meer tot stand gekomen? Buiten medeweten van betrokkenen en de burgerij om? Eén ding is zeker: van openbaar bestuur is in Westerveld slechts ten dele sprake.

En dus was het indienen van een bezwaarschrift een voor de hand liggend besluit.

Hierbij doe ik u het verweerschrift van de raad toekomen.

Vooral de tweede alinea op de tweede bladzijde zegt alles: het is een beschrijving en niet meer dan dat. Het raadsbesluit is niet. De achterliggende correspondentie is er wel en geeft een verrassend doorkijkje in de achterkamer van de raad. Aardig is ook, dat in het verweerschrift meermalen wordt gesproken van een “beschikbaar” document. Het gevraagde raadsbesluit behoort daartoe kennelijk niet.

Tenslotte deed de heer Donner de raadsvoorzitter deze brief toekomen.

De stelling van de voorzitter van de gemeenteraad, dat de mandaatverlening door de raad tot het afdoening van WOB-verzoeken met zich meebrengt dat de Gemeentewet – ondanks een aanwijzing van de minister van BZK – niet behoeft te worden gevolgd is het waard aan de bestuursrechter te worden voorgelegd.

Wordt vervolgd.

Bestuurlijke kwaliteit

Ik kom nog even terug op mijn bericht op dit blog van 4 oktober j.l. dat als titel droeg:

“Een brevet van onvermogen...” 

Dat de toekenning van het brevet terecht was blijkt uit het volgende:

Uit een bericht van de Raad van State  en de gronden voor het hoger beroep bleek duidelijk, dat het de gemeenteraad van Westerveld was die hoger beroep aantekende tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Nederland teneinde de inhoud van het onderzoeksrapport van Deloitte inzake de zakkenvullerij van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda niet geheel openbaar behoeven te maken.  

Omdat ik geen (openbaar en dus rechtsgeldig) besluit op de agenda van de raad had aangetroffen dat tot het instellen van hoger beroep had besloten deed ik de raad dit WOB-verzoek toekomen.

Toen de wettelijke besluitvormingstermijn was verstreken stelde ik de raad in gebreke om althans enig zicht op een spoedig antwoord te krijgen en desnoods de kwestie rechtstreeks bij de bestuursrechter te kunnen aankaarten.

Onlangs bereikte mij dit antwoord: het betreffende raadsbesluit bestaat domweg niet!

En dat zegt iets over  de bestuurlijke kwaliteit in Westerveld...........................

Het hoger beroep werd door de advocaat namens de raad op de dag vóór het verlopen van de beroepstermijn ingediend.

De besluitenlijst van het college van B&W van 17 september 2013 laat zien dat de raad feitelijk onbevoegd was hoger beroep in te stellen. Deze brief bevestigt dat.

Door het niet geheel openbaar maken van het onderzoeksrapport naar de handel en wandel van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda in relatie tot het fractiebudget en de handel en wandel van de daarbij bestuurlijk verantwoordelijke wekt in ieder geval de schijn van belangenverstrengeling.

Het wordt tijd dat ook daarnaar onafhankelijk onderzoek plaatsvindt.

In "zelfreinigend vermogen" heb ik het vertrouwen al lang geleden verloren.

Wordt vervolgd.

De reiskosten van burgemeester Jager

Soms zijn er kwesties die te klein zijn als tafellaken te dienen maar die anderszins te groot zijn om als servet door het leven te gaan. Het gaat om het volgende:

Onlangs ontving ik op mijn (WOB)-verzoek onder meer de reiskostendeclaraties van de leden van het college van burgemeester en wethouders van onze gemeente Westerveld.

Nu zijn reiskostendeclaraties wel meer onderwerp van discussie geweest en dus kan er nog wel één casus bij.

Het gaat onder meer om deze declaratie.

