Nogmaals integriteit

Ik kan me levendig voorstellen dat niet iedere burger in Westerveld wekelijks – laat staan dagelijks – de website van onze gemeente opzoekt. Toch zijn daar verhelderende documenten in te zien.

Zo ook deze week. Het betreft deze rapportage van Deloitte Accountants b.v.

Het betreft het controlerapport inzake de verantwoording vergoedingen door onze raadsfracties over 2011.

Ik kan u zeggen dat ik met de bevindingen niet alleen blij werd verrast en maar tegelijkertijd ook een gevoel kreeg dat ik het allemaal al eens had gezien.

Mijn conclusie luidt, dat mijn verzoek aan het college van B&W tot het doen van aangifte wegens fraude met de fractievergoedingen in 2010 tegen de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda de werkwijze van beide raadsleden aanvankelijk niet heeft veranderd. Beiden waren zich kennelijk niet bewust van het feit dat de declaratieregels ook op hen van toepassing waren. 

En zo kon het gebeuren dat de fractie van Gemeentebelangen onder leiding zijn voorzitter Jelle de Haas in 2011 gedurende zijn bewind dat overigens maar een half jaar duurde een bedrag van € 583,28 aan fractiekosten declareerde.

Zoals u zich wellicht zult kunnen herinneren werden medio 2011 de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda door het bestuur van Gemeentebelangen geschorst vanwege een strijd om de macht met dat bestuur. En dus begonnen ze hun eigen toko in de gemeentepolitiek. Maar dit terzijde.

Helaas, na controle door de accountant bleek daarvan € 480,58 niet declarabel. En dat is meer dan 82% van het gedeclareerde bedrag. Kennelijk leren ook De Haas en Wiarda slechte gewoonten maar moeizaam af vooral als deze prettige bijkomstigheden in zich herbergen.

Ik geef u in overweging nog eens terug te bladeren naar het blog dat ik op 5 februari 2011 op deze website zette en de declaraties van de fractie van Gemeentebelangen over 2009 nog eens te vergelijken met die over de eerste helft van 2011. Ook in ten aanzien van de declaraties over 2009 kon worden vastgesteld dat er  bonnetjes ontbraken. Ook toen bestond de plicht aan te tonen welke kosten waarvoor werden gemaakt. Maar toen was er van terugbetalen van een gedeelte van het genoten voorschot wegens het ontbreken van bewijs geen sprake. En dus werd het declaratiebedrag van Jelle de Haas en Inge Wiarda indirect goedgekeurd en dus werd dit gedrag gecontinueerd. 

De stelling "Vertrouwen is goed, maar controle is beter" deed toen nog geen opgeld. 

Overigens: een controlerapport van de huisaccountant met betrekking tot de declaraties van burgemeester en wethouders over 2011 ontbreekt nog. Waarom eigenlijk? De gemeenteraad heeft toch een controlerende taak? Ik zal er eens naar vragen.

Wordt vervolgd.

Raadsbesluit

Integriteit is sinds het vertrek van Jan van Dalen (PW), Paul Weijers ( ook PW) en Frank Foreman (VVD) geen gespreksonderwerp meer.  

Aan de soap rond het frauduleuze declaratiegedrag van de partner-raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda lijkt echter geen einde te komen. Homme Geertsma (CDA) is van mening dat deze procesgang te duur wordt. Ik kan hem de verzekering geven: zolang Jelle de Haas en Inge Wiarda bescherming genieten zullen worden de kosten blijven toenemen.

Kort geleden ontving ik dit raadsbesluit op mijn bezwaar tegen mijn verzoek de presidiumverslagen over 2011 openbaar te maken. De conclusie moet luiden, dat de Wet Openbaarheid van Bestuur voor de raad nog steeds geen beletsel vormt om een commissie Stiekem in stand te houden. Kosten noch moeite worden letterlijk gespaard om zaken onder het maaiveld te houden. Het besluit heeft overigens een hoog Sinterklaasgehalte met sigaren uit eigen doos.

Tussen schrijven en doen bestaat overigens een wereld van verschil.

In het besluit staat, dat “De namen van de leden van het presidium zijn weg gelakt voor zover zij voorstellen voor de agenda of anderszins doen. Het doen van voorstellen behoort tot het interne beraad van het presidium; zulke voorstellen zijn aan te merken als persoonlijke beleidsopvatting.”

Het voorgaande is van tweeën één en lijkt bedoeld om zaken stevig onder de pet te houden.

Als (conform de wet WOB) namen worden verduisterd kan niet worden nagegaan wie de aangever is van hetgeen ten berde wordt gebracht. De inhoud van het voorstel kan dus zonder probleem worden gecommuniceerd.

Als naam + voorstel worden doorgehaald blijft er niets relevants over. En dat is precies de bedoeling. U mag niet weten wat uw openbaar bestuur in de achterkamer bekokstoofd.

Want daardoor wordt het presidium onevenredig benadeeld! Op welke manier, hoe en waarom staat er niet bij. Wilt u althans proberen dit gelegenheidsargument serieus te nemen?

Wellicht te overvloede: het voorgaande dient ter bescherming van de gemeenteraadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda die in het verleden een eigen toko “Gemeentebelangen” bestierden op een manier waaraan  bij leven kameraad Honnecker  nog een puntje had kunnen zuigen.  

De toko is er overigens nog steeds: de huidige fractie De Haas & Partner.

De Stasi-praktijk bestaat nu een roddel en achterklap. Want je bent "beroepspoliticus" of je bent het niet.  