U kunt zien dat er op 15 december woon-werkverkeer werd gedeclareerd. Daar is niets mis mee ware het niet dat aan de achterkant van het formulier de reis Appingedam – Diever zij het via Emden nogmaals werd opgenomen om voor vergoeding in aanmerking te komen. Als men deze gang van zaken voor het eerst opmerkt is de eerste gedachte: “foutje”. Het betreft immers 'maar' ca. 80 km.

Maar als men dan deze declaratie beziet wordt het toch bedenkelijker. Ook op deze opgave is er op de dag van het VNG-jubileum congres sprake van reiskosten woon-werkverkeer. Wellicht is goed verklaarbaar waarom de burgemeester eerst Appingedam - Vledder visa versa is gereist om vervolgens van Appingedam via Diever naar Den Haag te gaan. Het verschil in kilometers bedraagt nu echter 172.  

Bij deze declaratie geloof ik niet langer in toeval.

In de controle op de declaraties van het college overigens ook niet. Voorgaande drie opgaven zijn goedgekeurd door een ondergeschikte t.w. de gemeentesecretaris. Ook hij kan daardoor verantwoordelijk worden gehouden.

De declaraties van de raadsfracties ten laste van de fractiebudgetten worden thans door een accountantsbureau op rechtmatigheid gecontroleerd.

Uit de rapportage daarvan blijkt dat een dergelijke controle misverstanden bespreekbaar maakt en misverstanden uit de weg ruimt. 

Eerder sprak ik in deze berichtenreeks van een gemiste kans en hield een pleidooi om ook de declaraties van de leden van het college van B&W aan een dergelijke onafhankelijke controle te onderwerpen.

Dat doe ik nu nog eens. De praktijk bewijst dat de noodzaak daartoe.

Wordt vervolgd.

Het onderzoek van Deloitte DFS

Vorige week ontving ik een besluit op mijn WOB-verzoek mij alle documenten te doen toekomen over het besluitvormingsproces dat resulteerde in het rapport van bevindingen over de graaierij van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda. Want dat het in deze casus om pure graaierij en fraude gaat werd uit het bijgesloten e-mailverkeer wel duidelijk.

Ook werd duidelijk, dat burgemeester Jager de finale beleidsverantwoordelijkheid draagt.

Hij en niemand anders was steeds de laatste schakel in de keten van de besluitvorming. Aan hem is te wijten, dat de "volksvertegenwoordigers" De Haas en Wiarda nog steeds vrijuit gaan.

Uit een analyse van het e-mailverkeer blijkt onder meer, dat Deloitte begin januari 2011 alle relevante verordeningen en deze fractieverantwoording van Gemeentebelangen opvroeg.

Nader beschouwd is het document een samenvatting van hetgeen ik eerder bekend maakte. Vergelijkt u de verantwoording met dit document. Wat opvalt is, dat op de fractieverantwoording de datum en de ondertekening ontbreken. Ook is niet aangegeven wie deze lijst heeft ingevuld. Uit dit document blijkt, dat de fractieverantwoording is aangeleverd door het team Belastingen en Financiën.

Op grond hiervan kan de conclusie worden getrokken dat dit team de fractiedeclaraties bundelde in een gemeentelijk format.

Op 2 februari 2011 vroeg Deloitte zich af op grond waarvan in weerwil van artikel 99 van de Gemeentewet er toch vergoedingen (aan Inge Wiarda) waren uitbetaald. Een week later kwam het antwoord: we dachten dat …............ Kennelijk was dat een foutje. Zie ook mijn eerdere toelichting bij de declaraties en detail.

Nog even later vraagt Deloitte hoe de controle op de declaraties is uitgevoerd.

Op 13 februari 2011 wordt het antwoord op deze vraag na overleg met burgemeester Jager vastgesteld. Kennelijk was er sprake van een gevoelige kwestie.