De schoorsteen moet roken nietwaar?

De advocatuur

In mijn vorige bijdrage maakte ik gewag van de mogelijkheid dat het CDA-raadslid Geertsma een gave heeft die anderen moeten ontberen: het voorspellen van de toekomst.

Helaas moet ik u bij deze meedelen dat ik mij naar alle waarschijnlijkheid heb vergist.

Vandaag ontving ik deze mededeling van de griffie van de rechtbank in Assen.

De brief ging vergezeld van een schrijven van Benthem Gratama advocaten uit Zwolle waarin zij de rechtbank meedelen, dat in de beroepsprocedure inzake de openbaarmaking van de rapportage van Deloitte Bijzonder Onderzoek en Integriteitsadvies de heer R.S. Wertheim als gemachtigde van de raad en het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Westerveld zal optreden.

Van de inhoud van deze brief kunt u hier kennisnemen.

Bovenstaande mededeling zet de onvrede van de heer Geertsma met de hele gang van zaken en de daarbij behorende maatschappelijke kosten in een wat ander daglicht. Mogelijk heeft de heer Geertsma toch geen voorspellende gaven maar was hij ten tijde van de raadsvergadering gewoon in het bezit van voorkennis.

Ik breng u nog even een zinsnede uit mijn vorige blog in herinnering:

“”De raadsvoorzitter gaf daarop aan gaarne bereid te zijn de kosten in beeld te brengen. Hij voegde daaraan toe dat dit onverlet laat, dat “de lijn die we met elkaar gekozen hebben tot dusver de juiste is, ….. denk ik.””

Maar kennelijk heiligt het doel: de bescherming van de collega raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda volgens een eerdere afspraak de noodzakelijke financiële middelen.

De ontboezeming van de heer Geertsma ten spijt: wie de raadsvoorzitter in de vorige alinea met “we” bedoelt kan normaal gesproken alleen maar betrekking hebben op hemzelf en alle raadsleden; Jelle de Haas en Inge Wiarda incluis. Tot zover de achterkamer van de gemeenteraad.

Het verweer tegen tegen het op basis van de Wet openbaarheid van bestuur aan de openbaarheid moeten prijsgeven van documenten die helderheid kunnen geven over het gemeentelijke beleid ten aanzien van het declaratiegedrag van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda is kennelijk zo belangrijk dat daarvoor het inschakelen van de advocatuur noodzakelijk wordt geacht.

Wat moet er nu volgens u koste wat het kost onder de tafel worden gehouden?

Wordt vervolgd.

De raadsvergadering

De raadsvergadering van gisteravond kende een interessante opening.

Bij de vaststelling van de agenda werd voorgesteld het agendapunt 4 (Besluit op bezwaar van de heer Vogelzang) omdat de voorbereiding daarvan nog niet was afgerond af te voeren en in augustus a.s. een extra raadsvergadering te beleggen.

Op de vraag of iemand hierover het woord wenste antwoordde het CDA bij monde van de heer Geertsma niet inhoudelijk op de zaak in te zullen gaan maar de hele gang van zaken meer dan zat te zijn. Naar zijn oordeel wegen de maatschappelijke kosten van één en ander niet op tegen het resultaat daarvan. Kennelijk bezit de heer Geertsma voorspellende gaven die overigens niet een ieder gegeven zijn.

De raadsvoorzitter gaf daarop aan gaarne bereid te zijn de kosten in beeld te brengen. Hij voegde daaraan toe dat dit onverlet laat, dat “de lijn die we met elkaar gekozen hebben tot dusver de juiste is, ….. denk ik.”

Ik kan de gedachtegang en de hartenkreet van de heer Geertsma van harte onderschrijven.

Kennelijk heeft ook bij hem de gedachte postgevat, dat met het verweer tegen het op basis van de Wet openbaarheid van bestuur aan de openbaarheid moeten prijsgeven van documenten die helderheid kunnen geven over het gemeentelijke beleid met betrekking tot het declaratiegedrag van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda een wel erg grote kostenpost moet zijn geworden en dat het einde van dit proces nog lang niet in zicht is.

Hierbij merk ik op, dat in gedachten moet worden gehouden dat de heer Geertsma de voorzitter van de gemeenteraad en zijn collega-raadsleden toesprak. Kennelijk is voor het CDA de eerder gekozen beleidslijn ten aanzien van de creatief declarerende raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda aan een herijking toe.

Mijn eerste verzoek aan de gemeenteraad van Westerveld een onderzoek naar het declaratiegedrag van de betrokken raadsleden in te stellen dateert van medio december 2010.

Het wordt inderdaad tijd dat de raad de integriteitsmotie die bij het vertrek van de heer Van Dalen werd aangenomen nog eens voor zich en tot zich neemt en overgaat tot handelen.

Dat nu heeft inderdaad al te lang op zich laten wachten.

Wordt vervolgd.

C i t a a t

De mensen struikelen nu en dan over de waarheid,

maar de meesten krabbelen haastig overeind en lopen snel door alsof er niets gebeurd is.


Winston Churchill
Engels staatsman 1874 - 1965

De bestuursrechter

In mijn bijdrage van 31 mei j.l. beschreef ik u de gang van zaken rond de bezwaarprocedure met betrekking tot de rapportage van Deloitte Bijzonder Onderzoek en Integriteitsadvies inzake de greep in de fractie-kas van de partner-gemeenteraadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda.