Op 21 februari 2011 vindt wederhoor plaats met ambtenaren van de gemeente Westerveld. Omdat de afdeling Belastingen en Financiën kennelijk de controle deed ligt het voor de hand dat dit team zich moest verantwoorden. Daarna is het rapport voor een weerwoord naar de fractie van Gemeentebelangen gestuurd. Maar liefst drie weken later werd het concept-rapport vastgesteld.

Terzijde wordt opgemerkt dat – als alles volgens de regels was verlopen – een fractie er geen drie weken over hoeft te doen om een dergelijk gevoelige zaak af te doen.

Mijn conclusie luidt dan ook dat de gelegenheid de dief maakt en dat de gang van zaken stilzwijgend door het bestuur van de gemeente Westerveld werd en nog steeds wordt goedgekeurd.

Wordt vervolgd

Nogmaals: de commissie Stiekem.............

Nu het weerwoord van de gemeenteraad van Westerveld op mijn commentaar in het hoger beroep bij de Raad van State in de kwestie van de zelfverrijking van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda waarover Deloitte een rapport uitbracht vooralsnog uitblijft ontving ik namens de raad een beschikking met betrekking tot de presidiumdocumenten over 2012.  

Vergeleken met de presidiumstukken over 2011 is er enige vooruitgang geboekt: de personen die al dan niet bij het beraad aanwezig waren worden nu wèl in het verslag genoemd.

Voor wat betreft het overige is er niets veranderd.  

Het verslag van de bijeenkomst van 5 september 2012 gaat hier bij. Zwart overheerst.

Toch kunt u aan de hand hiervan vaststellen dat er in deze achterkamer van het gemeentehuis politieke besluiten worden genomen.

Zie agendapunt 4: het presidium gaat accoord met de non-bespreking in de raad van de benoeming van een lid in het algemeen bestuur van de Eems-Dollard Regio en loopt op deze manier een openbare vergadering van een raadscommissie gewoon voor de voeten.

Bij agendapunt 8 komt de verantwoording fractievergoeding over 2012 aan de orde.

Wat opvalt is dat de graaiende “fractievoorzitter” De Haas niet aanwezig is. Toeval?

Hetgeen verder te noteren valt is, dat de fractie Gemeentebelangen per aangetekende brief de gelegenheid wordt geboden om alsnog hun verantwoording voor de fractie uitgaven op tafel te brengen. Kennelijk was dat tot dan in onvoldoende mate geschied hetgeen overigens niet vreemd is als er iets te verbergen valt en men de raadsleden De Haas en Wiarda persoonlijk kent.

Voorts is de laatste zin van het verslag opvallend die in ieder verslag van de bijeenkomsten van het presidium voorkomt:

“ Na afloop van de vergadering praat de burgemeester de fractievoorzitters bij over vertrouwelijke onderwerpen.”

Aldus rijst het beeld op van volksvertegenwoordigers die hun opvattingen niet in het openbaar kenbaar wensen te maken en een burgemeester die ook zijn kant van de medaille niet in alle openheid wenst te uiten er daarmee feitelijk de volksvertegenwoordigers indirect onder druk zet door per saldo begrip te vragen voor onderwerpen die in de toekomst (politieke) problemen zouden kunnen veroorzaken. Een soort van politieke achterkamermassage  op voorhand zonder verslaglegging.

En alles dus stiekem........

Wordt vervolgd.

Brevet van onvermogen............

Oplettende volgers weten, dat ik begin september dit bericht gedateerd 9 september 2013 van de Raad van State ontving: de gemeenteraad van Westerveld heeft hoger beroep aangetekend tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland teneinde de inhoud van het onderzoeksrapport van Deloitte inzake de zakkenvullerij van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda niet geheel openbaar behoeven te maken.

Een oplettende volger uit het Westen des lands maakte mij attent op punt 15 van de besluitenlijst van het college van B&W van 17 september 2013.

Het ziet er dus naar uit, dat er voordat er een bestuursbesluit ter tafel lag op voorhand reeds hoger beroep werd aangetekend.

Het is voorts spijtig, dat het volledige artikel 160/1 lid f van de Gemeentewet niet in het besluit is opgenomen. Dit luidt namelijk:

f. te besluiten namens de gemeente, het college of de raad rechtsgedingen, bezwaarprocedures of administratief beroepsprocedures te voeren of handelingen ter voorbereiding daarop te verrichten, tenzij de raad, voor zover het de raad aangaat, in voorkomende gevallen anders beslist;

Het venijn zit zoals altijd in de staart: tenzij de raad anders beslist. En dat is niet gebeurd.

Het college is dus het bevoegde bestuursorgaan om hoger beroep in te stellen. Maar ook daarvan is geen sprake. Als u nog even naar het bericht van de Raad van State kijkt dan blijkt daaruit, dat het de gemeenteraad is die hoger beroep heeft ingesteld.
Volgens voorvermeld artikel van de Gemeentewet had de raad eerst een rechtsgeldig besluit moeten nemen om het college het recht te ontzeggen hoger beroep aan te tekenen. En dat is voor zover ik vermag te zien niet gebeurd.

Daarbij komt nog dat de gronden voor het hoger beroep volgens de eerste alinea daarvan door de advocaat-gemachtigde van de raad van de gemeente Westerveld zijn ingediend.

Kortom: in deze procedure spelen onze volksvertegenwoordigers de merkwaardige rol van de vlag die de lading moet dekken..........
Alles voor de raad maar – in strijd met de wet – niets door raad. De raadsleden lopen slechts achter de feiten aan en worden kennelijk eveneens voor voldongen feiten gesteld.

Daarmee is de gevolgtrekking gerechtvaardigd, dat de gemeenteraad in Westerveld uiteindelijk zonodig slechts bij het kruisje mag tekenen.


Wordt vervolgd.

Bezwaarschrift tegen raadsbesluit

Ik zal het deze keer kort houden. 

De ingesloten documenten kunnen naar mijn inschatting tot meer dan voldoende tot gespreksstof dienen.

In mijn vorige berichtje heb ik u al laten weten dat de gemeenteraad het vonnis van de onafhankelijke rechter deels naast zich heeft neergeld. Het vuur kwam kennelijk te dicht aan de schenen. De raad nam dus dit besluit.

En omdat de Algemene Wet Bestuursrecht ook op dit overheidsbesluit van toepassing is staat daartegen bezwaar en beroep open.

Vanzelfsprekend heb ik inmiddels bezwaar tegen het raadsbesluit aangetekend.

Als u deze link “bezwaarschift” volgt kunt u kennis nemen van de inhoud die wat mij betreft voor zich spreekt.

Wordt vervolgd.

Hoger beroep

In mijn vorige berichtje heb ik u het raadsbesluit aangereikt na het vonnis van de bestuursrechter waarbij voor de zoveelste keer slechts een tipje van de sluier werd opgelicht. Maar kennelijk staan er nog zaken in het rapport die de fraudekwestie van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda in een voor hen en anderen ongunstig daglicht stellen. Vanzelfsprekend zal ik opnieuw bezwaar tegen dit besluit aantekenen.

Hierbij kunt u kennis nemen van de argumenten die de gemeenteraad heeft gemeend te moeten gebruiken om De Haas en Wiarda verder uit de wind te houden ondanks dat de inhoud van het raadsbesluit een beeld verschaft waaruit belangenverstrengeling en fraude helder naar voren komen.

Ik zal nu niet volledig ingaan op de argumenten van de raad in hoger beroep simpelweg omdat het nu eenmaal tijd kost met de materie zorgvuldig om te gaan.

Maar duidelijk is wel, dat er nu kennelijk nog twee hoofdzaken aan de orde zijn: het oordeel van het team Financiën en Belastingen is kennelijk te belastend om aan de openbaarheid prijs te geven. Dat dit oordeel rijkelijk laat komt lijkt mij nu ook duidelijk.