De Wet openbaarheid van bestuur regelt het recht van burgers op informatie van de overheid. Deze wet zorgt ervoor, dat er inzage is in het handelen van de overheid. Overheidsinformatie behoort altijd openbaar te zijn tenzij de Wet openbaarheid van bestuur of andere wetgeving bepaalt dat de gevraagde informatie niet geschikt is om openbaar te maken.

Nu onlangs tijdens een hoorzitting moest worden vastgesteld dat Jelle de Haas en Inge Wiarda via de Wet openbaarheid van bestuur door de raadsvoorzitter worden beschermd is de tijd aangebroken de argumenten die er voor zorgen dat de fraude-rapportage niet geheel openbaar is extern te laten toetsen.

Een bezwaarschrift tegen een overheidsbesluit is feitelijk een verzoek aan het bestuursorgaan dat het besluit nam nog eens kritisch naar het gewraakte besluit te kijken en dit besluit in heroverweging te nemen. Als een burger het niet eens is met de op het bezwaarschrift genomen beslissing kan hij of zij beroep instellen bij de sector Bestuursrecht van de rechtbank.

De argumenten die de raadsvoorzitter bij de heroverweging van zijn besluit het Deloitte-rapport niet volledig openbaar te maken vanzelfsprekend met uitzondering van de persoonlijke informatie – zoals vastgelegd in de Wet bescherming persoonsgegevens – hebben mij niet overtuigd.

Ik heb dan ook beroep ingesteld bij de rechtbank in Assen tegen het betreffende besluit op bezwaar van de raadsvoorzitter de rapportage van Deloitte Bijzonder Onderzoek en Integriteitsadvies en de daarbij behorende documenten op basis van de Wet openbaarheid van bestuur niet volledig openbaar te maken.

Het beroepschrift kunt u hier lezen en of downloaden.

Wordt vervolgd.

Politiek

Gisteravond werd ik in de gelegenheid gesteld mijn bezwaar toe te lichten tegen het besluit van de voorzitter van de gemeenteraad mij nagenoeg onleesbare verslagen van de beraadslagingen van het presidium van de gemeenteraad van Westerveld over 2011 te doen toekomen. 

Ook gisteravond moest ik tijdens de zitting van de commissie van advies voor de bezwaar- en beroepschriften vaststellen, dat voor de zoveelste keer mijn bezwaren door de voorzitter van de gemeenteraad onjuist waren geciteerd en dat deze gang van zaken directe gevolgen heeft gehad op zijn verweer tegen mijn bezwaren. Zie ook mijn berichtje van 21 mei j.l.

Het bezwaarschrift en het verweer daartegen kunt u door aanklikken nogmaals oproepen en lezen.

Waar ik u nu op wil wijzen is het volgende.

In het eerste besluit van 24 februari 2012 stelt de raadsvoorzitter bij het tweede opsommingsteken, dat bij verzoek wordt gehonoreerd met inbegrip van alle daarbij behorende (digitale) documenten.

Alleen: de laatste stukken heb ik nooit ontvangen en daartegen is dus bezwaar aangetekend. Een burger mag er toch op vertrouwen dat ook de lokale overheid zijn toezeggingen nakomt.

In het verweerschrift kunt u onder 2a. wordt tegen het achterhouden van deze documenten aangevoerd, dat dat ik er niet om zou hebben gevraagd terwijl het verzoek daartoe toch helder is.

Eerst toezeggen en dan de schuld voor het niet verstrekken bij een ander leggen: een gang van zaken die kennelijk in het openbaar bestuur te doen gebruikelijk is. Mogelijk is de reden voor bovenstaand gedrag nog interessanter.

Het verweer onder 2d. stelt dat

“Mits zorgvuldig toegepast kunnen ook leden van het presidium beschermd worden door de uitzonderingsgronden van de WOB.”

De reden dat de documenten nagenoeg onleesbaar zijn gemaakt is dus dat de leden van het presidium kennelijk beschermd moeten worden.

Voor de goede orde: we spreken in deze kwestie over burgers die lid zijn van een politieke partij en die zich beschikbaar hebben gesteld voor een publiek ambt als gemeenteraadslid. Daarna zijn ze door hun fractie gekozen als fractievoorzitter en hebben dus willens en wetens in het presidium plaatsgenomen. Bij belangrijke onderwerpen voeren ze in de raad in het openbaar het woord namens hun fractie. Ze geven interviews aan de lokale media en staan dus volop in de openbare schijnwerpers en staan met naam en toenaam op de gemeentelijke website.

Voor politici geldt in belangrijke mate: als je niet tegen de warmte kan moet je niet naar de tropen gaan!

Het voorgaande gaat kennelijk niet op in Westerveld. Daar staat ter bescherming van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda een doofpot die door de raadsvoorzitter wordt beheerd.
Kennelijk heeft de partner-fractie Jelle de Haas en Inge Wiarda niet in de gaten, dat er een zegswijs is dat zegt, dat bedriegers zelf uiteindelijk ook worden bedrogen. Schijnheiligheid acht ik overigens is één van de ergste vormen van bedrog. En politiek is politiek nietwaar?

Wordt vervolgd.

Het onderzoek naar fraude

In een eerder bericht maakte ik gewag van dit besluit van de voorzitter van de gemeenteraad van Westerveld mij het Deloitte-rapport inzake het fraude-onderzoek van de fractiekosten van de toenmalige fractie van Gemeentebelangen slechts ten dele ter beschikking te stellen. De hoofdstukken 5 en 6 van dit rapport konden op dat moment het daglicht kennelijk niet velen.

Na mijn bezwaarschrift tegen deze gang van zaken boog de commissie van advies voor bezwaar- en beroepschriften van onze gemeente zich over mijn argumenten en leverde dit advies af voor de gemeenteraad.

Kort en goed werd de raad geadviseerd het bezwaarschrift gegrond te verklaren, het bestreden besluit te herroepen en een nieuw besluit te nemen.

Op 8 mei j.l. besloot de gemeenteraad unaniem conform het advies van de bezwarencommissie. Hier vindt u het besluit.  Eigenlijk merkwaardig dat de gemeenteraad tegen zichzelf zegt dat diezelfde raad een nieuw besluit moet nemen.

Op 25 mei 2012 ontving ik dit besluit van de raadsvoorzitter die naar mijn oordeel daartoe overigens niet door de raad is gemandateerd en dus onbevoegd is een dergelijk besluit te nemen. Maar dit terzijde.

Het komt erop neer, dat hoofdstuk 5 – het toetsingskader voor het fraudeonderzoek – alsnog bijna geheel openbaar wordt gemaakt. Hoofdstuk 6 bevat kennelijk voor de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda zoveel belastende informatie dat dit gedeelte vooralsnog niet openbaar kan worden gemaakt. Vanzelfsprekend zal ik de argumenten die tot geheimhouding van het thans nog ontbrekende deel van deze rapportage hebben geleid door de bestuursrechter laten toetsen. Het rapport zoals het er nu uitziet vindt u hier.

Als u de toetsingskaders van hoofdstuk 5 legt naast het declaratieoverzicht van Jelle de Haas en Inge Wiarda dan kunt u daaraan uw eigen conclusies verbinden.
Vanzelfsprekend kunt u ook de toelichting daarbij er nog eens op naslaan.

Wordt vervolgd.

Manipulatie of gewoon dom?

Enige tijd geleden vroeg ik de verslagen van het presidium van de gemeenteraad van Westerveld op. De Wet Openbaarheid van Bestuur biedt daartoe gelegenheid.

Na lang talmen werden de verslagen openbaar zij het, dat veel van de inhoud onleesbaar was gemaakt. De openbaarmaking van dit gedeelte van de huishouding van onze gemeente liet zoveel te wensen over dat ik tegen de manier waarop ons openbare bestuur met de wet omgaat een bezwaarschrift indiende. Onlangs werd het verweerschrift van de voorzitter van de gemeenteraad ontvangen. U kunt er hier kennis van nemen.

Ik nodig u van harte uit de inhoud van mijn bezwaar en de verwoording daarvan in het verweerschrift eens naast elkaar te leggen.

Wat eerstens opvalt is, dat de samenvatting van mijn bezwaren in het verweerschrift niet correct is weergegeven.

Zo ontbreekt mijn stelling, dat ik heb gemeend nogmaals de kaders van de uitvoering van de wet nader aan te geven omdat de wet uitgaat van openbaarheid van documenten tenzij er in de wet genoemde redenen in het geding zijn. Kennelijk wordt de protectie van de partner-fractie Jelle de Haas/Inge Wiarda nog steeds boven een correcte uitvoering van de wet WOB gesteld.

En wat ook opvalt is het creatief omgaan met wetsteksten.

“Ten behoeve van” werd aangepast in “bedoeld voor” en het criterium “passages die herleidbaar zijn tot personen” wordt ten tonele gevoerd. In de wet is daarvan geen sprake maar – omdat het presidium uit een beperkt aantal personen bestaat – geeft het wel de gelegenheid de inhoud van een verslag nagenoeg compleet onleesbaar te maken.

Voorts is “het resultaat van intern beraad” en veranderd in : “de resultante” van dit beraad.

En dat is toch echt iets anders; wat het ook moge zijn. Voor het overige: nagenoeg alleen gelegenheidsargumenten. 

Zorgelijk is de manier waarop de raadsvoorzitter in Westerveld met de Wet Openbaarheid van Bestuur omspringt. Burgers zoals u en ik moeten kennelijk vooral stil zijn en zeker niet nagaan of de zakkenvullerij van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda wel door de wettelijke beugel kan. Documenten die daarop mogelijk betrekking hebben kunnen het daglicht kennelijk niet velen.

Een dergelijke attitude komt overigens vaker bij politici voor. Het zijn soms machtige mensen! Daarbij is de achterkamer in de politiek kennelijk ook bij integriteitskwesties onontbeerlijk.

Wordt vervolgd.

Bij het scheiden van de markt................

De raadsvergadering van gisteravond stond voor een groot deel uit het uitzwaaien van de heer Paul Wijers die zijn raadslidmaatschap niet langer kon combineren met zijn privéleven.

Het leven bestaat nu eenmaal uit het maken van keuzes.

Begin april namen de raadsleden afscheid van Frank Foreman.

Ook hij moest het raadslidmaatschap laten voor wat het is. En ook in dit geval moest aan privé-omstandigheden voorrang worden gegeven.

Beide raadsvergaderingen hadden één aspect gemeen: de afwezigheid met kennisgeving van de partnerfractie De Haas – Wiarda en dat is op zijn zachtst gezegd merkwaardig.

Foreman en Wijers waren circa 6 jaar collega-raadsleden van Jelle de Haas en Inge Wiarda.

Ik breng u wellicht te overvloede het volgende in herinnering.

De laatste gemeenteraadsverkiezingen werden gewonnen door de VVD. Deze partij gaf er onder leiding van Foreman de voorkeur aan om samen de Progressief Westerveld en DSSW de huidige coalitie te vormen. Gemeentebelangen Westerveld werd voor zover mij bekend slechts éénmaal geconsulteerd en daarna uitgesloten.