In de tweede plaats is de raad van mening dat de rechter haar werk niet goed heeft gedaan: zie het argument bij 23. De raad beoordeelt dus het functioneren van de onafhankelijke rechter en keurt dat af.

Volgens de rechter zouden een aantal passages openbaar kunnen worden gemaakt en moeten dat ook. Weigering zou evenwel nog kunnen op andere dan in de Wet Openbaarheid van Bestuur genoemde gronden.

Als u nog even de moeite neemt naar de inhoud van het raadsbesluit te kijken worden er op bladzijde 5/5 juist twee argumenten genoemd die direct op twee artikelen van de WOB gebaseerd zijn. Dit is dus niet conform het vonnis van de rechtbank.

Het argument dat De Haas en Wiarda door het openbaar maken van het Deloitte-rapport onevenredig zouden worden benadeeld wordt (nog) niet als beroepsgrond bij de Raad van State aangevoerd terwijl de gemeenteraad dat argument wel gebruikt.

De bescherming van De Haas en Wiarda lijkt langzaam maar zeker minder te worden.

Wordt vervolgd.

Raadsbesluit na rechtbankvonnis

Helaas moet ik u nogmaals berichten dat de gemeenteraad van Westerveld in weerwil van het vonnis van de rechtbank in Assen blijft weigeren volledig openheid van zaken te geven in de resultaten van het onderzoek van Deloitte naar de declaratiefraude van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda. Dit moge blijken uit dit bericht dat ik onlangs ontving.

Volgens de bladzijden 3 en 4 daarvan blijkt uit het Deloitte-rapport helder, dat het familiebedrijf De Haas en Wiarda wel degelijk een greep heeft gedaan in de fractiekas van Gemeentebelangen.

Uit de opsomming blijkt overduidelijk dat er door de dubbelfunctie van Inge Wiarda (raadslid en secretaris van de kiesvereniging Gemeentebelangen) sprake was van belangenverstrengeling.

Welke andere fractie in de raad declareerde in 2009 bijna € 1800,- voor cartridges, papier en postzegels? Een snelle rekensom leert, dat men voor € 400,- ongeveer 80.000 vellen papier krijgt! Dat zijn er gemiddeld meer dan 1500 afdrukken per week! Gaat er dan bij niemand een lampje branden?
Voorts: welke fractie declareerde meer dan € 1200,- voor de website van hun kiesvereniging? Hiervan werd overigens € 900,- als “administratiekosten” gedeclareerd door Wiarda persoonlijk. Nog afgezien van de kilometerdeclaratie van Wiarda (die zij maakte in haar functie van secretaris van de kiesvereniging) waren de declaraties voor representatie en lidmaatschappen reeds verdisconteerd in haar onkostenvergoeding als raadslid.  

Ik geef u in overweging dit overzicht nog eens naast de opgave in het Deloitte-rapport te leggen. Het is onbegrijpelijk dat er op 28 maart 2011 geen consequenties uit het Deloitte-rapport zijn getrokken.

In het bericht is voorts vermeld:

“Openbaarmaking van de passages zou tot een onevenredige benadeling van de leden van de voormalige fractie van Gemeentebelangen leiden, die niet opweegt tegen openbaarmaking van die passages.”

zonder overigens inhoudelijk aan te geven waaruit dit nadeel bestaat.

Daarmee geeft de raad onomwonden aan, de raadsleden J.Y.P. de Haas en I.Wiarda te beschermen.

Door het niet aan de openbaarheid prijsgeven van de volledige rapportage de schijn wordt gewekt dat de beide raadsleden – mogelijk ingegeven door politieke opportuniteit – door hun politieke collega's worden beschermd.