Foreman(VVD), Wijers (PW) en Martens (DSSW) werden het eens over de inhoud van een collegeprogramma en het zeer gewenste ambt van wethouder ging uiteindelijk aan de neus van De Haas (Gemeentebelangen) voorbij.

De afwezigheid van de gehele fractie De Haas bij de raadsvergaderingen waarbij Foreman en Wijers afscheid namen van hun collega-raadsleden kan nauwelijks toeval zijn ofschoon een samenloop van omstandigheden natuurlijk niet kan worden uitgesloten.

Ergens las ik, dat toeval feitelijk een onvermijdelijke samenloop van omstandigheden is.

De afwezigheid bij beide raadsvergaderingen van Jelle de Haas en of Inge Wiarda was – voor zover ik dat kan inschatten – zeker te vermijden.

En zo leert men bij het scheiden van de markt de kooplui kennen.

Rekken en er bij blijven..................

Uit mijn berichtje van 20 maart j.l. heeft u kennis kunnen nemen van het verweerschrift van de raadsvoorzitter van de gemeente Westerveld tegen mijn bezwaarschrift omdat  hij weigerde mij de rapportage van Deloitte Bijzonder Onderzoek en Integriteitsadvies ter hand te stellen. 

Dit rapport werd desgevraagd uitgebracht naar aanleiding van de manier waarop de raadsleden van de huidige man-vrouwfractie De Haas en Wiarda via de gemeentelijke declaratieregels zich van een extra inkomen verzekerden. Want: wie appelen vaart, die appelen eet nietwaar?

Het was ook het rapport dat dermate vertrouwelijk is dat zelfs de raadsleden het niet mochten lezen maar dat met een beroep op de Wet Openbaarheid van Bestuur zij het ten dele toch beschikbaar kwam.

De commissie van advies voor bezwaar- en beroepschriften heeft mijn bezwaar tegen het niet verstrekken van de hoofdstukken 5 en 6 van het rapport onder de loupe genomen en een advies voor de raadsvergadering van 8 mei a.s. samengesteld. U kunt het hier lezen.

De conclusie van de commissie luidt feitelijk, dat getracht is mij met een kluitje in het riet te sturen.

Een soort van bestuurlijk spelletje blufpoker.

In het verslag van de hoorzitting wordt overigens nog gewag gemaakt van “respect voor de procesgang”. Een curieuze motivering, omdat de overige bijdragen van de raadsvoorzitter slechts door manipulatie lijken te zijn ingegeven. Toegeven dat er fouten zijn gemaakt lijkt mij mij getuigen van realiteitszin en respect voor het openbaar bestuur. Voorlopig moet de conclusie luiden, dat nog steeds wordt getracht de fraude van betrokken onder het bestuurlijke tapijt te verbergen.

Wellicht is het tijdstip aangebroken het gedrag van het openbaar bestuur in Westerveld ten aanzien van het uit de wind houden van de raadsleden Jelle de Haas en Inge Wiarda aan een externe toetsing te onderwerpen. Of bijvoorbeeld het declaratiegedrag van het dagelijks bestuur van onze gemeente over de afgelopen jaren eens nader te bezien. Zijn deze uitgaven transparant en adequaat verantwoord? En: wie geeft daarvoor eigenlijk een verklaring af?

De manier waarop nog steeds wordt getracht de resultaten van het het volledige onderzoek van Deloitte Bijzonder Onderzoek en Integriteitsadvies uit de publiciteit te houden geeft te denken.

Wordt vervolgd.

Berouw komt na de zonde

Verweerschrift

Kort nadat ik op 14 maart j.l. U deelgenoot maakte van de inhoud van het bezwaarschrift op het besluit mij de rapportage van Deloitte Bijzonder Onderzoek en Integriteitsadvies uitgebracht naar aanleiding van de manier waarop door de raadsleden De Haas en Wiarda op proletarische wijze werd omgegaan met de gemeentelijke declaratieregels teneinde het eigen budget te verhogen ontving ik het verweer van de raadsvoorzitter. U kunt er hier kennis van nemen. Het verweerschrift is illustratief voor de manier waarop een bijna autocratisch gedrag wordt getoond.

Citaat: “Het rapport van Deloitte Bijzonder Onderzoek en Integriteitsadvies is indertijd uitgebracht aan de voorzitter van de gemeenteraad en door hem zijn de conclusies uit het rapport naar buiten gebracht. De gemeenteraad heeft de vorm waarin dit gebeurde goedgevonden.”

Voor de goede orde: de vorm waarin dit tijdens de raadsvergadering op 29 maart 2011 was gegoten was dit schrijven, geagendeerd als ingekomen stuk, waarover desgevraagd geen van de raadsleden het woord wenste. Men zou van volksvertegenwoordigers in dergelijke kwesties toch op zijn minst een vraag om een toelichting daarop verwachten. Ik vermoed, dat men van de gang van zaken reeds kennis droeg en dan zijn vragen vanzelfsprekend overbodig. De goedkeuring bestond mogelijk uit het stilzwijgen van de raadsleden. 

Wie zwijgt stemt ook in politiek opzicht kennelijk toe.

Hetgeen op bladzijde 2 onder ad 3 is verwoord is veelzeggend voor de manier waarop de voorzitter van de gemeenteraad met onafhankelijk onderzoek omgaat.

Als men van een burgemeester een brief krijgt zoals deze die aangeeft dat een gerenommeerd accountantsbureau onderzoek naar fraude van de besteding van het fractiebudget van Gemeentebelangen zal doen dan wekt dat het vertrouwen dat het onderzoek onafhankelijk en gedegen zal plaatsvinden.

Naar ik aanneem zal Deloitte Bijzonder Opsporingsonderzoek en Integriteitsadvies haar goede naam niet te grabbel gooien bij een onderzoek naar fraude in de gemeenteraad van Westerveld.

Maar in deze casus heeft de opdrachtgever van het onderzoek over de weergave van de feitelijke gegevens een andere opvatting dan de samenstellers van het rapport.

Met andere woorden: de onderzoekers van Deloitte hebben dan wel een rapport uitgebracht maar een oude gezegswijs in bestuurskringen luidt: wie betaalt bepaalt! Mijn slotsom luidt dan ook, dat de onderzoekskosten feitelijk weggegooid geld zijn.

In een eerder bijdrage liet ik weten dat het naar mijn opvatting kennelijk zo is, dat de raadsleden De Haas en Wiarda niet nat worden, omdat ze - overigens niet geheel risicoloos - onder de paraplu van de voorzitter van de gemeenteraad van Westerveld hebben plaatsgenomen. Gelet op het gegeven dat er raadsbreed naar de besteding van de fractiebudgetten onderzoek is gedaan, zijn er mogelijk meer raadsfracties in de fout gegaan. De raadsleden weten dat, zitten erbij, kijken ernaar en keuren daarmee – vanzelfsprekend stilzwijgend – de gang van zaken goed. De spreekwoordelijke doofpot staat kennelijk nog steeds in een hoekje van de raadszaal.

Over achterkamers gesproken …..........................

Wordt vervolgd.  

Stilte

Dit blog vermeldde op 2 februari j.l. de gang van zaken ten aanzien van de resultaten van het onderzoek door Deloitte Bijzonder Onderzoek en Intergriteitsadvies naar aanleiding van de zelfverrijking van de raadsleden De Haas en Wiarda ten laste van de fractiekas van Gemeentebelangen.

De slotsom was, dat de burgemeester de raadsleden op het verkeerde been heeft gezet door het onderzoeksrapport ten onrechte als “niet openbaar” te bestempelen en hen de resultaten van het onderzoek te onthouden. Na ontvangst van dit rapport werd duidelijk, dat de hoofdstukken 5 en 6 kennelijk niet voor ieders ogen bestemd zijn.

Omdat de Wet Openbaarheid van Bestuur stelt dat bestuursdocumenten in beginsel allemaal openbaar zijn met uitzondering van de specifiek in de wet genoemde documenten is vanzelfsprekend tegen deze gang van zaken bezwaar ingediend.

Dit bezwaarschrift kunt u hier lezen.

Zoals u kunt zien is het bezwaarschrift gedagtekend op 3 februari 2012 en aan alle raadsleden en de griffier verzonden. Nagenoeg alle bestuurders van onze gemeente zijn dus op de hoogte gebracht van het feit, dat de rapportage door de burgemeester ten onrechte als “geheim” is aangemerkt en niet aan de raadsleden werd toegezonden.

De website van de gemeente Westerveld vermeldt, dat er op 21 februari j.l. een besloten raadsvergadering is gehouden. De raadsvergadering van 6 maart j.l. verliep zonder dat het er ook maar één woord aan de gang van zaken met het onderzoeksrapport van Deloitte werd vuil gemaakt.

De conclusie kan dan ook geen andere zijn dan dat ook het gedrag van de gemeenteraad van Westerveld als ongewenst moet worden aangemerkt.

Informatie onthouden aan een gemeenteraad door een lid van het college van B&W is een politieke doodzonde. Wanneer een gemeenteraad vervolgens van dit gegeven op de hoogte wordt gebracht en er daarna in het openbaar het zwijgen toe doet is er iets goed mis.

Kennelijk is er van openbaar bestuur in Westerveld geen sprake meer.

Er is geen sprake van een “openbaar bestuur” maar veeleer “een besloten bestuur” dat via alternatief bestuurscircuit zaken doet.

Een verklaring tijdens de raadsvergadering van 5 april 2011, dat “niet integer handelen, bewust of onbewust een doodzonde is.......” komt door deze gang van zaken wel in een heel vreemd daglicht te staan en moet dus niet al te serieus worden genomen.

Wordt vervolgd.  

De achterkamer van de gemeente Westerveld

Op 26 juni 2011 liet ik u weten, dat dezerzijds het vermoeden bestond, dat er in de verslagen van het presidium zaken zouden staan, die de greep in de fractiekas van Gemeentebelangen door de huidige man-vrouw fractie De Haas en Wiarda met de mantel der liefde bedekten.

Kennelijk is de burgemeester van Westerveld inmiddels tot de slotsom gekomen dat weigeren van verzoeken om afschriften van bestuursdocumenten op basis van de Wet Openbaarheid van Bestuur een weinig zinvolle bezigheid is geworden.

De verslagen van de presidiumvergaderingen over 2011 zijn inmiddels in mijn bezit en daaruit blijkt dat het onzichtbaar maken van feitelijke informatie nog steeds een enorm populaire bezigheid is. Geheim is geheim nietwaar?

Zoals ik u eerder liet weten bestaan de verslagen vooral uit zwarte doorhalingen, omdat

“de weggelaten passages teksten bevatten die herleidbaar zijn tot personen. De openbaarmaking van deze passages en het algemeen belang zou niet opwegen tegen het belang van betrokkenen om beschermd te worden in de persoonlijke levenssfeer.”