Immers: als er geen fraude is gepleegd is er geen enkele reden het rapport niet openbaar te  maken tenzij in het rapport de bedrijfsvoering van de gemeente wordt mede aangewezen als reden waarom beide raadsleden ondanks een wettelijke onkostenvergoeding ook het fractiebudget gebruikten om de onkosten van de kiesvereniging te drukken en hun eigen onkosten ten tweede male soms zelfs zonder bewijsmiddelen te declareren en uitbetaald te krijgen.  

Overigens: niemand is gehouden te stelen ondanks het feit dat daartoe gelegenheid is.

De stellingname van de gemeenteraad op blz. 5 leidt tot de slotsom, dat openbaarmaking van de thans niet-openbare gedeelten van hoofdstuk 6 onvermijdelijk leidt tot een strafrechtelijke vervolging van De Haas en Wiarda. Dat is overigens niets nieuws.

Daarbij komt, dat de stellingname als zou er sprake zijn van onevenredige benadeling van collega raadsleden op zich reeds de schijn van belangenverstrengeling en nepotisme wekt waarmee naar mijn opvatting het belang van een individu boven het algemeen belang van een onkreukbare overheid wordt gesteld.

Het voorgaande is flagrant in strijd met het integriteitsbeginsel van het openbaar bestuur waarmee de gemeenteraad een integriteitsmotie

“ overwegende dat voor elk gemeenteraadslid, en daarmee ook voor de leden van de gemeenteraad van Westerveld, integer handelen een hoofdvoorwaarde is voor het op een geloofwaardige en vertrouwenwekkende wijze functioneren als volksvertegenwoordiger”

die in het verleden raadsbreed werd ondersteund tot een wassen neus heeft gemaakt.

Wordt vervolgd.

Hoger beroep

Helaas moet ik u berichten dat de gemeenteraad van Westerveld in weerwil van het vonnis van de rechtbank in Assen blijft weigeren volledig openheid van zaken te geven in de resultaten van het onderzoek van Deloitte naar de declaratiefraude van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda. Ook thans nog wordt voor zover ik kan zien beide raadsleden in de sfeer van "we vergeven hen want ze wisten niet wat ze deden" een collegiale beschermende hand boven het hoofd gehouden. 

Het voorgaande blijkt ook uit de gang van zaken tijdens de laatste vergadering van de gemeenteraad. Daar kwam een voorstel aan de orde om uitvoering te geven aan het vonnis van de rechtbank. Het raadsvoorstel werd echter niet openbaar gemaakt maar was ter inzage bij de griffier gelegd zonder dat deze gang van zaken overigens in strijd met artikel 19 van de Gemeentewet in een openbare publicatie bekend was gemaakt. Pure manipulatie dus. Over behoorlijk openbaar bestuur zal ik het nu niet hebben.

Onlangs ontving ik deze mededeling van de Raad van State.

Als in ogenschouw wordt genomen dat een hoger beroep binnen een termijn van 6 weken na de de uitspraak van de rechtbank moet zijn ingediend zou de gemeenteraad dus voor 20 augustus j.l. tot het indienen daarvan moeten hebben besloten. Alleen: de raad is na 2 juli 2013 niet meer in een openbare vergadering bijeen geweest.…........  

Omdat het zeker van belang is te weten hoe dergelijke raadsbesluiten tot stand komen heb ik de raad via een WOB-procedure alsnog om een terzake rechtsgeldig raadsbesluit gevraagd.

Tot nu toe heb ik gemeend u de volledige uitspraak van de rechtbank in Assen te kunnen onthouden omdat ik van oordeel was dat de fraudekwestie van De Haas en Wiarda na de uitspraak van de rechtbank waarbij de gemeenteraad in het ongelijk werd gesteld een einde zou krijgen.

Nu dit door het instellen van een hoger beroep niet het geval blijkt doe ik u allen hierbij het volledige vonnis van de rechtbank toekomen zodat u daarvan persoonlijk kennis kunt nemen.

Wordt vervolgd