Kortom: een commissie Stiekem in optima forma.

Dat het presidium bestaat uit mensen die er doelbewust hebben gekozen voor een openbaar ambt en daardoor in de (politieke) schijnwerpers te staan is kennelijk niet relevant.

De tijd lijkt rijp deze uitvoering van de Wet Openbaarheid van Bestuur extern aan de wet te doen toetsen omdat er feitelijk sprake is van onbehoorlijk bestuur.

De kwestie Jan van Dalen blijkt achteraf louter symboolpolitiek te zijn.
Flink doen op de bühne; wel blaffen maar niet (door)bijten.

Over de persoonlijke levenssfeer van alle betrokkenen in het algemeen reik ik u nog deze openbare informatie aan waarbij vooral de hoofd – en nevenfuncties van de raadsleden De Haas en Wiarda opvallen. Als u weet om te gaan met de website van de Gemeente Westerveld moet het ook daar te vinden zijn. Nadere informatie over de leden van de bestuurscommissies is wel rechtstreeks toegankelijk.

Op de inhoud van de presidiumverslagen kom ik in één van de volgende bijdragen terug.

Wordt vervolgd.

Openbaar bestuur?

Echt niet ................

Ongewenst gedrag

Eind maart ontvingen de gemeenteraadsleden van Westerveld deze brief waarin hen werd medegedeeld dat het onderzoeksrapport van Deloitte Bijzonder Onderzoek en Integriteitsadvies naar het declaratiegedrag van de raadsleden De Haas en Wiarda niet openbaar zou zijn. De gedragscode van de Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants zou dat niet toestaan. De raadsleden bleven dus van het rapport verstoken.

Omdat een gemeentebestuur vanzelfsprekend niet gebonden is aan een gedragscode van een vereniging heb ik het resultaat van het fraudeonderzoek op basis van de Wet Openbaarheid van Bestuur opgevraagd.

Wat blijkt?

Het rapport is wel openbaar en u kunt het zo u wenst via deze link in elk geval gedeeltelijk lezen.

Als ik op bladzijde 5 de laatste alinea lees was het rapport uitsluitend bestemd voor de burgemeester. Ook vermeldt het rapport:

“De burgemeester zal – daar waar aan de orde – zelf op grond van de criteria in de Wet Openbaarmaking Bestuur – moeten afwegen of de inhoud van het rapport openbaar wordt gemaakt danwel geheim gehouden.”

Overigens: de Wet Openbaarmaking Bestuur bestaat niet maar dit terzijde.

Thans moet worden vastgesteld, dat de burgemeester doelbewust het besluit heeft genomen de gemeenteraad en daarmee de vertegenwoordiging van de inwoners van Westerveld en derhalve ook de burgers van Westerveld niet te informeren omtrent de uitkomsten van het fraudeonderzoek naar het declaratiegedrag van de raadsleden De Haas en Wiarda. 

Nagenoeg alle raadsfracties gaven eerder aan hun oordeel ten aanzien van de integriteit van de raadsleden De Haas en Wiarda in deze kwestie op te schorten totdat de inhoud van het Deloitte-rapport bekend zou zijn.

Als er echter geen rapport is kan men zich ook geen mening vormen. Het gevolg daarvan is, zoals in een eerder berichtje is aangegeven: de bestuurlijke doofpot.

“Een beetje integer bestaat niet” zei wijlen Ien Dales in 1992.

Tijdens de raadsvergadering van 5 april 2011 liet de fractievoorzitter van de grootste fractie in de raad - de VVD - weten, dat “niet integer handelen, bewust of onbewust een doodzonde is voor iemand die werkt bij de overheid.”

Ik wacht de vragen van de fractie(s) aan de burgemeester in een volgende raadsvergadering met belangstelling af.

Wordt vervolgd.

Diever aan de Wolga

Op 26 juni 2011 liet ik u in deze berichtenreeks weten, dat ik met een beroep op de Wet Openbaarheid van Bestuur zicht zou willen krijgen op inhoud van de presidiumverslagen.

Het vermoeden bestond, dat er in de verslagen zaken zouden staan, die de greep uit de fractiekas van de man-vrouwfractie De Haas en Wiarda met de mantel der liefde bedekten.

Ik verwijs u verder gaarne naar eerder vermeld blog-bericht en kan u thans melden, dat de raad -  na een aanvankelijke afwijzing en slechts na een bezwarenprocedure - kennelijk op basis van voortschrijdend inzicht - op 20 december j.l. besloot mijn verzoek te honoreren. Kort voor de Kerst ontving ik de verslagen. Het begeleidende schrijven - is namens de raad - ondertekend door de raadsvoorzitter en de griffier.

Het resultaat is een karikatuur van de uitvoering van de Wet Openbaarheid van Bestuur dat zijn weerga niet kent.

Hier ziet u een voorbeeld van een verslag (de rest ziet er eender uit) en ik moet u zeggen dat kennelijk destijds de plank niet ver is misgeslagen: het presidium blijkt daadwerkelijk een genootschap – eertijds gekozen als vertegenwoordigers van het volk – dat voor de verkiezingen beloofde wereldverbeterend bezig te zullen zijn en na de verkiezingen weigert in het openbaar verantwoording af te leggen.

Veel erger is, dat de indruk wordt gewekt dat deze gang van zaken in overeenstemming is met de wet. Dat is een misvatting: personen die zichzelf uit hoofde van hun functie in de openbaarheid presenteren behoeven niet te worden geanonimiseerd. En dat is volstrekt logisch.

Het presidium bestaat uit de fractievoorzitters in de gemeenteraad van Westerveld onder voorzitterschap van de burgemeester. Wilt u weten wie dat zijn? Ga naar:

http://www.westerveld.digimeentemidoffice.nl/ris/De_gemeenteraad/Samenstelling

Het gaat dus niet om het antwoord op de vraag wie de hoofdrolspelers zijn. Waar het wel om gaat kunt u nu gemakkelijk zelf invullen.

Geen enkele Westerveldse politicus kan na deze uitvoering van een raadsbesluit met droge ogen de stelling verkondigen, dat de kloof tussen burgers en politiek zou moeten worden verkleind. Vertrouwen wordt in de eerste plaats geschapen door openheid.

Openheid

Het handelen van bestuurders zou transparant moeten zijn, zodat een optimale verantwoording mogelijk is en de controlerende organen en de burgers volledig zicht hebben in het handelen van bestuurders en hun beweegredenen daarbij.

De manier waarop de presidiumverslagen thans worden gepresenteerd vormt het sluitende bewijs dat er daadwerkelijk echt sprake is van een commissie “Stiekum”. Misschien is het goed om in gedachten te houden wanneer u het optreden van de sprekers tijdens de raadsvergaderingen op de publieke tribune of via het internet volgt.

Overigens: internet is een prachtig archief dat door velen in Nederland en soms ver daarbuiten wordt geraadpleegd. Ook voor wat betreft de bestuurlijke soap in het Westerveldse met de gemeenteraadsleden De Haas en Wiarda in een hoofdrol!

Waar gaat het ook weer over?

Sinds dit verzoek aan B&W van Westerveld is inmiddels een jaar verstreken en het uithoudingsvermogen van alle betrokkenen wordt nog steeds danig op de proef gesteld. En daaraan komt voorlopig ook nog geen einde.
Om nu weer helder in beeld te krijgen waarover het ook weer gaat heb ik het web-log ge-update zodat alle documenten nu rechtstreeks voor een ieder beschikbaar komen. Gebeurt dat niet dan graag even een berichtje.

Ik voeg daarbij ter completering van het beeld de afschriften van de declaraties zoals die door de raadsleden Wiarda en De Haas werden ingediend.

U kunt deze via de volgende links inzien:
Declaraties GB 1e kwartaal 2009
Declaraties GB 2e kwartaal 2009
Declaraties GB 3e kwartaal 2009
Declaraties GB 4e kwartaal 2009
Declaraties GB nov.+ dec.   2009
Declaraties GB okt.             2009
Declaraties GB overig         2009

De samenvatting en de toelichting zijn vanzelfsprekend ook nog steeds beschikbaar.

Wordt vervolgd.

Gemeentebelangen Westerveld

Reuring in een politieke partij komt altijd ongelegen en is nooit goed. Niet voor de betrokken partij en niet voor de betrokken acteurs. Deze week heeft u kennis kunnen nemen van de schorsing van de volksvertenwoordigers De Haas en Wiarda door het bestuur van de kiesvereniging Gemeentebelangen. En gelooft u mij: een bestuur van een politieke partij gaat niet over één nacht ijs. Daaraan is iets voorafgegaan dat de verhoudingen zodanig heeft verstoord dat het bestuur geen enkele andere adequate oplossing heeft kunnen vinden.

De rolverdeling in een politieke omgeving is normaal te doen helder: een bestuur bestuurt en de fractie van de kiesvereniging draagt de doelstellingen van de vereniging uit in de politieke arena en tracht die doelen zo goed als mogelijk te bereiken.

In weerwil van de statuten van de vereniging Gemeentebelangen ontstond de dubbelfunctie secretaris/gemeenteraadslid Wiarda en langzaam maar zeker werden door De Haas en Wiarda familieleden op sleutelfuncties in de vereniging en in de fractie gezet. Ook de toenmalige voorzitter Tini Sanders werkte daar aan mee. Het feit, dat De Haas en Wiarda onder één dak leven is een aspect dat ongetwijfeld ook een rol heeft gespeeld.
Wanneer echter na verloop van tijd blijkt dat niet het bestuur, maar de meerderheid van een fractie het reilen en zeilen van de vereniging bepaalt, is er een probleem. Hoe heeft het zover kunnen komen?

Het volgende citaat uit de Wikipedia wil ik u niet onthouden:
“Wie megalomaan is, ziet zichzelf als belangrijker of machtiger dan zijn omgeving of schrijft zichzelf bijzondere talenten toe. Soms is megalomanie een uiting van een sterk gevoel van eigenwaarde, maar de oorzaak kan ook zijn dat iemand zichzelf eigenlijk minderwaardig, onbetekenend of onbelangrijk vindt. In dit geval is de megalomanie een verdedigings- mechanisme van de psyche. De megalomaan sublimeert dan zijn minderwaardigheids- complex in het tegendeel daarvan.
Vaak kan iemand met grootheidswaan in eerste instantie innemend en charmant zijn en de aandacht van zijn omgeving krijgen, maar later ebt de bewondering weg en maakt plaats voor irritatie.”

Het voorgaande is mogelijk een verklaring voor de terechte breuk tussen het bestuur van de kiesvereniging Gemeentebelangen en de man-en-vrouw fractie De Haas/Wiarda.

Update: Zie www.plaatselijkbelangwesterveld.blogspot.com

Doen!

Wordt vervolgd.